Door Anoniem: De echte vraag is niet "waarom nostalgie?", maar: Waarom accepteren we dat anonimiteit een luxe wordt in plaats van een basisrecht? En waarom framen we mensen die dat weigeren als achterblijvers, in plaats van als mensen die waarschuwen voor een glazen huis zonder gordijnen? Het pleidooi voor een volledig anoniem netwerk voor telefonie wordt steevast verpakt als een principiële verdediging van privacy. In werkelijkheid is het minder een privacy-standpunt dan een afwijzing van de institutionele structuur van de moderne samenleving. Digitalisering is een voortzetting van rationalisering: communicatie wordt efficiënter, maar ook ingebed in regels, infrastructuren en toezicht. Wie volledige anonimiteit eist, verzet zich niet alleen tegen dataverwerking, maar tegen die rationaliserende orde als zodanig. Het veelgebruikte argument dat anonimiteit noodzakelijk is voor dissidentie overtuigt slechts op het eerste gezicht. Vrijheid is wel fundamenteel, maar nooit absoluut en altijd gekoppeld aan ...