Door EersteEnigeEchte M.J. - EEEMJ: Ik bedoel daarmee dat een rechter in een uitspraak waarheidsgetrouw verslag zou doen van wat hem of haar ten diepste beweegt om tot een bepaalde uitspraak te komen. Inclusief de eigen vooringenomenheden en vooroordelen waarvan hij/zij zich bewust is en waar hij/zij (als het goed is dus) mee worstelt. Montaigne beschreef in zijn essays zijn geestelijke binnenwereld, zijn bewustzijn. Dat was in die tijd (de zestiende eeuw, hij leefde 1533-1592) zeer vernieuwend. Het was een verademing voor zijn lezers. Ik zou het zelfs krachtig willen tegenspreken dat een rechter in een uitspraak verslag zou moeten doen van wat hem of haar „ten diepste beweegt”. Een rechterlijke uitspraak is geen autobiografisch essay en ook geen verslag van een innerlijke worsteling. De legitimiteit van een rechterlijk oordeel behoort niet afhankelijk te zijn van de mate waarin de rechter ons toegang geeft tot zijn of haar psychologische binnenwereld. Dat een rechter vooroordelen, intuïties, emoties ...