@Anoniem, Dank voor dit verhelderend inzicht en de gerectificeerde nieuwe post van je oude bericht, want daar begreep ik ook geen klap van ;-) Door jouw bijdrage is het mij hoogstwaarschijnlijk duidelijk: Als een slachtoffer - in dit geval was dat een gespeeld slachtoffer in een undercover operatie - weet dat hij/zij opgelicht gaat worden, is het in de zin van het burgerlijk wetboek geen oplichting meer en kan er dus in de zin van het wetboek van strafrecht geen sanctie worden geëist, omdat het strafrechtelijk feit niet heeft plaatsgevonden, maar slechts een poging daartoe. Het klinkt heel maf, maar een oplichting die niet plaats vindt kan evident niet als oplichting bestraft worden, en dat was de absurde onontvankelijke eis. Als de Officier van Justitie een strafvordering op basis van poging tot oplichting had gevraagd zou die wél zijn toegewezen. In de eis stond dus een enorme vormfout: oplichting, en dat had poging tot --- moeten zijn. Als deze samenvatting van mij niet klopt, Anoniem, zou je het ...