Door Anoniem: Door EersteEnigeEchte M.J. - EEEMJ: Door Anoniem: Door Anoniem: Handig dat bijvoorbeeld je USB key werkt met een vingerafdruk.
Maar wat nou als je je vinger verwondt of kwijt raakt?
Je moet ook altijd een backup van je vingerafdruk opslaan!
Als je dan je vinger kwijtraakt, is het daarna zoiets als TAFKA(F)P: "The Artist Formely Known As (Finger)Prin(t)ce".
Een nieuwe gegevenscategorie dus: ex-biometrische gegevens die niet langer direct koppelbaar zijn aan het lichaam van een levende natuurlijke persoon. Ideaal materiaal voor fraudeurs, want:
"Nee, uw vingerafdruk komt inderdaad niet voor in de geactualiseerde databank. Er is dus geen bewijs dat u gefraudeerd heeft".
"Nee, ik ben nooit binnengedrongen op die site. Dat is toch ook helemaal niet mijn vingerafdruk?"
"Ik kan er toch niets aan doen dat iemand anders mijn iris heeft gestolen en daar een 3D-voorzetlens van heeft gemaakt?"
"Nee, dat kan ik niet geweest zijn. Want ik heb al voor die tijd een kosmetische ingreep laten doen. Ik kan u het bonnetje daarvan laten zien, hoor!"
"Wij kunnen u geen toegang geven tot uw bankrekening, want uw vingerafdruk staat geregistreerd als obsoleet."
Brave New Digital World!
M.J.
Hier een amdere anoniem met een addendum:
Nee, meneer de ambtenaar of rechter. Dat was ik echt niet.
En daar kan ik zelf niets aan doen.
Ik strooi (net als alle andere mensen ter wereld) mijn hele leven al DNA rond, overal waar ik geweest ben.
Huidschilfers. Vingerafdrukken. Haren. Speeksel/slijm. (en sperma)
Criminelen zullen dat verzameld hebben en op de plaats delict achter gelaten hebben. Of hergebruikt om de biometrische beveiliging te omzeilen.
Dat is interessant, dat je dat zegt. Het probleem is niet alleen dat criminelen er misbruik van kunnen maken, maar ook dat nogal wat ambtenaren en rechters de neiging hebben om de afhandeling van zaken in een door hen juist geachte richting te bevorderen door middel van het bedenken van verzinsels (ficties). Die verzinsels worden achteraf slechts in een klein aantal gevallen alsnog publiekelijk ontmaskerd en erkend als zijnde verzinsels. Een berucht voorbeeld van een wèl ontmaskerde fictie was het zogeheten "schakelbewijs" op grond waarvan de verpleegkundige Lucia de Berk ooit veroordeeld werd voor meer dan een half dozijn moorden. Uit Wikipedia:
Het hoofdbewijs – de digoxinevergiftiging [van een baby] – bleek inmiddels niet langer houdbaar te zijn. Het desbetreffende kindje is volgens het onderzoek van Knigge en de Hoge Raad op een natuurlijke wijze overleden. Verder sprak uit het onderzoek van de Hoge Raad ernstige twijfel over de bewijsvoering in de andere ten laste gelegde zaken. Deze waren door het Haagse Hof via een zogeheten
schakelbewijs aan de digoxine-vergiftigingszaak gekoppeld.
(...) De uiteindelijke veroordeling was met name gebaseerd op de deskundige verklaring van professor F.A. de Wolff dat het eerste slachtoffer was overleden als gevolg van een niet-therapeutische toediening van digoxine. De Wolff was als deskundige gehoord op verzoek van de verdediging.
Door deze verklaring stond voor het Hof vast dat ten minste het overlijden van dit slachtoffer het gevolg was van een misdrijf. Dat was de belangrijkste schakel voor de andere negen zaken. De tweede schakel vond het Hof in het dagboek van De Berk.
(...) Van de zeven ten laste gelegde moorden waren er twee waarvan door het Hof bewezen werd geacht dat De Berk de patiënten had vergiftigd. De rechtbank paste vervolgens een zogenaamd schakelbewijs toe. Als er twee moorden bewezen waren, dan was ook bewezen dat de andere vijf verdachte sterfgevallen door De Berk moesten zijn veroorzaakt.
(...)
Statistisch bewijs. Hard bewijs tegen De Berk was er niet; zij was niet op heterdaad betrapt en had altijd ontkend schuldig te zijn. Bij haar veroordeling had de rechtbank onder andere gebruikgemaakt van statistische berekeningen. In de NOVA-uitzending van 4 november 2003 zei hoogleraar strafrecht Theo de Roos: "In de Lucia de B.-zaak is het statistisch bewijs ontzettend belangrijk geweest. Ik zie niet hoe men zonder dat bewijs tot een veroordeling zou zijn gekomen." In deze uitzending kwam ook de rechtspsycholoog Elffers aan het woord, die hier stelde dat de kans dat een verpleegkundige, werkzaam op de drie ziekenhuisafdelingen, bij toeval bij zoveel van de onverklaarbare overlijdensgevallen en reanimaties op elk van de drie afdelingen aanwezig was, één op 342 miljoen zou zijn. De relevantie van dit getal was zeer omstreden.
Bron:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Zaak-Lucia_de_BerkZiedaar twee manieren waarop het mis kan gaan, ook als het gaat om het trekken van conclusies uit biometrische gegevens (bijv. vingerafdrukken of DNA) die ergens worden aangetroffen of die achteraf ergens blijken te zijn gebruikt, bijvoorbeeld om toegang tot een systeem te krijgen.
Het wordt nog erger als er collectieve wanen in het spel komen. In het geval van Lucia de Berk werden bijvoorbeeld gebeurtenissen die eerst niet verdacht werden gevonden, jaren later tijdens de rechtszaak opeens achteraf alsnog verdacht gevonden. Uit Wikipedia:
Begin jaren '70, toen het gezin De Berk nog samen in Canada woonde, is het huis van de familie afgebrand. De Canadese politie maakte rapport op en stelde dat de oorzaak kortsluiting was. Lucia de Berk was ten tijde van de brand niet thuis. Door het (Nederlandse) OM werd zij in 2001 opeens als potentieel verdachte van brandstichting beschouwd. Nederlandse rechercheurs reisden af naar Canada om De Berks verleden te onderzoeken. Door een Amerikaanse deskundige op het gebied van "serial killers" (Brantley) werd de brand gezien als passend bij het profiel van De Berk als seriemoordenares.
Bron: ibid.
Wat te doen als er over dertig jaar conclusies worden getrokken uit het feit dat er dertig jaar geleden ergens met jouw persoonlijke vingerafdruk is ingelogd in een systeem?
Daarom is het heel onverstandig en riskant om biometrische gegevens te gaan gebruiken voor "dagelijkse" authenticatiedoeleinden. Het gaat dan om miljarden authenticaties per dag op basis van deze aan natuurlijke personen gekoppelde gegevens. Dat is vragen om ellende.
M.J.
