Zal kennelijk een niet populaire mening zijn hier, maar de voorsprong van niet EU landen (in combinatie met de achterstand die wel EU landen hebben) op gebieden als AI, technologie, productiecapaciteit, vakmensen, R&D, datacenters, niet bereidwilligheid om steeds meer afhankelijk te worden van steeds duurder en onbetrouwbaarder wordende "groene" energie (reken maar na wat daar voor nodig is, ook qua tijd, personeel, grondstoffen en noem maar op om "net zero" te worden en te blijven), naast woningnood oplossen, defensie te versterken, en het nodige andere, terwijl de economie sterk, gezond en concurrerend blijft (want wat je niet kunt betalen, kun je niet krijgen, zelfs niet houden).
Er wordt wel eens vergeten dat er mensen zijn die van alles (opeens) willen, maar zolang anderen ervoor opdraaien. Op kosten van, en ten koste van anderen, dus. En diezelfde mensen draaien net zo makkelijk met het volgende opportunistische windje mee en gaan dan net zo hard roepen (niet overduidelijk natuurlijk, maar daar komt het iedere keer wel op neer) dat anderen de schouders er maar onder moeten zetten. Dus wie blijven er met de brokken zitten? Juist.
Weet u nog? Enkele jaren geleden had de wereld moeten vergaan volgens vele "experts". Duitsland heeft inmiddels zo'n 700 miljard gespendeerd aan hun energiewende. De realiteit, ze moesten op een gegeven moment zeer vervuilend bruinkool bijschakelen om aan hun energiebehoefte te kunnen voldoen. Ons stroomnet wiebelt, we worden gevraagd (voor nu) om op bepaalde tijdstippen minder stroom te gebruiken. Door dezelfde mensen die jarenlang niet wilde luisteren naar echte experts, en weer mogen anderen daarvoor opdraaien.
Defensie, de EU heeft nog geen vijfde van de productiecapaciteit die Rusland in haar eentje heeft. Laat staan als daar anderen landen bij betrokken raken. Je kunt de meest fantastische wapensystemen bouwen, maar zonder munitie maken ze weinig verschil. Zonder brandstof en een hoop andere dingen ook.
Datzelfde geldt voor AI, "net zero", noem maar op. Gaat minimaal jaren duren, en heel veel kosten op meerdere terreinen, om dan pas mogelijk net zo ver te zijn als die niet EU landen nu zijn, en dan ben je nog steeds afhankelijk van niet EU landen om dat in stand te houden, want wij hebben de benodigde grondstoffen niet (om maar iets te noemen) om het daarna te verbeteren.
Iemand zei ooit: "socialisme werkt, totdat het geld van anderen op is".
Weet niet of wat we momenteel hebben socialisme is, maar het drijft op geld van anderen (alsof dat een oneindige geldpot is), en als dat geld op is, dan stopt het. Nog los van het feit dat we meerderen hebben die allemaal willen graaien in die veronderstelde oneindige geldpot, want altijd is waar ze zelf voor staan het meest noodzakelijkst en die van de rest minder (die daar net zo over denken). Compromis: al die meerderen vechten elkaar de tent uit om zelf meer uit die pot te graaien. Wat in de realiteit betekent dat anderen meer uitgeknepen worden.
En garandeert daarmee nog meer vertraging, nog meer verspilling, nog meer (budget) overschrijdingen, en nog meer halfbakken "oplossingen" die versneld eindigen als brokken voor anderen om op te ruimen en voor op te draaien. Geschiedkundig aangetoond meermaals reeds bewaarheid.
"We" willen digitale autonomie, met het meest krachtigste en vooruitstrevende ter wereld, voor het einde van het jaar, totale onafhankelijkheid op ieder gebied, zonder natuur/klimaat/milieu op wat voor manier dan ook te beschadigen, stikstofvrij, makkelijk te recyclen, diervriendelijk, met eigen grondstoffen, eigen productie, eigen "net zero" energievoorziening, 100% veganistisch, binnen alle regelgeving en bijbehorende procedures (ook qua rechtszaken die gestart gaan worden daarover), tegen minimale (on)kosten (wetende dat onder andere lobbyisten het tegenovergestelde willen en gaan bereiken), en onze jeugd gaat zich met graagte daarvoor op laten leiden met een toekomstperspectief van lang thuis wonen tegen een middelmatig loontje. Vast nog het nodige andere wat sommigen nog belangrijker vinden.
Er dient een prioriteitenlijstje te komen, per prioriteit de noodzakelijke benodigdheden daarvoor, het wegstrepen van prioriteiten wiens noodzakelijkheden hogere prioriteiten in de weg staan, alsmede realistisch onhaalbare prioriteiten, enzovoorts. En zolang dat niet gerealiseerd is, en minstens vele jaren lang (meerdere regeringen), alsmede de acceptatie dat je niet alles kunt hebben, ben je niets meer dan een Toren van Babel aan het bouwen (in moderne termen: een bodemloze put waar niks tot weinig zinnigs uitkomt, maar steeds meer opslokt).