Er zijn weinig kinderen onder de 16 die zelf een smartphone kopen. In vrijwel alle gevallen krijgen kinderen die van hun ouders.
Ouders kunnen eenvoudig en zeer gebruiksvriendelijk gebruik maken van “parental control” features die op elke smartphone te vinden zijn om zo schermtijd en content te beperken.
Wat de overheid hierin te zoeken heeft is mij een raadsel.
Daarnaast kan het beperken van toegang van content voor personen onder de 16 (of welke leeftijd dan ook) nooit worden goedgepraat. Dit betekent namelijk inherent dat IEDEREEN zal moeten aantonen dat hij of zij al dan niet boven de 16 is, met als neveneffect dat de privacy en veiligheid van IEDEREEN te grabbel wordt gegooid.
Het betekent namelijk dat je online activiteiten gekoppeld (kunnen) worden aan je echte identiteit en dat betekent weer het einde aan een internet waarbij je iets kunt lezen, zeggen of schrijven zonder dat dit voor zeer lange tijd aan jou als persoon blijft kleven. En dit gaat juist in tegen alles waar een “vrije” en “democratische” samenleving voor staat.
Vrijwel al onze vooruitgang in het westen komt tot stand, doordat mensen in staat waren nieuwe gedachten te ontwikkelen, onderzoek te doen naar (controversiële) onderwerpen, te discussiëren over ingewikkelde onderwerpen, standpunten in te nemen die controversieel zijn, enzovoort. Alleen op die manier ontstaat vooruitgang. Het is ook eeuwen zo geweest dat als jij een boek leest, iets bespreekt met je vrienden, kennissen of collega’s, een arts bezoekt, een bibliotheek binnenloopt, enzovoort, dit in redelijke anonimiteit kunt doen. Er blijven geen eeuwige sporen bestaan van deze acties, zoals we dat nu wel steeds meer gaan zien in digitale vorm die gelinkt kunnen worden aan wie jij echt bent. Iets wat je met en vriend of familielid besprak was “vluchtig”.
Want als alles wat je zegt, doet, leest, bezoekt, bespreekt, etc wordt vastgelegd en potentieel tegen je gebruikt kan worden, zoals in het huidige tijdperk dat ontstaat, dan gaan mensen zich minder vrij uitdrukken, minder vrij voelen om ongebaande paden te ontdekken of onpopulaire meningen te uiten. En dat remt onze vooruitgang en ontwikkeling. En dit geldt ook zeker voor jonge kinderen die wellicht enerzijds beschermd moeten worden tegen schadelijke content of mensen met slechte bedoelingen, maar anderzijds ook de mogelijkheid moeten hebben om te ontdekken en fouten te maken, zonder dat dit hen de rest van hun leven blijft achtervolgen omdat er digitale records van zijn.
Want mensen die denken dat ze “niks te verbergen hebben” of dat de “overheid goede bedoelingen heeft” maken een grote vergissing. Iedereen heeft informatie die ze niet met iedereen willen delen. Er zijn zaken die je alleen met je arts bespreekt en niet met je collega. Of onderwerpen die je alleen met je partner of kinderen bespreekt en niet met de medewerker in de supermarkt. En dat moet ook zo blijven, want als je niet meer zelf de keus hebt met wie je wanneer welke informatie deelt, dan kom je vroeg of laat klem te zitten. Bovendien kan een “goedaardige” overheid over een paar jaar na de volgende verkiezingen vervangen worden door een “kwaadaardige” overheid. En die beschikt dan over dezelfde data en macht over ons (digitale) leven als de huidige en kan dit tegen de burgers gaan gebruiken. Normen verschuiven en er is geen garantie dat wat nu geaccepteerd is, in de toekomst ook nog oke is.
Vroeger was roken algemeen geaccepteerd, maar momenteel kan het negatieve gevolgen hebben voor je verzekering als men weet dat je veel rookt of gerookt hebt. Tot op heden is het oke om biefstuk te eten, maar in de toekomst wordt je hierdoor misschien wel beperkt in je bewegingsvrijheid omwille van je “CO2-budget”. Homoseksualiteit is nu geaccepteerd, maar dat is misschien over 20 jaar heel anders als meer conservatievere krachten de politiek overnemen. Het volgen van een religie wat nu geaccepteerd is kan in de toekomst je dood betekenen (denk aan de Joden in de 2e wereldoorlog die netjes als zodanig in de gemeentelijke databank van Amsterdam stonden geregistreerd).
Kortom, het opheffen van anonimiteit op internet omwille van het “beschermen van kinderen” is een totaal absurd en buitenproportioneel middel dat te allen tijde bestreden zou moeten worden. Hoewel het beschermen van kinderen uiteraard topprioriteit moet hebben, kan dit ook bereikt worden met meer proportionele en minder vergaande middelen die niet zulke enorme neveneffecten hebben. Bovendien kan men kwade zin dien in het feit dat het argument van het “beschermen van kinderen” maar al te vaak wordt gebruikt als dekmantel om onpopulaire maatregelen door te voeren die duidelijk niet in het belang zijn van burgers en ook niet van diezelfde kinderen.
Kortom, wees waakzaam en kritisch en laat je niet zo makkelijk meeslepen met oppervlakkige argumenten zonder de onderliggende motieven en immense gevolgen van dit beleid te zien.