Door Anoniem: Ik heb nooit begrepen waarom men internet bedrijven en diens diensten vanuit de wet gezien anders behandelen dan fysiek bedrijven.
Heel duidelijk helder voorbeeld : het is sexschop niet toegestaan om diensten aan kinderen te verkopen of reclame hiervoor te maken. Waarom hebben dit soort mensonwaardige bedrijven wel vrijspel op het internet? Ze zouden niet eens zomaar vindbaar moeten zijn. Ander voorbeeld is het gokken.
Er zijn twee dingen die moeilijk met elkaar te verenigen zijn.
Het ene is wat jij aangeeft: die sexshop, dat gokbedrijf, die drankhandel, noem maar op, die moeten online inderdaad niet aan minderjarigen verkopen als hun equivalenten offline dat ook niet mogen.
Het andere is dat je online niet tegenover een verkoper staat die in een oogopslag ziet dat je allang geen kind of tiener meer bent, of die in twijfelgevallen even op je id-bewijs kijkt en dan weet hoe het zit, zonder iets vast te leggen. Bij online zaken moet je hoe dan ook bewijs
overdragen, want je staat niet fysiek tegenover elkaar, dat "kijken" gebeurt over het internet tussen jouw computer of smartphone en een server. Misschien moet je daarbij een scan van je id-bewijs afstaan, misschien door een of ander gezichtsherkenningscircus heen, misschien nog wat anders, en de pest is dat iedereen dat moet en dat je geen idee hebt wat er nou echt aan data bij de ander belandt en wat die nou echt met die data gaat doen. En we weten dat allerlei bedrijven en organisaties die op papier alles keurig geregeld lijken te hebben toch datalekken hebben, gegevens wel erg lang lijken te bewaren (Odido), gegevens delen met anderen waar je geen prijs op stelt (kijk naar het bericht over online drogisterijen vandaag die gegevens met Google en Meta delen), en meer van dat soort ellende.
Het probleem is dat er legitieme redenen zijn om bij bepaalde transacties leeftijden te verifiëren, en tegelijk even legitieme redenen om dat niet te willen. Wat mij opvalt aan de discussies hierover, en over meer onderwerpen, is hoeveel mensen óf de ene kant zien, óf de andere kant, maar vooral niet beide kanten. Wel erkennen dat er twee kanten aan zitten levert natuurlijk de lastige situatie op dat je onder ogen moet zien dat het lastig is, en dan is het makkelijker om een kant te negeren, typisch door er maximale kortzichtigheid of kwaadaardigheid of zo in te zien zodat je een excuus hebt om bij dat lastige nadenken over een echt dilemma uit de buurt te blijven.
Op het niveau van technische mogelijkheden is dit voor zover mij bekend trouwens een opgelost probleem, het is prima mogelijk om een systeem te maken dat alleen maar de ja/nee-vraag of je ouder bent dan 16 of ouder dan 18 of wat er geldt beantwoordt, verder niets over je prijsgeeft, en ook niet aan de partij die de vraag beantwoordt (zoals de overheid) vertelt voor wie dat antwoord bestemd is. Dergelijke systemen bestaan. En ja, daar kan mee gesjoemeld worden, maar bij de slijter of de supermarkt kan iemand die oud genoeg is ook drank kopen voor iemand die nog te jong is. Het het hoeft niet wiskundig onmogelijk te zijn om het te omzeilen, het moet wel voor genoeg mensen voldoende gedoe opleveren om een rem op ongewenste verkopen aan minderjarigen te vormen.
Ik vind het te bizar voor woorden dat politici die dergelijke leeftijdscontroles nastreven zich kennelijk niet verplicht voelen tegelijk ook van overheidswege een betrouwbaar systeem te organiseren dat dat soort vragen veilig en zonder privacyzorgen
kan beantwoorden; een systeem dat niets onnodigs prijsgeeft en dat zwaar geaudit en doorgelicht wordt om te garanderen dat de opzet deugt. Daar hadden ze al vele jaren geleden aan moeten beginnen en dat had al jaren af moeten zijn, niet alleen beschikbaar in de markt maar officieel, voor alle burgers en bedrijven hetzelfde, en gratis.