Door Anoniem: Je bent zeker erg jong dat je dat denkt.
Je theorie is "getest" tussen ~1995 en 2010 ofzo .
De tijd dat de "personal computer" normaal was om in gezinnen te hebben, en nog behoorlijk afhankelijk was van "dos box" .
Plus equivalente dingen op andere computers.
Het was altijd een erg kleine fractie van gebruikers die er diep indook en het systeem leerde snappen.
De overgrote meerderheid tikte blind wat kunstjes in of had een neefje die dat deed en snapte nooit wat ze deden.
Het is gewoon NOOIT "een groot deel" van de gebruikers die de interesse heeft om computers echt te gaan snappen.
Nee, ik ben juist oud genoeg om ruim voor die tijd al te hebben meegemaakt dat diverse mensen die in dat profiel van digibeten vielen in MS-DOS wel snapten wat programma's, bestanden en directory's waren. Niet omdat ze zelf kozen ermee te werken maar omdat het voor hun werk nodig was. Ik zeg niet dat ze het makkelijk vonden, maar ze kwamen desondanks een heel eind.
Ook heb ik meegemaakt dat mensen die verder digibeten waren met mainframe-applicaties waarmee ze werkten ware wizards waren in de bediening ervan.
Windows 3.11 werd nog geleverd met een stevig lesboek op papier, waarin je met de muis leerde omgaan, met menu's, leerde kopiëren, knippen en plakken, enzovoorts. Windows 95 werd zonder dat soort materiaal geleverd, opeens was een apparaat dat qua complexiteit en mogelijkheden alles in het dagelijkse leven overtrof zo "intuïtief" dat het geen uitleg meer nodig had. Resultaat: ik heb mensen meegemaakt die al vele jaren zo'n beetje dagelijks Windows gebruikten die er zelf nooit achter waren gekomen dat er zoiets als selecteren, kopiëren en plakken bestaat. Misschien was dat lesboek bij Windows zo gek nog niet.
Het bleek _zelfs_ op universiteiten dat voor een behoorlijk deel van de researchers en studenten (ja - ook in de exacte hoek) de computer gewoon een gereedschap voor het experiment (of berekening was) met weinig interesse in OS.
Dat verbaast me niets. Ik heb verslagen gezien van universiteiten die erdoor overvallen werden dat de smartphone-generatie van studenten op de universiteit voor het eerst met bestanden en directory's te maken kreeg, werkelijk geen flauw benul hadden dat je directory's kan gebruiken om je bestanden naar onderwerp te organiseren en alles door elkaar op een grote hoop opsloegen. Eerdere lichtingen studenten die nog wel met bestanden en directory's in aanraking waren geweest (die op smartphones trouwens ook aanwezig zijn, alleen zie je ze daar niet) hoefden niet te leren hoe ze ermee om moesten gaan, die konden dat al. Een heleboel dingen die mensen niet kunnen kunnen ze niet omdat ze er niet mee in aanraking komen.
Dat is het punt dat ik maak: de tech-industrie is bezig mensen van basisvaardigheden af te schermen. De reflex is steeds: oei, hier krijgen we vragen over van mensen aan wie we het op afstand moeilijk uit kunnen leggen, dat nemen we ze dus maar uit handen. Misschien moeten ze in plaats daarvan een OS weer van een goed lesboek voorzien.
Het punt is dat je niet verder komt door mensen steeds maar van alles af te schermen, dan leren ze geen donder. Mensen leren iets als ze er juist mee in aanraking komen en dingen uitgelegd krijgen. En de beste reflex is volgens mij niet om alles af te schermen maar juist om mensen met dingen die nuttig zijn om te weten in aanraking te brengen. Voor een tech-industrie met helpdesks op grote afstand is dat natuurlijk een lastige. Dat wil niet zeggen dat daarmee hun aanpak goed is.
Natuurlijk wel een 'wat' grotere fractie mensen die wel enthousiasme kregen voor systeem zaken , maar echt niet vreemd wanneer mensen daar ook de systeembeheerder voor flutvragen nodig hadden zodra hun werkstation "iets niet deed" .
Als ze meer achtergrond en praktische vaardigheden hadden opgedaan hadden dezelfde mensen het beter gedaan.
Geef je omgeving een rauwe Linux en kijk gewoon hoeveel ze oppikken.
Toen de ondersteuning van XP stopte, een flinke tijd geleden dus al, belde tot mijn verrassing een neef aan de andere kant van het land met de mededeling dat hij daarom Linux op zijn zoveelstehands oude brik van een pc wilde proberen. Ik probeerde uit te leggen dat hij dan iets moest downloaden dat op (ik geloof toen nog) een cd gebrand moest worden, en hij was meteen helemaal los. Oké, ik doe die download wel, maak die cd en stuur hem op. Ik stuurde dus Ubuntu op, en maakte mijn borst nat voor de telefonische ondersteuning van iemand die zichzelf als een behoorlijke digibeet omschreef. Tot mijn verrassing heeft hij zonder hulp Ubuntu geïnstalleerd, en zijn e-mail en zijn printer aan de praat gekregen. Ik heb welgeteld twee eenvoudig te beantwoorden vragen van hem gehad, verder kon hij er zelf volledig mee uit de voeten. Een van de vragen was hoe je eigenlijk andere programma's vond en installeerde, en dat bleek eindeloos veel eenvoudiger dan in Windows te zijn. Zo kon het dus toen al uitpakken.
Ik heb ook totaal anders meegemaakt, voor de duidelijkheid. Mijn moeder bijvoorbeeld had op haar oude dag met Linux precies evenveel moeite als ze met Windows had, ze merkte het verschil niet eens op. Tot ze via een organisatie voor ouderenzorg een SimPC kreeg, daar kon ze wel mee uit te voeten, dat is van een bedrijf dat specifiek voor ouderen pc's levert waar je maar een paar basale dingen mee kan en die door hun zelf beheerd worden. Die draaien (of draaiden toen) trouwens op Linux, Gentoo geloof ik.
Ik zeg echt niet dat iedereen overal mee uit de voeten kan. Maar ik ben er wel van overtuigd dat er best heel wat mensen rondlopen die het nodige kunnen leren en opsteken dat ze nu missen, en hoe meer er zijn die dat wel opsteken hoe meer ze de mensen in hun omgeving een handje kunnen helpen.
Ik kende vroeger iemand, met een uiterst beperkt en oppervlakkig begrip van computers, die die wel veelvuldig op haar werk gebruikte, eerst onder DOS, later onder Windows. Eerst wist ze heel goed wat een programma was en wat een bestand was dat je met zo'n programma opende en bewerkte, bijvoorbeeld met WordPerfect. In de Windows-interface kon je op een programma dubbelklikken om het te starten, maar ook op een document om het met het bijbehorende programma te starten. Omdat dat dezelfde handeling was was voor haar al snel een document een programma geworden, in haar woorden zat ze een programma te bewerken als ze een brief schreef in een tekstverwerker.
Zie je wat daar gebeurde? Ze is het door die "handigheid" van op het document kunnen dubbelklikken in de explorer het begrip van het onderscheid tussen een programma en een databestand kwijtgeraakt. Het was voor haar begrip beter geweest als de user interface wat basaler en zelfs wat omslachtiger was gebleven, zodat ze blijvend en consequent op dat onderscheid gewezen zou zijn.
Om commerciële redenen zijn interfaces en mogelijkheden steeds rijker, gelikter, aanlokkelijker ogend gemaakt. Maar het zicht op hoe dingen op die computer nou eigenlijk in de basis werken (programma's, bestanden, directory's, schijven, netwerk) raakt daardoor verloren, je ziet door de bomen het bos niet meer. Fraai opgetuigde kerstbomen verkopen natuurlijk als een tierelier, en die verplaatsen ook nog eens een heleboel macht van gebruikers naar leveranciers, want die gebruikers worden minder zelfstandig naarmate ze minder overzien. Een goed idee voor die gebruikers vind ik het daarom niet.
