De echte oplossing is natuurlijk om aan socialemediaplatforms dezelfde eisen te stellen als aan vrij verkrijgbare kranten en tijdschriften. Die mogen ook geen zaken publiceren die schadelijk zijn voor jongeren. Ik hoef NRC, de Volkskrant, Trouw, het AD of de Telegraaf niet in een kluis te bewaren, of mijn minderjarige kinderen te verbieden naar café's te gaan waar genoemde publicaties op de leestafel voor het grijpen liggen.
Dus als een platform als Facebook het te duur vindt om de inhoud van ALLES wat op dat platform geplaatst wordt, effectief te controleren op smaad, laster en porno (dus echt controleren op grond van expliciet geformuleerde criteria, zonder zich te verschuilen achter vage algoritmes in een black box), dan moet Facebook gewoon verboden worden en, indien Facebook het platform toch beschikbaar stelt aan gebruikers in Nederland, strafrechtelijk worden vervolgd en beboet.
Die vervolging kan ook in Europees verband, maar daar hoeft Nederland echt niet op te wachten om "onze onderhandelingspositie niet te verliezen" (zoals Nederlandse politici zo graag claimen). Want het is duidelijk dat we die onderhandelingspositie, als die er ooit al was, allang zijn kwijtgeraakt. Of misschien juist wel nooit. Als je op eigen initiatief op je rug met je pootjes omhoog gaat liggen, dan kom je er natuurlijk niet achter of je een onderhandelingspositie hebt.
Maar dan... Dan gaat de helft van de bevolking natuurlijk janken: "Oh! Ik kan niet meer (legaal) op Facebook! Wat erg! Wat slecht van de overheid!" Nou, dan moeten ze bij de volgende verkiezingen maar op een partij stemmen die in z'n programma zet dat laster, smaad en porno overal gepubliceerd mogen worden. Maar dan dus ook in kranten en tijdschriften, want die mogen natuurlijk geen oneerlijk concurrentienadeel ondervinden. Vrije markt, weet je wel...
-- MAGA en porno --Hoe zo'n consequente aanpak van smaad, laster en porno zich dan zou verhouden tot het MAGA-gedachtengoed in de VS en bij sommige Europese politieke partijen, is een interessante vraag. In sommige schoolbibliotheken in de VS schijnt de Bijbel inmiddels al verboden te zijn vanwege bepaalde onzedelijke passages. Naar verluidt is ook
De hut van oom Tom (Harriet Beecher Stowe, 1852) op enkele plekken uit schoolbibliotheken verwijderd, evenals natuurlijk
Lady Chatterley's Lover (D.H. Lawrence, 1928).
En hoe gaat het anno 2026 met
The Color Purple (Alice Walker, 1982)?
The Color Purple (...) Though the novel has garnered critical acclaim, it has also been the subject of controversy. The American Library Association placed it on the list of top hundred banned and challenged books in the United States from 1990 to 1999 (17), 2000 to 2009 (17), and 2010 to 2019 (50), as well as the top ten list for 2007 (6) and 2009 (9). Commonly cited justifications for banning the book include sexual explicitness, explicit language, violence, and homosexuality.
Bron:
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Color_Purple Vroeger werden papieren seksblaadjes "onder de toonbank" illegaal verkocht. Later moest de verkoper in een videoverhuurbedrijf de leeftijd van een koper van een seksvideoband controleren aan de hand van een papieren identiteitsbewijs. Zodra een volwassen koper de winkel uitstapte, was er geen enkele controle meer waar zo'n pornoblaadje of videoband terecht kwam.
Klasgenootjes van mij (leeftijd ca. 10) vonden ooit in het bos een plastic tas vol met afgedankte pornoblaadjes. Die werden eerlijk gedeeld. Ook ik mocht een verstolen blik werpen op enkele van die smoezelige afbeeldingen, maar ik zat niet dicht genoeg bij het vuur om meer te krijgen dan een vluchtige inzage. Ik kreeg geen fysiek exemplaar. (Dit even als disclaimer, want ik zou zo'n vies, plakkerig blaadje dankzij mijn goede opvoeding natuurlijk nooit hebben aangenomen.)
Tegenwoordig wordt porno met of zonder VPN bekeken via internet. Dat is laagdrempeliger dan de vroegere blaadjes, waarvoor men in een lange regenjas met opgestoken kraag en een diep over de ogen gedrukte gleufhoed een obscuur winkeltje binnen moest stappen, en daar dan met het schaamrood op de kaken moest vragen "waar de... kuch... afdeling erotiek" was.
Naar die vroegere, schuldige en tegelijk onschuldige tijd is geen weg meer terug. "Langs het tuinpad van mijn vader... zag ik de hoge bomen staan. Ik was een kind en wist niet beter... dan dat 't nooit voorbij zou gaan..." (Wim Sonneveld).
M.J.