Het is nog veel erger.
De EU sanctioneert haar eigen burgers (journalisten).
Buiten elke rechtsstaat om want sancties hoeven niet door een rechter getoetst te worden, die worden door de EU gewoon opgesomd en op een lijst gezet - niets hoeft met feiten onderbouwd te worden en het "bewijsdossier" mag niet in de openbaarheid gebracht worden.
De burger die het slachtoffer is kan zichzelf op geen enkele manier verdedigen.
Mensenrechten die de EU pretendeert te verdedigen?
'We sanction you because we don't like your opinion'.

Maak kennis met de dystopische werkelijkheid van de Duitse journalist Dogru en hoe de horror van dood_door_bureaucratie aan hem wordt voltrokken.
Dogru is niet de eerste journalist die dat overkomt, anderen zijn hem voorgegaan en nog meer zullen hem volgen.

Elk kritisch geluid uit de samenleving wordt onder het mom van "Russische ondermijning van onze democratie" zonder enige noodzaak van een onderbouwing met feiten uitgeroeid.
De mogelijkheid om überhaupt te kunnen sanctioneren, welke de EU aan zichzelf heeft toegekend, geldt onder juristen als controversieel.

Yanis Varoufakis:
https://x.com/yanisvaroufakis/status/1938607536887779553

Dogru:
https://x.com/hussedogru/status/1963135039274709321

(En willen degenen die aan "X"-bashing doen ook even beter nadenken over wat ze aan het doen zijn?)

Er is iets dat ik vreemd vind. Euractiv schrijft in de pagina waar je naar linkt:
Oké, maar zoekende hoe het zit met media-accreditatie voor het bijwonen van dit (en nog veel meer) kom ik dit tegen:
https://commission.europa.eu/about/contact/press-services/media-accreditation/annual-media-accreditation-eu-institutions_en

En dat lijkt van toepassing te zijn, want Euractiv beschrijft de situatie als een ingetrokken accreditatie, zo vind ik dit althans wel overkomen:

Dan zou Euractiv dus geïnformeerd moeten zijn over de beslissing en de redenen ervoor, en kan Euractiv daartegen in beroep gaan. Dat is iets volkomen anders dan zij beschrijven. Dus wat is er aan de hand? Laat Euractiv dingen die het weet weg uit zijn beschrijving of negeert de Europese Commissie zijn eigen regels en procedures?

Ik weet het antwoord daarop niet, maar ik vind het nogal vreemd dat Euractiv speculeert over mogelijke redenen zonder keihard de beschuldiging te uiten dat ze de informatie niet hebben gekregen waar het volgens de regels van de EC zelf recht op heeft en niet aangeeft in beroep te gaan tegen de beslissing terwijl die mogelijkheid er uitdrukkelijk wel is. Dat suggereert dat Euractiv zelf niet alles vertelt. Wat dan niet? Hebben ze wel die uitleg ontvangen en schatten ze zelf in dat een beroep kansloos is? Is het niet opportuun om dat aan de grote klok te hangen omdat de EC er goede argumenten voor had? Alweer: ik weet dit niet, maar als je zoiets in de lucht laat hangen dan roep je wel de verdenking over jezelf af dat er iets is dat je zelf liever onder de pet houdt, en daar passen dat soort mogelijkheden bij.

Dit is jammer. Als de EC buiten zijn boekje gaat wil ik dat weten, maar dan moet ook de onderbouwing duidelijk zijn en dat is die nu niet. En als Euractiv hier op wat voor manier dan ook niet lekker bezig is dan mag dat van mij ook duidelijk worden.

Informatie over het sanctioneren van EU-burgers, w.o. journalisten, voor mensen die om andere redenen niet op links naar "X" willen klikken:
een (online) interview met EU-parlementariër Michael von der Schulenburg, die zich met deze kwestie bezighoudt, staat op:

https://pascallottaz.substack.com/p/what-goes-around-the-eus-extralegal

Ik ga de links volgen en verder lezen. Wat Nederland betreft: Desinfo.EU had toendertijd Geenstijl op de zwarte lijst gezet, heeft Lubach nog aandacht aan besteed, en geopolitiek duider Rob de Wijk van BNR ontvangt EU subsidie voor zijn journalistieke bedrages, iets dat Geenstijl boven tafel wist te halen.

Ja, het Oekraine dossier en Nederland.

Linkjes naar de artikelen kan je makkelijk zelf vinden op basis van informatie hierboven. Interessant onderwerp, ik ga hier eens verder in spitten, ook wat er al eerder bekend is van de Commissie en omgang met de pers.

Er is tot op heden geen officiële openbare kennisgeving of persbericht van de Europese Commissie of het Europees Parlement waarin een formele intrekking ('revocation') van de accreditatie van de Euractiv journalist wordt bevestigd (of ontkend) met betrekking tot de zogenaamde “background briefings”, de informele, vertrouwelijke sessies.

Dergelijke intrekkingen worden doorgaans meegedeeld via een persoonlijke brief aan de betrokken journalist, en zijn beroepsvereniging, en niet via een openbaar persbericht. De enige bron, bij gebrek aan een scan van de brief, in deze kwestie is dus de opinie van de betrokken journalist, Matthew Karnitschnig, die we op z'n blauwe ogen mogen geloven.

@anoniem 02-01-2026 20.08 Of Euactiv er echt zo treurig over is, is maar de vraag want dit soort briefings zijn er om de pers een bepaalde richting te laten berichten.

Het kan wel eens zo zijn dat de Europese Commissie zichzelf juist in de voet heeft geschoten. Omdat nu er aandacht voor is, dat dit door de EU actief gedaan wordt om zo de komende berichtgeving te beïnvloeden.

Wij herinneren ons nog actief dat de EC ook verdacht wordt van het toestoppen van geld bij (NG)O om dingen te doen die de EU zelf niet kon doen of rapportages te maken die het gevoerde beleid van de EU te ondersteunen ook al geven die rapportages niet de werkelijkheid weer en zijn niet op echt wetenschap onderzoek gebaseerd.
Dan onder het mom van onderzoekers te zijn, X voor de rechter te slepen. Musk en de EU zijn immers geen vriendjes.

Als de EC nooit dit soort besluiten publiceert begrijp ik niet waarom ze dit nu wel zouden moeten doen.
Aan de andere kant, de uitleg is aanwezig op twee plaatsen: bij Karnitschnig en bij het Persbureau. Het Persbureau zal dit ook niet publiceren (want de brief is aan Karnitschnig gericht) en zullen zich dús op het standpunt gooien dat publicatie er van aan Karnitschnig zelf is.

Karnitschnig zwijgt zelf in alle talen over de feitelijke uitleg, maar suggereerd wél op een vragende manier of dit soms zou liggen aan zijn kritische blik. Maar als dat zo zou zijn, en dit zou dus in die kennisgeving staan zwart op wit, had hij dat ding zelf wel op X gegooid.

Het is dus vrij simpel, de uitleg die Karnitschnig er aan probeert te geven is niet in lijn met de reden die de Europese Commissie aan hem heeft gegeven. Als er iemand zich in de voet schiet is het Karnitschnig zelf, hij geeft hiermee zelf namelijk oom aan niet transparant en eerlijk te zijn.

Ook Musk heeft een merkwaardige draai gemaakt in zijn opinie over en samenwerking met de Republikeinen van Trump middels financiele steun. Als hij ooit twijfelde, dan heeft hij nu gekozen, en de EU ook. Al lijkt rol Musk in Amerikaanse politiek uitgespeeld, na zijn kettingzaag act van sloop bureaucratie en een land in 100 dagen. Kan hij weer met raketjes gaan spelen, of iets anders leips. Megalomaan zijn zijn zakelijke ideeen en projecten altijd wel geweest, maar dat is de EU ook. Terwijl velen zich afkeren van X en Grok, bestaat het nog wel, en is een vrijplaats voor meningen binnen de huisregels.

Er wordt door jou gesproken over een brief, er is echter sprake van een brief. The Brief is een werktitel, EURactive geeft zelf aan: "The Brief, Our weekday evening take on the key developments of the day. Delivered with clarity and context."

https://www.euractiv.com/topics/the-brief/

Dus jij denkt, dat de EU zwart op wit gaat zetten dat zij degelijke verslaglegging eigenlijk niet zouden willen?!

Alles wat in de wereld gebeurd, goed of slecht, daar hebben zij de schuld aan als ik jouw gedachten volg.

An
Hij bedoelt (terecht) dit:

Dergelijke intrekkingen worden doorgaans meegedeeld via een persoonlijke brief aan de betrokken journalist, en zijn beroepsvereniging, en niet via een openbaar persbericht. De enige bron, bij gebrek aan een scan van de brief, in deze kwestie is dus de opinie van de betrokken journalist,

Laat hij die kennisgeving eerst maar eens publiceren.

Als de EU accreditaties uitgeeft en weer intrekt, en de betreffende journalisten kunnen daartegen in beroep gaan, reken dan maar dat dat allemaal schriftelijk gebeurt. Het is geen kleuterklasje. Ik zeg niet dat er geen vuile spelletjes gespeeld kunnen worden daarmee, voor alle duidelijkheid, maar als dat gebeurt pakken ze dat wel aan op een manier die niet op het eerste gezicht al door een rechter onderuit zou worden geschoffeld wegens grove procedurele onzorgvuldigheid.

Als de EC zich wel als een kleuterklasje blijkt te gedragen wat dit betreft is dat op zichzelf nieuws, en dan is het nogal opmerkelijk dat dat door het nieuwsmedium dat dat voor zijn kiezen krijgt niet breed wordt uitgemeten maar alleen in nogal vage, insinuerende termen wordt beschreven zonder concreet te worden. Dus wat is daar aan de hand? Laat ze die duidelijkheid die ze nu zelf vermijden maar geven als ze een punt hebben. Want dit zeggen ze over zichzelf:
Als ze wollig en onduidelijk zijn over wat hier gaande is, en dat vind ik ze nu, dan schieten ze zelf tekort.

Dus volgens jou moet hij iets bewijzen met wat hij niet heeft gehad.

Dan vind ik mij redenatie waarschijnlijker zeker in dit geval.

Hij hééft een kennisgeving gehad, en dat is alleen al simpel te bewijzen door het feit dat Karnitschnig weet dat hij niet meer welkom is. Zonder kennisgeving had hij dat immers nooit geweten.

Dus die kennisgeving heeft hij, en daarin staat ook de reden genoemd.

Als dit de manier van Karnitschnig is, snap ik de EC wel. Dit is geen transparante journalistiek bedrijven maar ordinair hitsen.

Tja, die boodschapper...die is ook tegenwoordig geen lang leven beschoren. Journalisten die wij moeten beschermen en koesteren, ook al is hun boodschap niet in lijn met de "consensus".

Trouwens, wie is er transparant. De EU die besloten informatie verstrekken aan journalisten die zo dan weten hoe en wat zij moeten berichten? Doe het dan in het openbaar waar iedereen kan meekijken en luisteren en daarna hun eigen mening kunnen vormen.

Hier nog een aanname die waarschijnlijker is. Stel dat de het op basis van uitnodiging gaat. Geen uitnodiging ontvangen, wel van collega journalisten ervaren dat er wel een besloten achtergrondbriefing(s) is/zijn geweest.

Nou ....schuld, 'schuld', "schuld" hebben aan alle goede dingen die gebeurd zijn, kweenie.

Nee, dat schrijft het verhaal niet.

Het verhaal schrijft dat zijn accreditatie is ingetrokken, en je kunt niet is intrekken wat hij niet heeft.
Dat intrekken van zijn accreditatie is hem (en zijn beroepsvereniging) schriftelijk (of per email) meegedeeld, anders had hij dat niet geweten. In die kennisgeving moet ook staan waarom de accridetatie is ingetrokken.

Dat verteld Karnitschnig alleen niet.


Huh? De Europese Commissie publiceert al hun besluiten gewoon online. Dit persmoment is een soort vooraankondiging van die besluiten, noem het het geven van een scoop.

Ja precies, dan kunnen ze hun stukjes nog tikken voor de deadline als verslaggeverij, en daar de nieuwspagina's pagina's op het internet mee proberen te halen om aan opiniebeinvloeding bij te dragen.

Het artikel staat waar jij aan refereert als intrekken van accreditatie: "Not all recipients reacted well, least of all the Commission, which recently banned us from its background briefings, the off-the-record sessions during which President Ursula von der Leyen’s advisers seek to steer the message they’re trying to send on any given issue to the press."

Hier word gesproken over verbannen (aanname: stilletjes) van het bijwonen van besloten achtergrondbriefing(s) voor journalisten.

Hoe jij het ook wend of keert hetgeen wat nu gebeurt gaat niet veranderen. En wat ik en Karnitschnig schrijft dat het geen groot verlies is omdat die besloten achtergrondbriefings juist er zijn om de verslaglegging op een later moment te beïnvloeden.

Zie hier dan voor je de EU/EC voet en de vuurmond van het geweer in één lijn zijn, oftewel in eigen voet schieten.

Er was nooit ruchtbaarheid geweest als de EU/EC die actie niet had ondernomen.

Gelukkig had ik al in dat voorzien, en had daarom zowel goed en slecht genoemd. En dan blijf jij nog steeds in jouw gedachten wereld steken. Dat zegt inderdaad veel en is tevens ook bevestigend en zo bij mij geen "kweenie".

Besloten betekent nog niet meteen geheim. Besloten betekent beschikbaar voor journalisten met een accreditatie, en die kun je gewoon aanvragen als journalist en dus ikan het bestaan van dergelijke persmomenten niet geheim zijn.

Hihi, "ikan". Gebruik je vim om teksten te bewerken (i=insert) of lijkt dit daar toevallig op?

Als ik een feestje geeft voor mijn verjaardag dan nodig diegenen uit die graag op het feestje zou willen hebben. Mijn feestje is niet geheim maar wel op uitnodiging.

Daarnaast is het een besloten achtergrondbriefings en geen persmoment, zoals jij schrijft.

Maar dit is geen verjaardagsfeestje bij iemand thuis.

Maar jij begrijpt toch wel een analogie?

Dit is geen analogie. Op een verjaardagsfeestje nodig je mensen uit die je graag ziet op persoonlijke voorkeur, op een besloten persmoment stel je plaatsen beschikbaar voor geïnteresseerde journalisten.

Die journalisten worden niet op persoonlijke titel uitgenodigd, dus die analogie met een verjaardagsfeestje gaat in het geheel niet op. Dat hele persmoment is ook helemaal niet geheim, elke journalist kan een accridetatie aanvragen.

Jij blijft volharden dat het persmoment is, terwijl dat het helemaal niet is. Als jij het beter weet dan diegene die eerder bij die besloten achtergrond briefings is geweest, dan vind ik dat erg bijzonder.

Het is achteraf gezien, ook geen verlies dat de journalist uitgesloten wordt, zoals hij ook zelf al schreef. Die briefings zijn er om de andere genodigden een bias mee te geven, ten faveure van het EU beleid.

Zo geen krokedillentranen van hem te bekennen, maar het tonen van hoe de EU/EC invloed neemt in de berichtgeving over hunzelf.

Ja, omdat het woord besloten in dit topic word opgevat als 'geheim' en daar is geen sprake van. Besloten betekent in dit geval alleen maar dat er een maximaal beschikbare plaatsen is. Te verkrijgen via een accreditatie.

En nou komt het: deze briefings zijn er ook al niet om de genodigden een cadeau te geven ten faveure van het EU beleid. Daarmee suggereer je dat ze alleen journalisten uitnodigen die positief staan tegenover het EU beleid, en zoals al 100x uitgelegd, deze briefings gáán niet op basis van uitnodiging. Ook journalisten die minder positief staan tegenover het beleid kunnen een accreditatie aanvragen.

En dit is nu precies waar het om draait. De accreditatie van Karnitschnig is ingetrokken en hij beweerd dat dit is omdat hij EU sceptisch is. Maar dat weten we helemaal niet he, want hij publiceert die kennisgeving niet dat zn accreditatie is ingetrokken. Voor hetzelfde geld heeft hij bij herhaling die hele briefing telkens gekaapt voor zichzelf en andere journalisten geen ruimte gelaten voor vragen. Is hem een paar keer gevraagd om dat niet te doen en heeft hij zich niet aan dat verzoek gehouden. Nogmaals, hij weet de reden en die heeft hij op papier in zn kennisgeving staan (als hij dat niet zou hebben zou hij ook niet weten dat hij niet meer welkom is). Maar hij publiceert dat niet en dat heeft ook een reden, namelijk dat de reden die hij heeft verteld niet overeenkomt met wat er in die kennisgeving staat.

Dat hij nu geen krokodillentranen huist zegt ook vrij weinig. Geef iemand elke maandag een lolly en na twee jaar niet meer, dan word die persoon eerst verontwaardigd maar als de staart tussen zn benen maar lang genoeg word komt hij met de stelling dat "hij die lollies toch al nooit lekker vond".

Dit is een groot boehoe verhaal van Karnitschnig en van mensen die nu een haakje denken te hebben dat de EC alleen maar pro-gezinde journalisten uitnodigt.

Dat geeft niet, de wegen zijn onbegaanbaar en ik heb nu dus toch tijd zat om op dit soort ongefundeerde suggesties te reageren.

Jij blijft maar dingen lezen die er niet staan. Besloten wil niet zeggen dat iets geheim is, anders was het wel een geheime meeting geweest. Wat in de achtergrondbriefings wordt gewisseld, kun je een tijdje daarna lezen in de media.

En dan nog een keer lees je het anders dan wat er staat. Het maakt hem niet uit dat hij geen uitnodiging meer krijgt en hij is dan ook niet treurig daarom

Wat nu wel juist in het daglicht gebracht wordt door deze actie van de EU/EC, is dat zij trachten journalisten te bewegen positief over hun te berichten.
Daarom voet, vuurmond geweer in één lijn gebracht en zo schiet EU/EC zichzelf in de voet door deze actie.
Hadden zij gewoon een uitnodiging gezonden, en Karnitschnig was niet gegaan dan hadden wij ook hier niet over wisselen.

Verder, insgelijks.

Huh? Lees je wel goed? Ik heb al 4x aangegeven dat die meeting niet geheim is, op oa 04-01-2026, 21:26. 08-01-2026, 00:08 en 08-01-2026, 11:09


Dat is niet waar. Dat beweerd Karnitschnig maar dat staaft hij niet.


Nogmaals, dit gaat niet op uitnodiging. Journalisten kunnen een accreditatie aanvragen (toegangsbewijs), die had Karnitschnig voor, maar die is met reden omkleed ingetrokken. Karnitschnig werd niet tegengehouden bij de deur, hij heeft per post of per mail te horen gekregen dat zijn accridetatie is ingetrokken. Jij schrijft: als Karnitschnig niet was gegaan had niemand er van afgeweten; Karnitschnig is niet eens op weg gegaan want hij wist al dat zn accridetatie was ingetrokken (en ook waarom).

Dit is het ontluisterende relaas van een Duitse journalist die te maken heeft gekregen met EU sancties.
https://www.youtube.com/watch?v=7LeNcOJz6J4
The European Union has started using the Anti-Russia sanctions as a repressive tool to smuther civil society dissent within the West. Last week, Colonel Jacque Baud, a former Swiss army member and NATO advisor was sanctioned, but so were several others before him, including activists and Journalists. One of them is Hüsseyin Dogru, a german national who was sanctioned already in May. He joines us today to discuss his case.

Op de sanctielijst plaatsen is niet hetzelfde als het intrekken accreditatie.

EURactive schrijft:
Als jij het dan wel precies weet waarom de EU/EC dit gedaan heeft dan lees ik dat graag?

Ik weet ook precies wanneer de regering van Nederland een kabinetsberaad heeft. Die is ook besloten en er komt alleen uit wat men wil. Ik heb nooit geheim genoemd en juist jij was diegene die daar mee op de proppen kwam.

@anoniem 10:18, kort ingelezen waar die twee staan en van die Hüsseyin Dogru zou ik ook niet vrolijk van worden.

Klopt, dat gaat veel verder.
Maar is wel een vette onderbouwing van wat TS stelt:
"Als journalist, mag je tegenwoordig niet meer kritisch zijn, anders loop je de kans om uitgesloten te worden door de machthebbers."
En let op: niet alleen als je journalist bent, maar als je je mond opendoet en de EU (of NAVO in het geval van Baud) bekritiseert, of eigenlijk nog erger: als je niet precies dezelfde mening hebt als de EU (of de NAVO).

Nee het is helemaal geen onderbouwing.

In het geval van het intrekken accreditatie van Karnitschnig is helemaal niet bekend of dit is gebeurd omdat hij EU scpetisch is. Dat schrijft hij wel, maar hij staaft het nergens. Voor hetzelfde geld heeft hij bij herhaling die hele briefing telkens gekaapt voor zichzelf en andere journalisten geen ruimte gelaten voor vragen. Is hem een paar keer gevraagd om dat niet te doen en heeft hij zich niet aan dat verzoek gehouden. Nogmaals, hij weet de reden en die heeft hij op papier in zn kennisgeving staan (als hij dat niet zou hebben zou hij ook niet weten dat hij niet meer welkom is). Maar hij publiceert dat niet en dat heeft ook een reden, namelijk dat de reden die hij heeft verteld niet overeenkomt met wat er in die kennisgeving staat.

In het geval van die twee personen die jij aanhaalt die op de sanctielijst zijn geplaatst, heeft dat helemaal niets met EU sceptisch te maken. In die zin dat je op sanctielijst word geplaatst als je óf herhaaldelijk desinformatie opschrijft, óf banden hebt met Rusland onderhoud en op die manier de sancties opgelegd door de EU ontloopt. En voor desinformatie is inmiddels wel degelijk een raamwerk, en dat bestaat onder andere uit dat een bewering door een onafhankelijke partij gedebunked kan worden met ondersteuning van bewijs.

Laat ik dan stellen dat wat jij hierboven schrijft allemaal aannames zijn die jij ook niet kunt staven.


Mijn aanname is, dat van in vet staat, dat daar geen geluidsopnames of zelfs beelden van zijn en zo moeten wij dus afgaan van wat Karnitschnig schrijft. Dan, hoe groot zou de kans zijn dat de EU/EC zouden toegeven dat zij inderdaad zich aan intimidatie schuldig zouden maken? De kans is nul.

Ontkennen zij dat het voorgekomen is, dan is de vraag of zij er ook bewijs van hebben dat het niet is voor gekomen.

Je ziet maar hoe moeilijk het is om iets te bewijzen dat iets niet is gebeurd, of juist wel, maar je wilt het niet toegeven.

Het is wel degelijk een onderbouwing van de stelling dat iemand op de sanctielijst plaatsen een manier is om kritische uitlatingen, van journalisten of anderszins, te onderdrukken en dergelijke mensen maatschappelijk uit te sluiten (en wel op de vreselijkst denkbare manier: een klinisch-bureaucratisch ingeleide langzame doodsstrijd).
Het gaat helemaal niet meer over geval K. (want die is niet op de sanctielijst geplaatst).
Die "desinformatie" wordt nergens bewezen.
Desinformatie is sowieso voor sancties geen issue. Sancties zijn politieke maatregelen die worden ingesteld om de vijand (=Rusland) te ondermijnen.
Politiek betekent hier: naar inzicht van de EU. Dat inzicht hoeft ze niet te onderbouwen met feiten. Dogru (journalist) heeft geen banden met Rusland.
De banden van militair analist Baud bestaan eruit dat hij op Russische media te zien is.
Onafhankelijke partijen bestaan niet.
Desinformatie is een zuiver politiek concept en heeft niets met waarheid of werkelijkheid te maken, dus ook niet met feiten of bewijzen met feiten. Het begrip kan niet eens gedefinieerd worden.
Hoe wou jij analyses van de werkelijkheid (Baud) debunken?
Je kunt in feite alleen harde, eenvoudig te verifiëren (checken) feiten debunken, dus regelrechte leugens.
Goede journalistiek en goede analyses liegen niet, maar geven de feiten en een duiding (interpretatie) daarvan.
Dat is precies waarvoor de EU i.h.b. de EC en de NAVO bang zijn.

Wat je schrijft: Our reporters have even been subjected to direct verbal abuse by the presidential entourage en dat we hier maar moeten afgaan wat Karnitschnig schrijft, is eigenlijk de kern van alles. Want het is niet verifieerbaar. Iets wat een journalist schrijft is hiermee aantoonbaar niet verifieerbaar. Het ironische is alleen wel dat in zijn post Karnitschnig vind dat hij beperkt word in zijn persvrijheid.

Let that sink in.

Wat wél bewijsbaar is (en alleen door Karnitschnig zélf) is de reden waarom zijn accreditatie is ingetrokken. Het intrekken van een accreditatie gebeurd schriftelijk, per brief/post en/of per email. Dat word verstuurd aan de journalist zélf en in kopie aan zijn beroepsvereniging (dat voorkomt dat Karnitschnig niets tegen zijn werkgever verteld en gewoon net doet of hij nog steeds overal welkom is). Karnitschnig hééft die kennisgeving, daar bestaat geen enkele twijfel over. En daarin staat óók waarom zijn accreditatie is ingetrokken. En ook de lengte trouwens, want het intrekken van een accreditatie is niet permanent voor je hele leven, die geldt voor een bepaalde duur.

De vraag is nu, mede gezien de eerste alinea, waarom Karnitschnig dit dan niet publiceert.

En dan beroemde persvrijheid.

Het probleem is: als je veel nepnieuws en nepbeelden deelt, verliest echt nieuws vervolgens haar betrouwbaarheid. De waarheid vertroebelt. Nu AI-beelden zó realistisch zijn, weten mensen straks niet meer wat wel en wat niet waar is. Ik ben niet de enige die daar de problemen van inziet. Universitair docent Michael Hameleers onderzoekt aan de Universiteit van Amsterdam de effecten van desinformatie. "Hierdoor komen we in een situatie terecht waarin alles in twijfel wordt getrokken", vertelt hij me. "Er ontstaat verwarring."

Die verwarring kun je vervolgens gebruiken. AI-ethicus Joris Krijger vertelt dat het delen van AI-plaatjes niet alleen de waarheid kan vertroebelen. Het kan ook de waarheid vervormen. "Stel dat er een aanslag is geweest en dat er niet direct beeld is", schetst hij. "Dan zou je snel beelden kunnen maken om een antimigratieagenda mee te voeden. Je kunt mensen meenemen in een emotie en denkrichting. Dat kan gevaarlijk uitpakken." We zijn als mensen hongerig naar beeld. Als er iets gebeurt, willen we het meteen zien. "Als je beelden ziet die passen bij wat je wil geloven, ben je minder kritisch", zegt Hameleers. "Dan ga je niet uitzoeken of het allemaal klopt."

Maar is dit niet gewoon de taak van de journalist zélf? En dan hebben we Karnitschnig die moord en brand schreeuwt dat hij geband is in zijn persvrijheid, en vervolgens doodleuk zélf dingen opschrijft die niet te verifiëren zijn. En dan zijn er een hoop die zeggen: zonder kritische vragen was (bv) het hele Watergate schandaal ook nooit uitgekomen. Maar ze vergeten wel dat die journalisten puur toevallig op een signaal gestuit waren wat ze verder hebben onderzocht. En in dat journalistieke onderzoek deed hun eigen mening over Nixon of de overheid helemaal niet mee. Zij hebben destijds het Watergate schandaal onderzocht en er gelijktijdig voor gezorgd dat elke bias of vooringenomenheid niet meegenomen werd.

Dat de persvrijheid onder druk staat ontken ik niet, maar dat ligt niet alleen aan de EC/EU. Dat ligt wel degelijk ook voor een deel bij personen die journalist noemen. Journalistiek is een opleiding maar die heb je niet nodig om je te vestigen als journalist, het is een vrij beroep. Maar de vraag is nu wel of Karnitschnig een journalist is met een klein activistisch trekje of gewoon een activist die zich journalist noemt.

Daar gaat dit topic wel degelijk over.
https://www.security.nl/posting/919520/EU+verbant+Euactiv+journalisten

Het topic gaat daar inderdaad over, maar er staat ook niet dat het topic niet over geval K. gaat.

"Maar de vraag is nu wel of Karnitschnig een journalist is met een klein activistisch trekje of gewoon een activist die zich journalist noemt."

Zet jij nu de bijl aan wat journalisten zijn, een luis in de pels altijd op zoek naar de waarheid en die gekoesterd en beschermt moeten worden.

Dan is onze samenleving de sterkere macht altijd op een achterstand en moet meer bewijzen dan de zwakkere, denk aan man-vrouw bij beschuldigingen van onpasselijk gedrag, fietser/voetgangers-auto's waar de auto niet de schuld hoef te hebben maar wel moet betalen etc.

Op de EU/EC ligt een zwaardere last dan op een burger of journalisten om het juiste te doen.

Ik blijf dan maar herhalen dat de EU/EC hier niet slim aan hebben gedaan omdat een zwaardere last op hun rust.

Nee ik benader juist de waarde van echt journalistiek onderzoek ten opzichte van alles wat zich journalist noemt zonder enige opleiding.

Zoals er van de week een bericht verscheen op nu.nl met een spandoek op het PSV stadion: "PVS wenst je een sportief 2026". Een zogenaamde journalist vergat het principe van waarheidsvinding en schreef over een spelfout van PSV. Later bleek dit niet zo te zijn maar ging het om een marketingstunt van verzekeringsmaatschappij PVS.
https://www.nu.nl/blog/6382060/echt-en-nep-zijn-steeds-lastiger-uit-elkaar-te-houden.html

Die journalist in kwestie vond dat bloedirritant en weigerde uit bitterheid de naam van de verzekeraar toe noemen. Hij was alleen wel vergeten dat hij dat al 4x had gedaan. Journalistiek is een vak. Een vak waarvoor je naar school moet, en waar je daar oa ook geleerd word om objectief aan waarheidsvinding te doen en al je eigen vooroordelen en aannames opzij te zetten.

Ik zet niet de bijl in journalistiek, dat jij met jouw reactie (misschien ongemerkt) zelf.

Zodra journalisten zich 'hoeders van de democratie' gaan noemen rust op hen ook de verantwoordelijkheid om aan objectieve waarheidsvinding te voldoen vóórdat ze iets publiceren wat verifieerbaar juist is. Anders ben je niets meer dan een betaalde generator van clickbaits.

Dit gaat wel degelijk over de lange arm van de Koude Oorlog. In het bekritiseerde, toch door velen als naslag werk beschouwde boek Nato's secret armies van de eveneens Zwitserse auteur Daniele Ganser uit 2005, wordt deze Jacques Baud negen keer genoemd. Ja, en dat gaat over dezelfde Jacques Baud.

De reden van kritiek op het boek van Ganser is dat die het vermoeden van bestaan Deep State in 2005 beargumenteerde, tegenover het menselijk geklungel en geploeter en elkaar tegenkomen in zelfde netwerk en werkveld, en ideologie. Dit is in oorlogstijd -want dat is het- ingewikkelde materie over hele verledens van politiek activisme van mensen, sommige werkzaam als onderzoeker of journalist. Wat nu weer opgerakeld wordt, op de achtergrond, en soms iets meer op de voorgrond, want Rusland en Nato.

Boek van Ganser is, ondanks kritiek op het betoog, nog steeds hyperactueel, in de genoemde namen en kwesties en bronvermeldingen naar krantenberichten en expert-literatuur en onderzoek. Prima naslagwerk om even snel iets op te zoeken, in deze kwesties over personen. Ook over mechanismes bij de pers, en persmomenten door politiek georganiseerd.

https://files.libcom.org/files/NATOs_secret_armies.pdf

En dat is helemaal terecht omdat de EU/EC een boven elke Europeaan -journalist of niet- gestelde machtsconstellatie is.

En zo, waar blijven dan die andere journalisten die hier op springen en de EU/EC het vuur aan de schenen legt of dit ook werkelijk het geval is.

Ik hoor/zie alleen heel veel niets van dat gebeuren....zou dat dan soms een reden kunnen hebben. Een reden, die ik steeds benoem?

Probeer jij maar eens aan een perskaart te komen. Podcast maken op basis van gepubliceerde stukken en commentaren is eenvoudiger. Of probeer het bij de Andere Krant, Ongehoord Nederland of zo'n andere nieuwbakken media-outlet. The Post Online, Sargasso waren ook van die projecten van tien terug, en toen behoorlijk levend. Bovenin Google's zoekresultaten, dat ook nog.

Ik kan dit zo niet plaatsen in de discussie als ik kijk naar wat er gebeurd is.

Het kan ondersteunend zijn als je onthoudt dat jij als leze altijd nog zelf moet nadenken als je verslaglegging of commentaar leest.

De tekst in de quote kan ook worden opgevat als met een botte bijl blijven inhaaken door te stellen dat een perskaart het enige is wat een journalist/persfotograaf is.

Het gaat hier om een tweeledige onthulling over hoe de EU/EC te werk gaat. De eerste is dat journalisten vooraf worden geïnformeerd hoe de EU/EC denkt over hun beleid. Ik neem aan dat de EU/EC zo hoopt dat er dan gunstig over bericht gaat worden als dat beleid ook werkelijkheid wordt.

De tweede is, dat journalisten die een kritische grondhouding hebben ten opzichte van de EU/EC niet welkom zijn bij die besloten achtergrondbriefings.

Ik ben van mening dat een journalist altijd kritisch moet zijn en ook vragen moet stellen aan de EU/EC, die liever niet beantwoorden.
Een journalist is een medium die verwoordt wat het geval is en de lezer of luisteraar moet dan na raadpleging van andere nieuwsbronnen een eigen mening vormen.

Waar haal jij de informatie vandaan dat de accridetatie van Karnetsnich is ingetrokken omdat hij kritische vragen stelde?
En die journalisten die vooraf worden geïnformeerd hoe de EU/EC denkt over hun beleid, zitten daar niet op uitnodiging en worden van te voren dus ook niet uitgekozen.

IEDEREEN met een accreditatie kan daar naar binnen, en IEDERE journalist kan zo'n accreditatie aanvragen.

Dat is supereenvoudig.

Vestig je als journalist en sluit je aan bij een beroepsvereniging. Meer is er niet nodig.
Maar mensen die niet gevestigd zijn als journalist en niet aangesloten zijn bij een beroepsvereniging (bijv influencers of bloggers) krijgen geen perskaart.

En terecht, want dat is geen schrijvende pers.

Kun jij mij aanwijzen waar ik heb geschreven dat de accreditatie is ingetrokken?! Dat zeg jij steeds, steeds en steeds maar weer.

Ik schijf, en dat staat ook in de publicatie, dat er geen uitnodiging is om de besloten achtergrondbriefing bij te wonen.
Zelf is men er niet treurig, ik herhaal dat ook nog maar eens:

It’s not a big loss, to be honest, but it reflects a broader atmosphere of hostility on the part of the Commission president’s office towards journalists who refuse to play by its rules. Our reporters have even been subjected to direct verbal abuse by the presidential entourage.

Wat zij weten en wat zij niet gaan doen:
We may never have clarity. What we do know, however, is that we won’t abandon our journalistic integrity to get access, to be liked, to win a prized seat on the president’s plane. You won’t find us throwing champagne-fuelled galas to toast the politicians we cover either.

Omdat het er letterlijk staat.

https://commission.europa.eu/about/contact/press-services/media-accreditation/annual-media-accreditation-eu-institutions_en

En dat lijkt van toepassing te zijn, want Euractiv beschrijft de situatie als een ingetrokken accreditatie:

Deze briefings werken niet op persoonlijke uitnodiging.

Bovendien, als je doorklikt naar het document op:
https://commission.europa.eu/about/contact/press-services/media-accreditation/annual-media-accreditation-eu-institutions_en#documents

Staan hierin genoemd de voorwaarden voor het krijgen van een accreditatie:

The following documents must be attached with each application:

1. For EU nationals: identity card or passport from a Member State of the European Union. For non-EU nationals: passport from country of origin

2. Proof of main or secondary residence in Belgium. Either a copy of identity card or equivalent, a copy of the certificate of registration in the "commune" of residence, or a housing rental contract

3. Proof of journalist status, i.e. a reference to your profession in an official document, or a valid press card

4. A recent letter on headed paper or equivalent, signed by the editor-in-chief or director of the media organisation stating that you cover EU affairs and:
a) that you are employed by the organisation (lacking verifiable proof of employment status, journalists may be asked to provide proof of journalistic work and payment)
b) Or if you are a freelance journalist: that you regularly work for the media organisation

5. In addition, freelance journalists need to provide the following:
a) Proof of recent EU-related coverage
b) Proof of payment for regular and sustained journalistic work

Als je niet of niet meer aan één van deze voorwaarden voldoet wordt je accreditatie ingetrokken.

Euractiv wéét ook wel degelijk waarom hun accreditatie is ingetrokken:

Ik vind de definitie anders behoorlijk duidelijk. Bij desinformatie heb je het over doelbewuste misleiding, bij misinformatie kan het zijn dat degene die een onwaarheid verspreidt zelf niet doorheeft dat het onwaar is. Het zijn gewoon andere termen voor leugens en onwaarheden.

En nee, je kan niet altijd weten of degene die je een onwaarheid vertelt denkt dat die de waarheid spreekt of bezig is je te belazeren. Dat betekent niet dat de definities zelf onduidelijk zijn, dat betekent dat de situatie niet altijd makkelijk te beoordelen is.

De begrippen zelf vind ik duidelijk en hun definities volstrekt niet politiek. Natuurlijk kunnen ze vanuit politieke motieven misbruikt worden, maar dat kan met alle termen, daarvoor hoef je niet te gaan doen alsof die termen zelf niet duidelijk zijn.

Het verdacht maken van de terminologie zelf heeft, zie ik bij deze begrippen gebeuren, het effect dat een gesprek over waar het om gaat bij voorbaat moeilijk wordt gemaakt, en ook dat degene die ze toch gebruikt wordt geassocieerd met de onbetrouwbaarheid die die termen lijken te hebben.

De wrange grap is dat degenen die dat aanwakkeren daarmee zelf een vorm van misinformatie verspreiden, of desinformatie als ze het doelbewust moeilijk willen maken dat mensen aan twee kanten van de scheidslijn er nog een gesprek over kunnen voeren. Ik denk dat helemaal niemand van ons wat opschiet met dat soort Babylonische spraakverwarring.

Volgens jouw is de "accreditatie" wel ingetrokken en de reden is dat er niet gunstig genoeg over de het EU project wordt bericht door EURactiv.

Daarom is het een objectieve berichtgeving van de EU/EC naar aanleiding van die besloten achtergrond briefings blijkbaar ook helemaal niet mogelijk. Wat zegt dat dan over de journalisten die wel naar de besloten achtergrond briefings gaan?! Dat zijn de overige journalisten die wij regelmatig verslaglegging tot ons nemen, kunnen wij hun dan nog wel vertrouwen dat die journalisten dan objectief zijn in hun berichtgeving?

Ik herinner je ook graag aan dat de plicht om extra inspanning te doen, bij diegene die meeste macht heeft. Dat is hier de EU/EC. Laat hen dan de intrekking van de "accreditatie" dan maar publiceren...dat gaat niet gebeuren want valt het masker af.

Maar goed, de "actie" van de EU/EC laat ons zien wat zij denken van kritische berichtgeving. Die is blijkbaar niet gewenst.

Dat zeg ik inderdaad en nee, dit beweer ik juist niet. De redenen voor het intrekken van een accreditatie heb ik hierboven om 17:16 opgeschreven. Dat staat gewoon op de website over hoe de EU/EC met de pers omgaat. Het is gewoon vrije informatie als bereid bent om 20 minuten door te klikken.

Door Anoniem:
Daarom is het een objectieve berichtgeving van de EU/EC naar aanleiding van die besloten achtergrond briefings blijkbaar ook helemaal niet mogelijk. Wat zegt dat dan over de journalisten die wel naar de besloten achtergrond briefings gaan?! Dat zijn de overige journalisten die wij regelmatig verslaglegging tot ons nemen, kunnen wij hun dan nog wel vertrouwen dat die journalisten dan objectief zijn in hun berichtgeving?

Kort samengevat (zoals veel Nederlandse overheidsinstanties het uitleggen):

Misinformatie = onjuiste info zonder kwade intentie
Desinformatie = onjuiste info met kwade intentie (doelbewust misleiden)

Soms zie je ook nog de term malinformatie (of malinformation) voorbij komen: dat is informatie die wel waar is, maar bewust uit context gehaald of verdraaid wordt om schade te berokkenen.

Herken je het verschil vooral aan de vraag:
“Wist de verspreider dat het niet klopte en wilde hij/zij iemand bewust voor de gek houden of schade toebrengen?” -> dan is het desinformatie. Anders meestal misinformatie.

Intentioneel vs onintentioneel is te wijten aan karaktervorming van individu en collectief middels lange periode handelen en redeneren naar veel eerder ingenomen poltiek ideologische positie.

Dat is vergelijkbaar met discussies over bestaan deep state vs colllectief menselijke falen. Bewust gedrag of onbewust gedrag.

De definitie lijkt duidelijk, maar is het niet. Schijn bedriegt.
En wat is de meerwaarde in vergelijking met de bestaande termen zoals waarheid en leugen?
Waarom voert de EU nieuwe wetgeving in, die gebruik maakt van nieuwe begrippen, zoals "desinformatie" en "misinformatie"?
Een nadere uitpluizing van de DSA zal het antwoord geven (zie hieronder).
Ja, dat lijkt zo te zijn, is het bij nader inzien echter niet.
Daar kom je achter wanneer je nagaat hoe volgens de DSA bepaald wordt wàt waarheid en wàt onwaarheid (leugen) is, of beter, wat informatie en wat desinformatie is - want die begrippen worden niet voor niets ingevoerd: dat is precies omdat ze in de toepassing véél verder gaan dan waarheid of onwaarheid (leugen).
Klopt, maar daarvoor hoef je nog steeds geen nieuwe begrippen in te voeren.
Zeker niet wanneer die nieuwe begrippen in principe dezelfde problemen met zich meebrengen.
En de situatie t.w. verschijnselen en gebeurtenissen in de politieke en maatschappelijke realiteit -de DSA bestrijkt deze hele realiteit- is nooit gemakkelijk te beoordelen omdat die realiteit altijd enorm complex en meerduidig is.
Dat levert dus meteen problemen op voor de begrippen waarheid en leugen, maar óók voor de begrippen informatie en desinformatie.
De vraag is dus waarom je die nieuwe begrippen invoert, wat daarvan de meerwaarde is.
[En dan heb ik het nog niet eens over de kwestie dat het begrip "desinformatie" w.m.b. een contradictio in terminis is. Het invoeren van termen die op zichzelf al paradoxaal zijn kan nooit tot helderheid over feiten leiden.]
De begrippen schieten volledig tekort tegenover de politieke en maatschappelijke realiteit en zijn daardoor niet werkbaar.
De manier waarop de EU de onwerkbaarheid van deze begrippen, waarvan ze zich m.i. volkomen bewust is, oplost illustreert direct het politieke karakter van deze begrippen (zie hierna).
De EU maakt direct (en noodzakelijkerwijze) misbruik van de termen "misinformatie" en "desinformatie".
Dit wordt duidelijk wanneer onderzocht wordt waaraan volgens de DSA getoetst moet worden om te kunnen bepalen wàt informatie en wàt desinformatie is.
Volgens de DSA moet dit getoetst worden aan de opvattingen van de EU, de nationale overheden en de aan haar gelieerde organisaties (bijvoorbeeld: RIVM) over de werkelijkheid - aan zichzelf dus.
De EU en plaatsvervangend de nationale overheden wijzen daarmee zichzelf als enige erkende arbiters aan om te bepalen wat wel of niet "desinformatie" is.
Lees de DSA er maar op na.
Uiteraard werkt dat zo.
De dader die deze dynamiek echter in gang heeft gezet is de EU zelf door met deze nieuwe begrippen op de proppen te komen. En door het immense probleem wat in de politieke en maatschappelijke realiteit bestaat om te onderscheiden tussen waarheid en onwaarheid voor de vuist weg "op te lossen" door zichzelf tot opperrechter van de waarheid (= géén desinformatie) uit te roepen.
Het is niet meer dan logisch dat met deze extreme politieke daad de EU maximaal wantrouwen van de samenleving over zichzelf afroept.
De spraakverwarring begint exact bij het invoeren van het begrippenpaar: informatie-desinformatie.
De echte meerwaarde van de introductie hiervan is een politieke, maar dat wil de EU verbergen.
De begrippen "informatie" - wat alleen in impliciete vorm bestaat- en "desinformatie" worden ingevoerd om de daarmee voltrokken transformatie (vervanging) van de begrippen "waarheid" en "onwaarheid" (leugen) de schijn te geven van een makkelijkere toetsbaarheid aan de feiten (de werkelijkheid).
Dat is natuurlijk niet zo.
De toetsbaarheid wordt niet gemakkelijker door de beestjes een andere naam te geven.
Dat is toveren oftewel broodje aap.

De EU wil verbergen dat ze met het alleen autoriseren van zichzelf aangaande de waarheid een zeer zwaarwegende en fundamentele politieke ingreep uitvoert - je moet de letterlijke tekst van de DSA zorgvuldig lezen omdat de tekst zo geformuleerd is dat de eigen autoriteitstoewijzing voor het bepalen van desinformatie zo vanzelfsprekend mogelijk en haast terloops geïntroduceerd wordt.
Het kan echter op geen enkele manier ontkend worden dat de EU het alleenrecht voor wat waarheid is voor zichzelf opeist.
Dit glasheldere en niet te betwisten feit wordt door de EU echter zoveel mogelijk begraven door de (veronderstelde) gevaren te belichten waartegen de DSA de samenleving moet beschermen, om zichzelf daarmee het recht toe te kennen wat ze in de DSA aan zichzelf toekent.
Een dergelijke act gaat véél verder dan Babylonische spraakverwarring: het is het aan het zicht proberen te onttrekken van een zeer zwaarwegende politieke daad. Het ontpolitiseren van een politieke handeling, kortom. Het obfusceren van politiek.
Dat is een doodzonde voor een bij uitstek politieke actor.

Je begrijpt het niet.

Deze begrippen gaan in eerste instantie niet om waar of onwaar, maar gaan juist over de intentie.
Een onwaarheid verkondigen omdat je gewoon toevallig niet genoeg inhoudelijk op de hoogte bent is iets heel anders dan een onwaarheid verkondigen terwijl je wél weet dat het anders zit. In dat laatste geval is het niets minder dan manipulatie met als doel het ontwrichten van de samenleving.


Ja en daar ben ik een groot voorstander van. De tegenhanger is namelijk dat iedereen voor zichzelf (en voor een ander) gaat bepalen wat mis- en/of desinformatie is. Wat dan overblijft is de hardste die schreeuwt. De EU is niet het probleem, dat is de huidige samenleving waarin iedereen individueel bang is dat zijn eigen ruif niet groot genoeg blijft.

Individuele egoïsme is hier het probleem.

Handig!
Want de overheid zelf heeft ALTIJD goede intenties - per definitie zeg maar.
En de overheid bepaalt als enige wat juiste en onjuiste informatie is.
Dat is verder niet moeilijk: de informatie van de overheid is altijd juist.
Afwijkingen daarvan zijn dus onjuist.
Verder nog vragen?
Voor een verdere uitwerking: zie mijn post van Anoniem vandaag 08:43.

Jij hebt de kwaadaardigheid (is altijd bewust) uit de wereld, wat zeg ik: uit de kosmos, verbannen (wegverklaard).
Onder kwaadaardigheid valt ook: het niet willen weten van zichzelf dat men kwaadaardig handelt (maar het natuurlijk wèl weten want iets wat bewust is kan niet meer onbewust gemaakt worden).

(eerste anoniem)

Heb je zelf toen er vorige week 30cm sneeuw lag boodschappen nog gedaan voor je overbuurvrouw van 89?
Of dacht je dat iemand anders dat wel zou doen?

Zolang de samenleving doorgaat vanuit deze individualiteit vertrouw ik de samenleving geen zelfregulatie toe.
Wat mij betreft heb ik er dus geen enkel probleem mee dat de overheid de regie pakt. Het mag nog wel een tandje meer zelfs wat mij betreft.

Nee, kwaadaardigheid heb ik niet uit de menselijke wereld en zijn belevingsuniversum verbannen, het is de grondslag van mijn bewering over mensen.

Het niet willen weten van zichzelf dat men boosaardig denkt en handelt, omdat iedereen in zijn of haar omgeving zo handelt. Dan valt het kwaadaardige van het handelen niet meer op, het is onbewust gemaakt als normale gedragsmodus in de groep waar men opereert.

Het hoeft in-group niet meer benoemd te worden als "cunning plan" of beleidsstrategie omdat het is wat men gewoon is te doen, dus er is geen enkele reden dit aangeleerde onbewuste gedrag naar domein van bewust gedrag te tillen door het zo te benoemen. Kwaadaardigheid is de norm, niet de uitzondering.

Desinformatie is inderdaad een zuiver politiek concept die niets met waarheid of onwaarheid heeft te maken. Liegen, verzwijgen, vergoeilijken, wegmoffelen, goedpraten, naar de mond praten, onwetend houden, is iets wat mensen doorgaans de hele dag doen met en in sociale omgeving

Voor de zekerheid, ik ben een andere anoniem als waar je op reageert.

Uiteraard maakt een overheid gebruik van eigen diensten. Wat is anders het alternatief?
Ik denk dat als er gestaan zou hebben dat ze toetsen bij een externe commerciële (die per onderzoek betaald moet worden en andere (commerciële) belangen kan hebben dan de échte waarheid) dan zouden er ook een hoop partijen op hun achterste benen staan omdat ze dat onacceptabel vinden omdat de het oordeel niet onafhankelijk is.
Daarnaast: Je bent er bekend mee dat er overheidsinstanties zijn die onafhankelijk van politieke opvattingen hun werk doen? Denk aan KNMI, RIVM, organisaties rondom rechspraak, enz.

Mee eens dat het de EU ook over de intentie gaat. Maar dat is niet de intentie om bewust een onwaarheid te verkondigen (want dat doet de EU zelf ook aan de lopende band), maar de intentie om het niet eens te zijn met wat de EU verkondigt aan "waarheid".
Dat mag namelijk niet meer.
De coronatijd gemist?
Daar is namelijk de DSA met het willen bestrijden van "desinformatie" op gebaseerd.
Intentie is ook veel moeilijker te bewijzen dan het niet eens zijn met wat de EU over feiten verkondigt.
Want de EU heeft er géén belang bij om de samenleving te ontwrichten? En de EU is niét egoïstisch?

WAARHEID IS GEEN DIENST DIE DE OVERHEID LEVERT.
Dat komt nergens in de grondwet voor waarin de relatie tussen de overheid en de burger(s) is beschreven.
Overheidsinstanties zijn nooit onafhankelijk.
Wanneer het werk van niet-overheidsinstanties ook maar één splinter politiek bevat dan zijn ze niet meer onafhankelijk.
Dat is in principe alles wat zich buiten wiskundig onderzoek en fundamenteel onderzoek in de fysica bevindt.
Het gedrag van het RIVM in de coronatijd is een schoolvoorbeeld van afhankelijkheid.
Ook het CBS is niet onafhankelijk.

Euractive maakt is lid van de The Trust Project News. Je kunt daar bekijken wie de eigenaren zijn en wat het doel is van de nieuwsbrengers.

Mediahuis is de eigenaar en die is bij voorbeeld ook de eigenaar van het NRC hier in Nederland.

Euractiv aims to spark and nourish policy debates among stakeholders, including government, business and civil society. The EURACTIV Media Network consists of a mixture of independent news outlets — some carrying the name EURACTIV, and others with their own identity but who share The Euractiv mission.

Link naar de site met informatie over nog veel meer andere nieuwsbrengers: https://network.thetrustproject.org/partner/euractiv

Dat klopt, maar als er verschillende meningen zijn over wat die waarheid is zal je een onafhankelijke partij moeten hebben die oordeelt wie gelijk heeft. Zeker de laatste tijd zijn er nogal wat "alternatieve waarheden" in omloop, dus iets of iemand zal moeten bepalen wat wel of niet waar is, gebaseerd op feiten en wetenschap.
Wat de grondwet met waarheidsvinding te maken heeft is mij even onduidelijk ...

Dan zijn we het hier niet over eens, ik werk namelijk voor zo'n onafhankelijke overheidsorganisatie.
Wiens waarheid is nu de echte waarheid? Dat is precies het probleem wat ze proberen op te lossen.

Waarheid werkt niet in overheidsdiensten, bedoel je dat? Daar kan ik het mee eens zijn, met betrekking tot sommige diensten die de overheid in stand houdt.

Het woord desinformatie staat al mijn dikke Van Dale van 1999, misinformatie niet, maar desinformatie kan daar zowel opzettelijk en onopzettelijk zijn. De Nederlandse Wikipedia noemt desinformatie voor het eerst in 2008, toen er nog helemaal geen sprake was van de DSA, en definieert het als opzettelijk misleidende informatie. Misinformatie is in 2022 aan die pagina over desinformatie toegevoegd. En Wikiwoordenboek meldt dat het woord ontstaan is in Rusland in 1986.

Het woord desinformatie wordt ettelijke keren gebruikt in de overwegingen van de DSA, maar komt in de wetsartikelen niet voor. Het woord misinformatie komt helemaal niet voor in de DSA.

Jij noemt de termen nieuwe begrippen in nieuwe wetgeving, en daarmee doe je alsof die termen voor de DSA zijn bedacht en door de DSA worden gedefinieerd. Je verspreidt daarmee zelf desinformatie (als je bewust liegt) of misinformatie (als je niet doorhebt dat het niet klopt). Maar aangezien beweert dat je de DSA hebt uitgeplozen en weet wat erin staat, terwijl je dat duidelijk helemaal niet goed weet, lijkt het meer op desinformatie dan op misinformatie die je aan het verspreiden bent.

Een lidstaat heeft een digitaledienstencoördinator, die kent de status van betrouwbare flagger toe aan organisaties die die status aanvragen en die expertise en bevoegdheid hebben in het opsporen, identificeren en melden van illegale inhoud, die onafhankelijk zijn van onlineplatforms en die zorgvuldigheid, nauwkeurigheid en objectiviteit als doel heeft. Een onlineplatform dat ondervindt dat het werk van de flagger niet betrouwbaar is klaagt bij de digitaledienstencoördinator, die schorst de flagger en stelt onmiddellijk een onderzoek in.

De status van betrouwbare flagger kan zowel aan overheid, semi-overheid of aan particuliere organisaties worden toegekend. Val je erover dat het bij overheid en semi-overheid terecht kan komen? Dat is niet zwart/wit, het kan zo zijn dat bijvoorbeeld Europol inderdaad in de beste positie is om bepaalde criminele bezigheden op een platform te signaleren en te melden bij dat platform. En ja, die opzet bevat zeker een risico dat zo'n organisatie zijn boekje te buiten gaat. Dat kan aan de kaak gesteld worden, bij die digitaledienstencoördinator, via de pers, via de rechter, het is niet zo dat we in een dictatuur leven waarin dat soort mogelijkheden betekenen dat je uit een raam gegooid wordt of in een strafkamp belandt.

Dat doen ze niet.
Dat doen ze niet, de begrippen waarover we het hebben zijn heel duidelijk, ook al probeer jij dat uit alle macht weg te redeneren.
Het wordt uitbesteed aan die betrouwbare flaggers. Dat is zeker niet perfect, maar het betekent wel dat er oordelen bij allerlei verschillende organisaties belanden, waaronder particuliere, en dat maakt het een heel stuk moeilijker om een dictatoriale controle te gaan uitoefenen over wat als waarheid wordt gezien. Als ze dat hadden gewild was een ministerie van waarheid een veel betere keuze geweest.
Die vraag vervalt als je beseft dat die nieuwe begrippen helemaal niet met de DSA zijn ingevoerd. En dat had je geweten als je hem zelf had gelezen, en als je even verder had gezocht naar waar en wanneer ze al gebruikt werden.
Het voorvoegsel des- (net als dis- en de-) geeft aan dat het tegengestelde van het grondwoord wordt bedoeld. Disharmonie is bijvoorbeeld het ontbreken van harmonie. Bedoel je dat desinformatie wat jou betreft echte, legitieme informatie is? Dat een leugen ook een waarheid is? Of begrijp je de betekenis van dat voorvoegsel niet?

Ja, doe dat vooral. Wat jij fantaseert staat er niet in.

De EU heeft die termen niet bedacht, gebruikt er in de DSA maar een van. Die is Russisch van oorsprong en bedacht voordat het verdrag van Maastricht waarin de huidige EU werd gevormd zelfs maar gesloten was. En de EU benoemt zichzelf juist niet tot opperrechter die voorschrijft wat de waarheid is.

Alleen klopt het niet. Vraag je eens af wie dat wantrouwen eigenlijk aanwakkert.

Dat zijn heel duidelijke termen. Hoe hard je ook je best doet allerlei ladingen eraan te hangen, je kan gewoon naar de definities van de woorden kijken zonder al je verdenkingen van politiek gekonkel eraan te hangen en constateren dat het dan heel recht voor zijn raap is.

Ik ben het duidelijk niet eens met de oordelen die je verder hebt over wat zich in de EU allemaal afspeelt, zonder overigens aan het andere uiterste te zitten, ik denk echt niet dat de EU een utopie is waarin alles goed gaat. Maar stel dat jij volledig gelijk hebt en ik de plank mis sla, dan nog hebben die termen simpele definities die gewoon duidelijk zijn. Je hoeft de woorden zelf niet te gaan wantrouwen omdat je de EU niet vertrouwt, je moet dan hun gebruik van die woorden wantrouwen. Snap je dat onderscheid?

Het probleem is het volgende. Stel, zo'n flagger bestempelt iets als desinformatie. Jij bent het niet met die flagger eens. Als iedereen dezelfde simpele definitie van het woord desinformatie hanteert, de nu gangbare definitie van doelbewuste misleiding, dan kan jij zeggen: nee, dit is geen desinformatie, en onderbouwen waarom niet. Maar als de ander wel die simpele definitie hanteert en jij een kerstboom aan veronderstelde motieven eraan hebt opgehangen, dan is de kans levensgroot dat jouw onderbouwing op die ander als volslagen onzin overkomt: wat haalt die gast er allemaal bij zonder uit te leggen waar die het over heeft?

Dat is die Babylonische spraakverwarring die ik bedoelde. Wil je die? Wil je bereiken dat er domweg niet meer uit te komen is? Of sta je sterker in je argumenten als die ook over komen omdat ze duidelijk zijn voor de ander, en vice versa? Dat laatste begint met dezelfde taal spreken, zodat je elkaar kan begrijpen. Daar zijn veel meer kloven te overbruggen dan alleen deze twee woordjes, maar je verbetert de situatie in ieder geval niet door van een simpele definitie te doen alsof die onbruikbaar is.

Nee dat klopt. Daar staat tegenover dat je buurman, oom en achternicht ook niet gehouden zijn aan de waarheid. Maar extreme complottheorieën of haatzaaiende desinformatie kan onrust, rellen of geweld uitlokken. Dit linkt aan de taak van de overheid om de openbare orde te handhaven (artikel 21 e.v., en bredere politietaak).

Dus we kunnen best roepen dat de overheid niet het alleenrecht op de waarheid hebt en dat klopt. Als burger mag je van alles roepen en schrijven totdat dat uitlokt tot onrust, geweld, rellen of haatzaaier.

En die bestrijding kost mij persoonlijk belastinggeld. Dus als we als samenleving nou eens stoppen met anderen te overtuigen van ons eigen gelijk kost dat de samenleving gewoon minder geld en minder bemoeienis van de overheid.

Aangezien wij geen betrouwbare overheid hebben is kunnen zij zich niet met meningsvorming bezighouden.

Het vertrouwen moeten zij terugverdienen en dat wel even duren als zij ook echt willen. Het vertrouwen is ter paard vertrokken en keert te voet terug.

Het ligt altijd aan een ander.
Laten wij eerst als samenleving maar eens oog voor elkaar hebben, dan is stellingname vanuit de overheid ook niet zo nodig.

En zo'n partij bestaat niet; er zijn alleen partijen met versies van de waarheid.
Ook de staat is geen onafhankelijke partij.
Waarheid is belangengebonden, altijd gekleurd door het eigen belang, bijvoorbeeld door feiten (en achtergronden daarvan) weg te laten, die het eigen belang niét ondersteunen.

Waarheid heeft dus altijd een politieke kleur, van individu tot organisatie tot de staat (EU) en de multinational.
Dat komt omdat de politieke en maatschappelijke werkelijkheid zo complex en vaak gelaagd is (als een ui die je afpelt) en omdat heel veel gebeurtenissen een intentionele component hebben omdat mensen altijd naar iets streven, iets willen bereiken: de vrouw veroorzaakte een ongeluk omdat ze te hard reed omdat ze in tijdnood zat; de man controleerde de A.I. in zijn programma niet omdat hij de deadline moest halen; de politieke partij formuleerde haar wetsvoorstel anders om voldoende steun ervoor te krijgen; in het onderzoek naar de dader van het neerschieten van MH17 werd de veronderstelde dader niet gekend om de oorlogsplannen niet in gevaar te brengen, etc. etc.).
Van hoog tot laag heeft iedereen zijn eigen belang in een bepaalde voorstelling van zaken en een eigen intentie in (met) de werkelijkheid; de werkelijkheid wordt van nanoseconde tot nanoseconde door iedereen met zijn eigen belang beïnvloed.

Het gaat dus eigenlijk altijd om deel-waarheden over de werkelijkheid, die gepresenteerd worden als "de" waarheid of "de" feiten.
Daarom is het vinden van de waarheid een doorgaande, collectieve inspanning, een inspanning die door alle belanghebbenden plaats moet vinden omdat anders de machtigste belangen de waarheid een bepaalde kant op trekken (vertekenen) zoals het beeld van een kromgetrokken spiegel.
Vaak is het dan ook nog zo dat de waarheid een voorlopig resultaat is en eigenlijk nooit "af" is.
Er kunnen nog decennia later nieuwe feiten "ontdekt" worden, die een bepaalde ontwikkeling weer in een heel ander licht zetten, over de tweede wereldoorlog bijvoorbeeld.
De staat houdt ook vaak voor een bepaalde termijn bepaalde archiefstukken gesloten.

Hoe groter de belangen zijn die op het spel staan, hoe meer er gevochten wordt om een bepaalde versie van de waarheid dominant te laten worden.
Degenen met de meeste macht (= met het meeste geld) hebben de grootste kans om hun versie van de waarheid aan de grootste hoeveelheid mensen voor te schotelen.

De grootste oorlog die mondiaal gevoerd wordt is de informatie-oorlog; alle andere vormen van oorlog vloeien hieruit voort.
Deze oorlog gaat over de waarheid van alle betrokkenen of van enkele machtige betrokkenen (machtsblokken bijvoorbeeld).
Elke staat in de wereld kiest positie in deze oorlog en zet de eigen bevolking haar favoriete versie van de waarheid voor.
Elke staat is daarmee direct een partij in de informatie-oorlog.
Geen enkele staat is neutraal omdat belangen nooit neutraal zijn - voor elk individu geldt hetzelfde.
Elke staat probeert de eigen bevolkíng achter haar eigen beleid /politieke agenda te krijgen.
Voor dat doel worden alle instituties en organisaties waarop de staat invloed heeft (of zeggenschap over) ingeschakeld. Mainstreammedia vertegenwoordigen overal het staatsbelang.
Waarheden worden meestal "alternatief" genoemd wanneer de versie van de waarheid (feiten) niet overeenkomt met de versie van de waarheid (feiten) die in de mainstreammedia, de staatsmedia gepresenteerd wordt.
Het is een pejoratief begrip, wat gebaseerd is op de assumptie dat de versie van de waarheid in de MSM beter is dan de versie van de waarheid in de alternatieve media. Beter betekent hier: meer waarheidsgetrouw, meer in overeenstemming met de werkelijkheid/ feiten.
De Anoniem waarop ik reageer (ik weet niet of jij dat bent) stelt: "Uiteraard maakt een overheid gebruik van eigen diensten. Wat is anders het alternatief?" Daarmee impliceert deze dat de overheid diensten eropna moet houden die zich bezig houden met waarheid.
Dat kan. Dat is nog geen relevant argument.
Ja, dat is een probleem -wat waarschijnlijk nog groter wordt met het gebruik van A.I.- maar overheidsorganisaties formuleren hun versie van de waarheid altijd binnen de kaders van wat de staat toestaat.
Overheidsorganisaties worden direct gefinancierd door de staat. Je gaat nooit de bron waaruit je betaald wordt in gevaar brengen. Eventuele kritiek op de staat (of bepaalde onderdelen daarvan of wetgeving omtrent een bepaalde gebeurtenis) wordt dus in fluwelen verpakkingen met een grote aaibaarheidsfactor gepresenteerd.

Maar wat nog veel belangrijker is, dat, doordat waarheid in de praktijk altijd een deel-waarheid is, dit principieel betekent dat de volledige waarheid nooit door één actor gevonden kan worden, maar dat alleen alle betrokkenen (= belanghebbenden) gecombineerd de meest volledige waarheid kunnen vinden.
Je kunt deze taak dus nooit bij één actor onderbrengen.

Het is mijn mening dat de staat géén enkele taak heeft bij het vinden van waarheid (ook niet bij wetenschap) maar dat dit een opdracht van de samenleving is.

In eerste instantie bedoel ik dat de overheid géén taak heeft bij het vinden van waarheid voor de bevolking.
In tweede instantie kun je inderdaad stellen dat waarheid niet in overheidsdiensten werkt omdat de overheid daarvoor teveel aan handen en voeten gebonden is aan de belangenbehartiging van het (groot)kapitaal.

Overheid is niet 1 groot ding, het zijn heel veel organisaties samen die overheid vormen.
Er zijn best delen die -op z'n zachtst gezegd- niet goed functioneren, maar dat betekend niet per definitie dat de hele overheid evil is.

En wat wou je daarmee zeggen?
ALLES kan geweld uitlokken; als je de verkeerde persoon op het verkeerde moment aankijkt kan die dat als provocatie opvatten en dat als aanleiding nemen om je in elkaar te slaan.
Moeten wij daarom ertoe overgaan dat niemand nog iemand mag aankijken?
Je kunt ALLES linken aan de taak van de overheid om de openbare orde te handhaven.
Wat dacht je van iedereen huisarrest geven (lockdownmodus)? Of een algeheel spreekverbod?
Nee, omdat alles door (een aantal, veel of weinig) mensen opgevat kan worden als uitlokking tot geweld, daardoor weet je nooit van tevoren wat opgevat wordt als uitnodiging/oproep/aanleiding tot geweld. Dat weet de overheid ook niet.
En ik heb zelfs de opvatting, dat als ik een onversneden en ondubbelzinnige oproep tot geweld krijg ik degene ben die verantwoordelijk is om wel of niet aan die oproep gehoor te geven.
Volwassenen zijn geen kinderen, die niet zelf kunnen nadenken over hun eigen gedrag.
Of pleit jij voor de houding: "ja, ik kon er zelf niks aan doen want ik kreeg nou eenmaal die oproep"?
Mensen blijven altijd zelf verantwoordelijk voor hun eigen gedrag, ook al stoppen er tien omstanders een mitrailleur in je poten.
[Ik breid dit principe ook graag uit tot militaire dienstplicht. En ook tot het ambtenarenwezen: iedereen is ten leste verantwoordelijk voor wat hij doet en kan zich niet verschuilen achter regels, reglementen, protocollen, of taakomschrijvingen en zelfs niet achter contracten, ook niet wanneer die regels van de staat afkomstig zijn.
De wet is niet de hoogste macht voor een mens want een wet kan immoreel zijn.]
Wat jou nog heel veel belastinggeld gaat kosten is de EU. Die heeft zichzelf namelijk inmiddels in een positie gemanoeuvreerd waarin ze steeds meer geld nodig heeft (van de belastingbetaler) en die dagelijks iets nieuws verzint waarvoor weer een nieuw bureaucratisch product gemaakt moet worden, lees: zoveel werkgelegenheid in Brussel op de locatie van de EU erbij.
Dit is géén oproep tot geweld, maar de EU kan dit gemakkelijk interpreteren als 'hate speech' ... tegen haarzelf gericht.
En daar heeft ze nog gelijk in ook (= feit).
Snap je nou waarom de burger gemuilkorfd moet worden?

Totale onzin! Het woord "samenleving" geeft het goed weer, wij leven samen en zijn toch verschillend.

Een overheid is er om de samenleving te dienen en niet andersom. Dat de overheid nu zich authoritair opsteld is geen aanwinst voor een samenleving en verstoord die juist.

Dat is inderdaad jammer dat de slechtste, het verpest voor de anderen.

Overheid heeft geen taak bij waarheidsvinding, dat wordt overgelaten aan wetenschap, legacy media, en social media.

Groot-kapitaal en sinds enkele jaren is hier het militair-industrieel complex aan toegevoegd. Dat had Trump al in zijn eerste termijn Merkel verzocht. Dat incident weet iedereen nog wel, en is sinds die tijd nog geanalyseerd, ook met betrekking tot de rol van Rutte toen

Voor die tijd, dus voor de DSA maar het was voor volgers van EU in 2019 al bekend dat DSA eraan zat te komen, maar voor die tijd verschenen er nog nieuwsberichten met inhoud als militairen die zelf winterjassen moeten kopen bij oefening in Noorwegen, oefenen met houten geweertjes. Granaten die over veiligheiddatum waren mee op VN missie Mali, daar zijn wel kamervragen over gesteld.

Die Nederlandstalige online fora zijn, sinds de invoering DSA middels artikel 19 DSA (derde afdeling, aanvullende bepalingen die gelden voor aanbieders online platforms) uitgezonderd van bepalingen artikel 20-22, dus ook die over de trusted flaggers.

De ACM (autoriteit commerciele markten) kan voor de taak van trusted flaggers zoals die gelden voor de grote online platforms, organisaties aanwijzen voor de Nederlandstalige fora, Stichting Offlimits en REACT (seksueel misbruik en intellectuele eigendom) zijn hiervoor in beeld te controleren op illegale content.

Anoniem 15:30 jo 14:50

Mensen mogen inderdaad liegen en misleiden wat ze willen. Je meent dat die bestrijding van uitlokking onrust, geweld, rellen en haatzaaierij nadelige invloed heeft op jouw persoonlijk besteedbare inkomen. Meestal is het zo geregeld, dat er dan een stichting in het leven geroepen wordt tegen die dat wat je opsomt moet gaan bestrijden, en daar werken dan ook weer mensen en verdienen daar hun brood mee, en betalen belasting, net zoals jij. De overheid bemoeit zich al amper met dit soort zaken, dat zijn ideologische spelers, stichtingen, met een AMBI registratie, en personeelsbeleid. Dat die draaien op een dot subsidie en legaten of vagere financiering, wellicht uit het buitenland, dat is iets voor de journalistiek om aan het licht te brengen en zo nodig politiek te agenderen.

1. Dit heeft niets met waarheid, leugen en desinformatie te maken en is dus irrelevant voor het onderwerp.
2. De overheid, d.w.z. de Rutte-kabinetten hebben zeker wel de regie gepakt. Ze hebben de bijl gezet in de verzorging van ouderen, die eigenlijk niet meer op zichzelf kunnen wonen, door de bejaardentehuizen af te schaffen en ze hebben de capaciteit van verzorgingstehuizen niet op het daarvoor benodigde peil gebracht (enorme wachtlijsten); de thuiszorg ligt ook op apegapen.
De B.V. Nederland neemt immers nooit zorgbehoevende senioren in dienst.
De overheid houdt er klaarblijkelijk een andere mening op na dan jij.
Die zie ik alleen nog maar méér zorgzaken uit kostenoverwegingen over de schutting van de samenleving gooien.

Je vergeet er een: de AIVD en MIVD met hun Virtual Agents. Zie de rapporten van de CTIVD 2024, het jaar van inwerktreding DSA:

https://www.ctivd.nl/actueel/nieuws/2024/09/09/index

Rapport 79 over de inzet van virtuele agenten door de AIVD en de MIVD van september '24.

Ik vroeg me niet af of ik zelf wel wist hoe het geregeld is, want ik wéét hoe het geregeld is. Ik heb het niet over stichtingen ik heb het over de inzet van politie. Dát kost de samenleving geld. Maar mijn punt is vooral dat dit helemaal niet zou moeten hoeven, dat roepen we zelf over ons af. Als iedereen nou eens het licht in andermans ogen zou gunnen is die inzet van politie (en zo je wil van die stichtingen) helemaal niet nodig. Kap eens gewoon met andere mensen beïnvloeden voor iets wat jij vindt. Zolang dat allemaal niet kan ben ik er een groot voorstander van dat de overheid een norm bepaald, want wij zijn er als samenleving niet toe in staat. Het gaat ons alleen maar om onze eigen ruif en standpunt.


Ik zou kunnen zeggen dat de kabinetten Rutte alweer enige tijd geleden zijn, en dat de kabinetten ná Rutte dit ook niet bepaald hebben hersteld. Bovendien zie je over het hoofd dat ouderen vaak zélf thuis willen blijven wonen. Maar eigenlijk mis je mijn punt volledig. Want, opnieuw, is het makkelijk roepen dat altijd aan ander ligt. Als we zélf de intrinsieke motivatie zouden hebben om naar anderen om te kijken kúnnen die ouderen ook langer zelfstandig wonen. Dat hoeft de overheid niet allemaal op te lossen hoor. Dat is ook mijn punt; zolang de samenleving doorgaat vanuit deze individualiteit vertrouw ik de samenleving geen zelfregulatie toe, en dan heb ik liever een overheid die een normstelling hanteert. Wij zijn als samenleving al een jaar of 10/20 niet in staat gebleken om vanuit onszelf naar elkaar om te kijken.

Ook de overheid heeft de normstelling losgelaten.
Zij trekt zich verder neoliberaal terug van de burgers. Die blijven verweesd achter, steeds meer.
Dus jij wordt eigenlijk op je wenken bediend: "Dat hoeft de overheid niet allemaal op te lossen hoor."

Ik vermoed dat jullie langs elkaar heen praten omdat jullie verschillende definities hanteren voor wat waarheid betekent. Voor de een is het iets dat overeenstemt met de werkelijkheid, voor de ander slaat het op iemands opvattingen over wat die werkelijkheid is. Sla een woordenboek open en je komt verschillende definities voor dat woord tegen, in mijn editie van de dikke Van Dale staan er vier.

Het lastige met zo'n uitspraak is dat ook het woord werkelijkheid verschillende betekenissen heeft. In een uitdrukking als "die leeft in zijn eigen werkelijkheid" is het iets dat van persoon tot persoon kan verschillen. Dat bedoelde ik hierboven juist niet. Het lastige met taal is dat die niet precies is, er zijn eindeloos veel woorden waar in een woordenboek meerdere betekenissen bij staan.

Ik ben ervan overtuigd dat we allemaal in dezelfde fysieke werkelijkheid leven. Ik weet of ik gisteravond wel of niet nog even naar de buurtsuper ben gelopen om iets te kopen, jij weet dat niet omdat je geen idee hebt wie ik ben en geen enkele manier hebt om te controleren hoe dat zit. Maar het is niet zo dat ik in een wereld leef waarin dat wel is gebeurd en jij in een wereld waarin dat niet heeft plaatsgevonden, of net andersom, we leven in dezelfde wereld en het is ofwel gebeurd ofwel niet gebeurd. We kennen alleen in de verste verte niet elk detail van er in onze wereld gebeurt.

Dus als je onenigheid krijgt over waarheid, zeg er dan even bij wat jij er precies onder verstaat. Dat hoeft niet hetzelfde te zijn als wat een ander eronder verstaat, en als niemand op het idee komt om dat te verduidelijken dan praat heel makkelijk iedereen langs elkaar heen.

Het ging hier over de DSA en of de overheid de waarheid in pacht heeft en moet hebben. Het woord "waarheid" komt in de wettekst precies één keer in voor in de samenstelling "waarheidsgetrouw", en verder komt "waar" niet één keer voor in de betekenis van waarheid. Wel in samenstellingen als "waardoor", "waarmee", "waarbinnen", "waarborg" en ga zo maar door. Het losse woord "waar" geeft vaak een locatie aan ("de lidstaat waar") en komt veel voor in combinaties als "waar nodig", "waar mogelijk", "waar toepasselijk" en dergelijke.

Het woord "waarheidsgetrouw" staat in artikel 35.1.k van de DSA, waar van de zeer grote online platforms wordt verlangd dat ze waarborgen dat informatie die gegenereerd is of sterkt lijkt op iets dat echt is van een duidelijke markering voorzien wordt, en een gebruiksvriendelijke manier bieden voor gebruikers van de dienst om aan te geven dat er iets niet klopt. Wat betekent "waarheidsgetrouw" daar? In overeenstemming met een opvatting of in overeenstemming met de feiten? In de formulering dat iets "door een persoon ten onrechte voor authentiek of waarheidsgetrouw wordt aangezien" zou ik zeggen dat het om overeenstemming met de feiten gaat.

Merk trouwens op dat de inhoud niet moet worden verwijderd maar alleen moet worden gemarkeerd. Het speelt zich dus niet onzichtbaar af, waardoor er alle ruimte is voor ophef als mensen het niet eens zijn met zo'n oordeel. Merk ook op dat het hier niet de EU is die voorschrijft wat waar is en wat niet.

Het is wel zo dat de "betrouwbare flaggers" (ze wisten kennelijk geen goede Nederlandse vertaling voor "flagger" te bedenken) bij het behandelen van die meldingen voorrang krijgen. Daar staat tegenover dat een online platform de betrouwbaarheid van zo'n "flagger" aan kan kaarten en dat die geschorst kan worden. En als de EU dat niet goed afhandelt zijn die zeer grote online platforms prima in staat om publiciteit te genereren en rechtszaken te voeren, en anderen kunnen dat ook doen. Het is echt niet zo dat alle monden bij voorbaat al gesnoerd zijn. Ik zeg beslist niet dat hier onmogelijk iets mis mee kan gaan, maar het is zeker ook niet zo dat dat dan meteen einde oefening is en dat de onenigheid zich onzichtbaar afspeelt. Er kan herrie over geschopt worden, en dat is belangrijk.

En toch heeft de overheid staatscensuur ingrvoerd en dwingt die ook af. Dat is de bijl aan vrijheid van haar burgers en daarnaast gaan de tentakels dieper en dieper in wat mensen met elkaar in prive delen.

Er kan dan wel zijn dat de overheid zich in gebieden terugtrekt, om dan juist veel dieper binnen te dringen dan ooit daarvoor.

Je haalt hier twee posters door elkaar, want het laatse bericht waar je op reageert heb ik niet geschreven.

Ik ga er van uit dat dit per ongeluk is gebeurd.

Het gaat niet om voor ouderen straatjes schoon vegen en er naar omkijken, even een praatje maken naar behoefte of groeten.

Ouderen hebben geleerd, door levenservaring of voorlichting, dat mensen die zich vriendelijk voor doen of een praatje willen, een social engineer, crimineel, of eenzame is, en in dat laatste geval moet je ook opletten en uitkijken.

Het gaat mij erom hoe instituties hun straatjes schoonvegen. Dit ligt mi minder ver uit elkaar dan je stelt.

Net zoals wat in de VS is gebeurd onder Trump niet meer te repareren is als het gaat om voortbestaan van de rechtsstaat, is wat onder Rutte en Wilders is gebeurd ook niet meer te repareren.

Mensen blijven toch wel ondemocratisch georienteerd janken en juichen om een harder optredende, opererende en normerende overheid.

Maar hoe technologie en bedrijfsleven samen in het neo-liberalisme de ontwikkeling van het beleven van individualiteit en samenleven heeft beinvloed, dat wordt er nooit bijverteld. Als je de mentale bubbel waarin de politici en CEO's zich bewegen aanschouwt -op televisie of in ontmoetingen- dan ervaar je nabijheid of afstand. Dat is cultuur, dat is standenmaatschappij, en de sociale stratificatie in een door neo-liberale politiek gevormde samenleving, is niet zo ingewikkeld.

Waar moeten mensen intrinsieke motivatie vandaan halen naar elkaar om te kijken. Ze is aangeleerd in een zelfde ruimte te verblijven, maar allemaal aan een individueel oproep, kennis en vermaak-infuus, een eigen telefoon of laptop. De tijd dat de computer op zolder stond in een huishouden met meerdere personen, is allang voorbij, hooguit in meer "sektarische" kringen.

Mensen willen alleen wonen, mensen willen veiligheid, maar ook buren die hun met rust laten. Intrinsieke motivatie om met elkaar om te gaan op een positieve manier, kan je niet afdwingen, en kon je nooit afdwingen. Wat wel veranderd is zijn sociale normen, en die zijn goeddeels op het internet bepaald.

En dit gaat ook over waar en niet waar, feit of interpretatie, desinformatie of misinformatie.
En de individuele beleving in een gedeelde fysieke ruimte te bewegen, zoals het delen van een ruimte, zeg openbaar vervoer, met een telefoon.

Als ik met iemand die studentenbaantje in een supermarkt heeft gehad, door een supermarkt loop, en we babbelen wat over kennis over die fysieke ruimte ,dan verruimt dat mijn blik, dan is dat wat op mijn netvlies verschijnt, verrijkt met kennis over het winkelbedrijf.

Overigens zou het zorgvuldig kijken naar woonwensen en leef wensen van ouderen, tenminste een deel van woningen-ruimte tekort op lossen. Waarbij ik opmerk dat ik zelf ook stellen met drie kinderen ken, die samen 25 m2 delen. Kan ik die mensen kwalijk nemen dat ze allemaal een telefoon hebben? Moet ik daar gaan preken: leg dat ding weg, kijk naar elkaar om, dat is veel gezelliger?

Ik weet niet of jij vroeger wel eens lange treinreizen (meer dan 24 uur) hebt gemaakt, in de tijd dat er nog geen mobiele telefoon bestond.

Dat klinkt nu als een format voor een reality programma bij SBS. Maar of het kijkers trekt, dat is zeer de vraag.

Je hebt helemaal gelijk, ik had het duidelijker moeten specificeren.
De overheid laat een bepaalde normstelling los, namelijk de norm die ze aan zichzelf stelt in relatie tot de burger en legt een andere normstelling steeds meer, uitgebreider en invasiever aan de bevolking op.
Het is dus een asymmetrische beweging (die de asymmetrie steeds meer vergroot), waarin de norm voor haar eigen handelen tegenover de burger wordt verzwakt en waarin tegelijkertijd de burger steeds meer voorgehouden wordt dat hij zich voor de collectieve zaak, zoals die door de staat geformuleerd wordt, moet inzetten.

Dit is onderdeel "k" (het gebruik van A.I. bij beeld-, audio- en videomateriaal) uit art. 35: Mitigation of risks.
Aan "k" gaan "a" t/m "j" uit het alfabet vooraf, waaronder contentmoderatie, wat toch echt betekent: verplichte verwijdering (illegale content).
Niet-grote online platforms hebben die financiële middelen niet.
Rechtszaken zijn bovendien zeer langdurige aangelegenheden; dan kan het al te laat zijn voor het bestaan van een platform. Zoals gezegd, herrie schoppen is alleen weggelegd voor de zeer draagkrachtigen.

Handig vraag&antwoord portaal over DSA met doorverwijzingen, met onderverdeling aanbieders en gebruikers:

https://digital-strategy.ec.europa.eu/nl/faqs/digital-services-act-questions-and-answers

Desinformatie is echte informatie -ik heb namelijk de opvatting dat alles informatie is en dat onechte informatie niet bestaat- die door de staat als niet-legitiem beschouwd wordt.
Wanneer de staat met niet-legitiem illegale inhoud bedoelt dan heeft ze gelijk.
In de coronatijd echter waarin door de staat, de MSM en wetenschappers driftig met de termen desinformatie, 'fake news' en complottheorie gestrooid werd betrof dit meestal géén illegale content, waardoor dit dus legitieme informatie was.
Ook wanneer de door jou aangehaalde definitie van desinformatie: bewuste misleiding, op bovengenoemde informatie-aanduidingen wordt toegepast dan was deze informatie géén bewuste misleiding, maar met feiten en wetenschappelijk onderzoek onderbouwde informatie; niet alleen legaal en legitiem, maar ook juist.
De instantie die deze informatie aanviel en probeerde te criminaliseren was de staat.
Hieruit kan geconcludeerd worden dat ze bezig was met bewuste misleiding van de bevolking.
Uiteraard niet.
In de coronatijd heeft de Nederlandse staat & Co echter precies dat kunststuk opgevoerd.
Hierbij had de EU een leidende rol.
Zijn er waarborgen in de DSA ingebouwd die een herhaling van deze situatie voorkomen?

Het gaat over meer dan alleen AI, maar dat terzijde. Het woord "waarheidsgetrouw" staat helemaal niet in het puntje over illegale inhoud (punt c) en slaat daar ook niet op, het staat alleen in punt k en dat geeft aan dat het over punt k gaat en niet over de andere punten. Wie dat niet begrijpt doet er goed aan zijn of haar vaardigheden in begrijpend lezen wat op te krikken.

Goed lezen: het eerste lid van artikel 35 (het hele eerste lid, dat is inclusief de punten a-k) gaat uitdrukkelijk over zeer grote onlineplatforms, en die kunnen dat wel degelijk goed aan. En bijvoorbeeld allerlei belangenverenigingen, burgerrechtenbewegingen en actiegroepen weten ook prima dingen aan te kaarten en rechtszaken te voeren, en die winnen ze ook nog wel eens.

De zeer grote onlineplatforms zijn zeer draagkrachtig, en anderen weten wel degelijk ook veel herrie te schoppen.

Ik neem aan dat je doelt op de functionaliteit die gebruikers geboden moet worden om te melden dat er iets niet klopt? Dat gaat m.i. ook alleen over A.I. Het is inderdaad buitengewoon ver gezocht om dat zo te interpreteren dat het niet alléén op "k" slaat als je een wit-ruimte invoegt. /s
Waarom kom je hier dan aanzetten met "anderen"? Ik vind dit een rijkelijk overdreven gunstig belichte voorstelling van zaken.
Met laatstgenoemde ben ik het dus niet eens omdat het alleen voor een selecte groep geldt.

Dan kan informatie zoals jij het opvat wel of geen leugen zijn, dus.

Je noemt hoe je het woord informatie opvat zelf een opvatting, waarmee je impliceert dat andere opvattingen mogelijk zijn. Toch wek je de indruk dat je vindt dat iemand met zo'n andere opvatting degene is die onduidelijkheid genereert door jouw opvatting niet te delen. Je zou ook in je communicatie rekening kunnen houden met dergelijke verschillen in opvatting, te proberen zelf zo duidelijk mogelijk te zijn in wat jij ermee bedoelt en er tegelijk op verdacht te zijn dat een ander wat anders kan bedoelen.

Mooi voorbeeldje. Ik werd ooit door een projectleider van een automatiseringsproject gevraagd om te helpen bij een conflict tussen twee ontwikkelaars op dat project, een conflict dat al weken gaande was, waar ze niet uitkwamen en waar het project vertraging door dreigde op te lopen. Het was in een tijd dat objectoriëntatie en design patterns helemaal de hype waren. Maak je niet druk over wat dat precies betekent als je daar niet thuis in bent, het gaat erom dat er een bak met jargontermen was voor verschillende manieren om dingen op te zetten. Die twee ontwikkelaars bleken het fundamenteel oneens te zijn over welke design pattern toegepast moest worden voor een belangrijk onderdeel. De bulk van mijn ervaring had ik opgedaan voordat dat allemaal populair werd, ik was er in grote lijnen van op de hoogte maar ik was geen wandelende encyclopedie op dat gebied. Daarom vroeg ik de twee om te beginnen even aan me uit te leggen wat die twee patronen inhielden. Alleen dat al loste het conflict in één klap op. Wat bleek namelijk: ze wilden exact hetzelfde, alleen had een van de twee de namen van twee design patterns door elkaar gehaald, en allebei waren ze zogenaamd reuze efficiënt aan het communiceren door de namen van die patronen te gebruiken zonder ooit af te stemmen of ze er wel hetzelfde mee bedoelden (en onderdeel van die hype was dat je reuze snel en efficiënt kon communiceren als iedereen die bak jargon kende — dat viel dus tegen). Ze hadden dus een conflict waar ze zelf niet uit kwamen over iets waar ze het inhoudelijk roerend over eens waren. Ze waren het alleen maar oneens over welke term waarop sloeg, niet over hoe de software opgezet moest worden maar over welk woord je daarvoor gebruikte.

Zulke misverstanden kunnen al optreden als je op zich goed gedefinieerd jargon gebruikt, iemand hoeft zich maar te vergissen in de definities en daar ga je. In woorden uit de gewone spreektaal komen misverstanden nog eens veel vaker voor. Woorden hebben heel vaak meerdere betekenissen, en betekenissen van woorden verschuiven zo snel dat je daar binnen één mensenleven al tegenaan loopt. Ook kom ik er zelfs na mijn zestigste nog heel incidenteel achter dat ik een woord als kind verkeerd begrepen heb en domweg nooit eerder heb opgemerkt dat ik er iets anders onder versta dan verder iedereen. Kan je nagaan. Een levende taal is niet statisch, strikt en nauwkeurig, die verandert doorlopend door een opeenstapeling van misverstanden, slordigheden, humor, creatieve vondsten en ga zo maar door.

En dus moet je, om te kunnen communiceren met elkaar, rekening houden met het feit dat dit veelvuldig optreedt, anders praat je regelmatig langs elkaar heen, zoals die twee ontwikkelaars deden.

Hoe communiceer je dan goed? Probeer zo duidelijk mogelijk te zijn, maar wees erop verdacht dat een ander jou toch verkeerd kan begrijpen en jij die ander. Dat gaat heel makkelijk mis als je communiceert in mededelingen, en zeker als je die slordig formuleert. Check dus of dingen goed overkomen, over en weer. Herhaal even in je eigen woorden hoe je iets begrepen hebt, zodat de ander op misverstanden kan reageren. Zoek regelmatig in een woordenboek op of je zelf geen betekenissen van woorden over het hoofd ziet. Je kan een hoop misverstanden, én ergernissen, voor zijn door niet zo haastig en "efficiënt" mogelijk te communiceren. Communicatie afraffelen is helemaal niet efficiënt.

Pas dat eens toe op wat anderen met desinformatie bedoelen, dan is het geen paradox die misverstanden oplevert maar prima te snappen, zelfs als anderen niet de definitie gebruiken die jij hanteert, en zelfs als de definitie die zij hanteren niet zo consistent is als de jouwe.

Nu de discussie over DSA hier toch naar toe lijkt te gaan en het gaat uiteraard ook over de toezichthouder ACM/AP.
en de strengste bepalingen gaan over "de grote platforms", de VLOPS en VLOSES, waarvan ik Wikipedia, Zalando, Booking, en Aliexpress interessant vind in dat lijstje:

Update van vlops en en vloses van december 25:

https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/list-designated-vlops-and-vloses

Met dit lijstje gingen we van start in februari '23, lekker basaal artikeltje om er even in te komen.

https://www.computable.nl/2023/08/25/d-day-voor-grote-online-platforms-dsa-geldt-voor-hen/

De kleine platforms zijn vrijgesteld (art 19 DSA) Hele afdeling 3 van de DSA is best interessant eens een keer door te lezen als je social media gebruiker bent, in je eentje of met een cluppie, en dan toch zeker dit:

https://www.acm.nl/nl/digitale-economie/online-diensten-aanbieden/hostingdiensten

@16:34

Daar zit wat in. In de DSA komt het woord "desinformatie" 13x voor, het is aan te raden deze minstens even in het zinsverband te lezen en zo te citeren indien ernaar verwezen wordt

Het artikel noemen waar het in genoemd wordt, eventueel met verwijzingen naar andere artikels. Maakt het inzichtelijk waar men een gevaar ziet sluimeren, vanwege mogelijke interpretatieverschillen of verschuivingen, en of dat dit nu al zwart op wit in de codex staat.

Ja, precies.
Informatie kan juist of onjuist, uitgebreid of beknopt, objectief of subjectief, legitiem of niet-legitiem, legaal of niet-legaal, verhelderend of versluierend, complex of enkelvoudig, moeilijk of gemakkelijk te begrijpen, concreet of abstract, in een menselijke taal "gecodeerd" of in een taal die geschikt is voor computers, en duizend (spreekwoordelijk) andere dingen zijn.
Nee, dat zeg ik nergens.

Zo zie je hoe moeilijk het is om elkaar te begrijpen bij complexe onderwerpen ...
En discussies over waarheid en werkelijkheid behoren tot de allermoeilijkste in de mensheid. Filosofen zijn daar al meer dan 2000 jaar mee bezig.
Het misverstand tussen twee ontwikkelaars, wat jij beschrijft, is in wezen 'peanuts'.
Dat komt omdat het een technische kwestie is en daardoor heb je een kader, een gemeenschappelijk referentiepunt, een 'common ground'.
Bij discussies over waarheid en werkelijkheid heb je geen enkel (gemeenschappelijk) referentiepunt meer en zit je beide in een taalkundig moeras.

Het complicerende van de DSA is dat ze niet (direct) gaat over de werkelijkheid en ook niet over de waarheid, maar over een wet.
Een wet is een belangrijke (politieke) handeling, een (politieke) daad, die de werkelijkheid beïnvloedt.
In een wet wordt de werkelijkheid en ook de waarheid impliciet vastgelegd in bepaalde begrippen waarmee gewerkt wordt en welke begrippen als gegeven worden beschouwd.
De werkelijkheid wordt in een wet gedefinieerd, zie daarvoor de begrippenlijst (al dan niet juridisch).
In de DSA is een voor de waarheid relevant begrip: 'trusted flagger' (en de Digital Services Coordinator natuurlijk), die tot bronnen van objectieve informatie worden verklaard - niet èxpliciet, maar impliciet.
'Trusted' betekent in dit verband: door het establisment vertrouwd - en dat is ook weer impliciet.

In de overwegingen van de DSA komt het begrip desinformatie ruim tien keer voor.
Het wordt nergens gedefinieerd en komt ook niet voor in de wetsartikelen.
Wellicht dat het verband waarin het gebruikt wordt licht werpt op de klaarblijkelijke meerwaarde die het voor de EU heeft in vergelijking met het wèl in de DSA gedefinieerde begrip illegale content. [Dat ga ik in een andere posting doen met daarbij de disclaimer dat het geplaatst wordt.]
Het probleem wat ik met de term desinformatie heb is niet zozeer de definitie die daaraan gehangen wordt en ik heb ook géén moeite met omschrijvingen, zoals: onjuist, misleiding, onwaarheid en leugen e.d., maar het feit dat het een toxisch begrip is, wat in de coronatijd vergiftigd is en als een (informatie)wapen tegen verwerpers van het staatsnarratief is ingezet.

Andere anoniem hoier.

Als ik je laatste alinea lees komt het op mij over alsof het probleem niet alleen bij de term desinformatie ligt, maar veel meer dat sommige zaken door "anderen" bepaald word dan jijzelf. Je kunt niet meer helemaal alles doen wat jij zelf wil.

Maar dat is wel een beetje de consequentie van een maatschappij, we leven hier met zn allen. En als we allemaal alleen maar willen doen wat we zelf individueel willen, krijg je de maatschappij zoals hij nu is. Dit is niet pas sinds corona zo, dit (het je gewoon niet kunnen voorstellen of accepteren dan andere mensen behoeften hebben die lijnrecht tegenover wat jij wil staan) is iets wat al een jaar of 25 aan de gang is.

Nee, maar het staat wel in de De Code of Practice on Disinformation (CoP).

De Code of Practice on Disinformation (CoP) is een EU-kader om desinformatie online tegen te gaan. Het startte in 2018 als vrijwillige zelfregulering en werd in 2022 sterk versterkt. Sinds 13 februari 2025 is het officieel geïntegreerd als Code of Conduct on Disinformation in het Digital Services Act (DSA)-kader. Dit ging in per 1 juli 2025, waardoor het nu een co-regulerend instrument is met meer accountability, vooral voor Very Large Online Platforms (VLOPs) en Very Large Online Search Engines (VLOSEs) zoals Meta (Facebook/Instagram), Google (YouTube/Search), TikTok, Microsoft (LinkedIn/Bing) en X.

Het begon als pioniersinitiatief in 2018. Na Guidance van de Europese Commissie (mei 2021) en het European Democracy Action Plan volgde herziening. Op 16 juni 2022 tekenden 34 signatories (later meer) de Strengthened Code met 44 commitments en 128 specifieke maatregelen.

Definitie van desinformatie (expliciet in de Code, anders dan in de DSA zelf): verifiably false or misleading information which, cumulatively, is created, presented and disseminated for economic gain or to intentionally deceive the public, and likely to cause public harm. Het omvat ook misinformation, information influence operations en foreign interference.

Belangrijkste commitments en maatregelen (zonder inhoudsverboden, om vrijheid van meningsuiting te beschermen):

Demonetisation: adverteerders weren en reclame vermijden naast desinformatie-content; ad-industrie samenwerken om financiering te stoppen.
Transparantie politieke advertenties: betere labelling, archivering, disclosure sponsors en targeting.
Manipulatief gedrag verminderen: aanpak bots, fake accounts, coordinated inauthentic behavior, amplification via algoritmes.
User empowerment: tools om desinformatie te herkennen, flagging, toegang betrouwbare info, fact-check labels, media literacy.
Fact-checking: betere samenwerking fact-checkers, consistente toepassing EU-breed, fair funding.
Onderzoek en data access: meer toegang tot platformdata voor onafhankelijk onderzoek.
Monitoring en rapportage: jaarlijkse rapporten via Transparency Centre (disinfocode.eu), waar signatories voortgang publiceren.
Permanent Task-force: met Commissie, ERGA, EDMO, EEAS en signatories om Code up-to-date te houden.

Link met DSA: in recitals (zoals 104, 106) genoemd als voorbeeld mitigatie systemische risico's. Voor VLOPs/VLOSEs: naleving toont compliance met risicobeoordeling en mitigatie (artikelen 34-35). Vrijwillig tekenen, maar nu benchmark onder DSA – non-compliance kan leiden tot onderzoeken, aanbevelingen of sancties.
Huidige status (januari 2026): Transparency Centre (disinfocode.eu) toont publieke rapporten. Signatories rapporteren kwalitatief/kwantitatief. Geëvolueerd van zelfregulering naar co-regulering. Recente studies (bijv. EDMO, EFCSN 2025) beoordelen effectiviteit: reductie desinformatie-prevalentie op platforms, maar kritiek op onvolledige compliance door sommige platforms en risico op overregulering.

Dit vult het gat in DSA-recitals op: concrete maatregelen tegen niet-illegale maar schadelijke desinformatie, via preventie en transparantie in plaats van harde verboden.

Merk op dat ik "zoals jij het opvat" in de formulering zat waarmee je het eens bent.
Nee, dat zeg ik nergens.[/quote]Dus zoals jij iets opvat is geen opvatting van je? En je zei in de volgende zin nergens dat het je opvatting is?
(nadruk door mij aangebracht)

Inderdaad, precies het punt dat ik zelf ook benadrukte ;-)

Het probleem was niet de technische kwestie, daar waren ze het roerend over eens, maar misverstanden over de gebruikte taal. Het ging niet mis bij de techniek maar bij de menselijke communicatie erover.

Wat mij opvalt aan wat tegenwoordig gebeurt is dat een deel van de mensen uit alle macht lijkt te proberen om die gemeenschappelijke referentiepunten vooral niet te hebben. Maar ook bij termen als informatie, desinformatie en misinformatie kan je afstemmen wat je er in de context van een vergadering, een discussie of een document (zoals een wettekst) eronder verstaat. Het gevaar bestaat altijd dat de verschillen groter blijken te zijn dan waarop je verdacht was, maar dan kom je eigenlijk in precies het soort situatie uit als waar die twee ontwikkelaars in zaten. Als je het benoemt en bereid bent om te snappen wat de ander bedoelt (wat niet betekent dat je het er ook mee eens bent) dan moet het mogelijk zijn om over en weer tot duidelijkheid te komen. Waar ik moeite mee heb is als mensen dat blokkeren door te doen alsof dat bij voorbaat niet zou kunnen.

Die definities beteken doodsimpel: als we in deze tekst het gedefinieerde woord gebruiken dan bedoelen we ermee wat in die definitie staat.

Een komisch voorbeeld dat ik lang geleden tegenkwam was een (allang vervangen) onderdeel van de warenwet dat definieerde wat "jam" en "extra jam" betekenen. Het slaat op het gehalte aan fruit of vruchten (ik weet uit mijn hoofd niet meer welk van die woorden de wettekst gebruikte). De grap is dat er ook gemberjam bestaat en dat gember geen vrucht is maar een wortel. Toch was in die versie van de wettekst de term fruit (of was het vruchten) zo gedefinieerd dat gember eronder viel. Dat betekent niet dat die versie van de warenwet aan de biologie voorschreef dat gember voortaan geen wortel meer was maar aan takken moest hangen. Het betekent alleen maar dat als je die ene wettekst leest je bij fruit (of was het vruchten) even moet bedenken dat ze ook gember bedoelen — in die tekst. En ja, dan krijg je ook dat dingen die op die wettekst gebaseerd zijn die terminologie gaan gebruiken. Maar besef dat ze niet het woordenboek aan het herschrijven zijn, ze zijn alleen duidelijk aan het maken met wat er daar mee bedoeld wordt.

Wat de DSA zegt is dat een trusted flagger zijn activiteiten uitvoert "met als doel meldingen zorgvuldig, nauwkeurig en objectief te doen." Het is expliciet, maar even expliciet staat er dat dat een doel is.

Misschien moet je de DSA nog eens lezen. Een entiteit vraagt zelf die status aan. Het is inderdaad de digitaledienstencoördinator die die status toekent en die dus vertrouwen heeft in hoe die entiteit die aanvraag onderbouwt. Maar onlineplatforms die die entiteit vervolgens serieus moeten nemen die kunnen wel degelijk aankaarten dat die zijn werk niet goed doet, wat de digitaledienstencoördinator dan niet zomaar naast zich neer kan leggen. En als dat niet goed gaat zijn er rechters.

Die digitaledienstencoördinator heeft een vergelijkbare positie als de toezichthoudende autoriteiten van de AVG. In Nederland is die taak bij ACM neergelegd, een zelfstandig bestuursorgaan (het valt dus niet onder een ministerie dat even het beleid van de huidige regering door kan proberen te drukken). Dat is establishment in de zin dat het onderdeel is van de gevestigde overheidsstructuren, maar tegelijk daarbinnen zo onafhankelijk mogelijk daarvan gemaakt. Perfect is het niet, regeringen bepalen nog steeds het budget, maar het kan een heel stuk slechter.

Dat is vrij simpel. De term "illegale inhoud" komt in wetsartikelen voor en "desinformatie", zoals je zelf aangeeft, niet. Het is nogal wiedes dat een term die niet in de wetsartikelen voorkomt ook niet in het wetsartikel met definities wordt gedefinieerd, het zijn namelijk de wetsartikelen die de formele wet vormen.

Die overwegingen zijn vergelijkbaar met wat in Nederlandse wetgeving een memorie van toelichting is, al is een andere vorm ervoor gekozen: een toelichting bij de wet die er formeel geen onderdeel van uitmaakt maar wel verduidelijkt op welke ideeën die gebaseerd is, daardoor richting helpen geven aan hoe je in twijfelgevallen de wet zelf interpreteert en zo toch soms de doorslag kan geven in bijvoorbeeld een rechtszaak erover. Ik vind het heel prettig dat de EU dat voor de wettekst zelf plakt terwijl je je bij Nederlandse wetten vaak het schompes moet zoeken naar de memorie van toelichting waarin je de gedachte achter een specifieke wetswijziging terug kan vinden.

Dan zit je er natuurlijk mee dat er termen worden gebruikt die niet ter plekke gedefinieerd worden. Daar wil een woordenboek nog wel eens helpen. Bij "desinformatie" levert dat mogelijk onduidelijkheid op. Ik ben twee definities tegengekomen, een oudere die simpelweg aangeeft dat het onjuiste informatie betreft, en een nieuwere die daarbovenop ook aangeeft dat het doelbewust onjuist is, om te manipuleren. Maar is dat echt een onoverkomelijk probleem? De overwegingen waarin het woord "desinformatie" wordt gebruikt geven als ik ze doorneem heel behoorlijk aan wat ze als probleem bestempelen, en het zijn de wetsartikelen die het woord helemaal niet gebruiken die veel strikter definiëren wat de regels zijn. Onduidelijkheid die daarin overblijft komt in rechtszaken aan de orde waarin uiteindelijk de hoogste Europese rechtbank de knoop doorhakt over hoe het opgevat moet worden. Jurisprudentie heet dat, die bestaat voor dat soort situaties.

Mijn indruk is dat je het begrip als toxisch opvat omdat je per se wil dat het toxisch is.

Je gebruikt ondertussen zelf trouwens "narratief", niet als bijvoeglijk naamwoord, wat het in het Nederlands tot voor kort uitsluitend was, maar als zelfstandig naamwoord. Dat komt uit het Engels, dunkt me, en op Wiktionary zie ik als een van de vier (niet maar één) betekenissen staan wat ik vermoed dat je ermee bedoelt:
Die betekenis is pas in 2021 toegevoegd, de oudere betekenissen hebben niet die lading van beïnvloeding. Mijn Chambers Dictionary uit 2006 meldt die nieuwe betekenis ook nog niet. Die nieuwe betekenis is tijdens de coronapandemie opgekomen en wordt sindsdien voor zover ik weet gebruikt om wantrouwen jegens van alles dat uit de koker van overheden komt uit te drukken, net zoals jij het nu gebruikt in "staatsnarratief".

Heb je in de gaten dat je zelf een toxisch begrip gebruikt zonder dat begrip zelf duidelijk te definiëren, terwijl je bezwaar maakt tegen iets dat je op heel vergelijkbare gronden zelf als toxisch beschouwt?

Het is inderdaad ingewikkeld ... ;-)

(andere anoniem dan op wie je reageerde): dank voor de zinvolle en informatieve toevoeging.

Waar baseer je op dat dàt het probleem zou zijn?

Dat merk ik op.
Daaruit kan echter niet afgeleid worden dat informatie een opvatting is.
Natuurlijk wel.
Het gaat voortdurend over opvattingen: jouw opvattingen, mijn opvattingen - zo ver het oog reikt.
Wanneer je het echter gaat hebben over wat opvattingen zelf zijn -het woord informatie kwam uit het daaraan voorafgaande gedeelte over waarheid en werkelijkheid, welk gedeelte jij niet gequoot hebt, dan gaat het dus over wat informatie nou eigenlijk is.
En als jij dan vervolgens stelt: "Je noemt hoe je het woord informatie opvat zelf een opvatting,..." dan interpreteer ik dat in de context van waarheid en werkelijkheid en vertaal ik die stelling als volgt:
"Je noemt informatie een opvatting".
En zoiets heb ik nooit gezegd (en zal ik nooit zeggen).
Zie boven.
[..]
Daar heb ik het dus niet over.
Het gaat niet om het vertrouwen wat de DSC heeft in een entiteit.
Het gaat erom dat de DSC bepaalt wie die status krijgt en wie niet. De DSC heeft dus de autoriteit om te beslissen wie de status van trusted flagger krijgt.
De DSC, in Nederland de ACM, is onderdeel van het establisment.
Waarom zou een trusted flagger zijn werk (= de DSA uitvoeren) niet goed doen?
Ik ga ervan uit dat daar niets op aan te merken zal zijn.
De trusted flaggers zijn de bewakers van de illegale content in uitgebreide zin, welke uitbreiding in de overwegingen van de DSA toegelicht wordt (welke toelichting volgens jou de status heeft van een Memorie van Toelichting).
Moet dit een troost voorstellen?
Wat een maatstaf is dat trouwens om een wet mee te beoordelen: "er zijn slechtere wetten denkbaar"...
Dit was voor de nieuwe lezertjes bedoeld.
Woordenboeken zijn overbodig en helpen trouwens niet: wanneer is informatie onjuist of bedoeld om te misleiden? Dat staat niet in een woordenboek.
Het antwoord wordt in de negen overwegingen van de DSA gegeven, waar een aantal suggesties gegeven worden voor wanneer er sprake is van desinformatie.
Er is o.m. sprake van desinformatie bij informatie die maatschappelijke risico's creëert dan wel deze risico's versterkt.
Zoals jij zelf al stelt "geven de overwegingen waarin het woord "desinformatie" wordt gebruikt (geven) als ik ze doorneem heel behoorlijk aan wat ze als probleem bestempelen...".
Dus wat kan het probleem hier dan nog zijn?
Wanneer de functionarissen van de DSA en ook die van de rechterlijke macht -bij twijfelgevallen- de regels van de DSA (t.a.v. desinformatie) interpreteren i.o.m. de geest van de betreffende overwegingen dan zitten ze altijd goed d.w.z. in lijn met de DSA.
Wat wil je nog meer?
Waar baseer je dat op?
Onze Taal:
"narratief":
"samenhangend verhaal om bepaalde (politieke) ideeën overtuigend te presenteren."
Het overtuigen (beïnvloeden) heeft er altijd al ingezeten omdat in een verhaal altijd de intentie zit om te overtuigen.
Volgens Onze Taal is de route naar het Nederlands ook anders gegaan dan volgens jou, namelijk via het Frans.
Zie:
https://onzetaal.nl/schatkamer/lezen/woorden/woordenschat/narratief

Ik hoef het begrip staatsnarratief niet te definiëren, daarvoor is een woordenboek.
Dat jij het begrip toxisch vindt omdat jij het alleen reserveert voor gebruik met wantrouwen naar het narratief van de staat is voor jouw rekening.

Als aanvulling: narrativiteit heeft het in het Nederlands taalgebruik niet gehaald (Op verhaal komen, over narrativiteit in mens- en cultuurwetenschap, Ankersmit, 1990) we noemen het gewoon narratief.

Dat was te tijd van het post-modernisme/meta-modernisme. Dat het woord narratief steeds vaker gebruikt wordt, komt m.i door de non-fictie podcast-cultuur, storytelling als vorm om kennis voor te dragen. Deskundigen en professoren in theaterzalen, is ook een uiting van deze "narratief-cultuur".

Voor 1990 werden de woorden non- dis- en desinformatie ook gebruikt, doorgesijpeld vanuit de journalistiek naar de kroeg en klaslokaal, toen bijna zonder uitzondering om informatie van de vijand, toen de Sovjets of een buitenlandse geheime dienst te duiden.

Neem een duik in Delpher voor de verandering, zelf zoeken, in plaats van "autoriteits-bronnen" zoals Taalunie aanhalen.
https://www.delpher.nl/nl/kranten/results?coll=dddtitel

Dan weet je het allemaal weer, of besef je wat je toen allemaal ontgaan is.

(andere anoniem)

Dit topic lijkt inmiddels wel de Taalstraat.

Is deze discussie tussen twee anoniemen niet HET ultieme bewijs dat het echt noodzakelijk is dat (in dit geval) een hoger orgaan (de EU) de definitie van desinformatie vaststelt voor ons allemaal?

Omdat de EU op "undemocratic bij design" architectuur gegrondvest is?

Nee hoor.

N.a.v. Code of Practice on Disinformation (CoP):

en in het kader daarvan:
De EC gaat het "European Fact-Checking Network" versterken.

https://enlargement.ec.europa.eu/news/commission-launches-eu5-million-call-strengthen-european-fact-checking-network-2025-05-27_en

Ik ga ervan uit dat zoals jouw fantasie meteen aan de gang gaat om in te vullen wat de DSA met desinformatie bedoelt, dit voor 90% -dit is een slag in de lucht- van de Nederlandse bevolking geldt.
Voor mensen zoals jij is de DSA op dit punt geen probleem, maar een oplossing.
Voor mensen zoals ik is het omgekeerd.

Het begrip desinformatie blijkt in de EU-wetgeving al langer te bestaan dan sinds de coronatijd.
De (gedeeltelijke) teksten uit de (genummerde) overwegingen in de DSA waarin de term "desinformatie" voorkomt zijn de volgende:

(2) "Member States are increasingly introducing, or are considering introducing, national laws on the matters covered by this Regulation, imposing, in particular, diligence requirements for providers of intermediary services as regards the way they should tackle illegal content, online disinformation or other societal risks."
(9) "This Regulation fully harmonises the rules applicable to intermediary services in the internal market with the objective of ensuring a safe, predictable and trusted online environment, addressing the dissemination of illegal content online and the societal risks that the dissemination of disinformation or other content may generate, and within which fundamental rights enshrined in the Charter are effectively protected and innovation is facilitated."
(69) "In certain cases, manipulative techniques can negatively impact entire groups and amplify societal harms, for example by contributing to disinformation campaigns or by discriminating against certain groups. Online platforms are particularly sensitive environments for such practices and they present a higher societal risk."
(83) "Such risks (d.i. zgn. 'systemic risks') may also stem from coordinated disinformation campaigns related to public health, or from online interface design that may stimulate behavioural addictions of recipients of the service."
(84) "Such providers (d.i. Very Large Online Platforms (VLOPs) en Very Large Online Search Engines (VLOSEs) should therefore pay particular attention on how their services are used to disseminate or amplify misleading or deceptive content, including disinformation." (..) "Such risks may arise, for example, through the inauthentic use of the service, such as the creation of fake accounts, the use of bots or deceptive use of a service, and other automated or partially automated behaviours, which may lead to the rapid and widespread dissemination to the public of information that is illegal content or incompatible with an online platform’s or online search engine's terms and conditions and that contributes to disinformation campaigns."
(88) "They should also consider awareness-raising actions, in particular where risks relate to disinformation campaigns."
(95) "Very large online platforms or very large online search engines should ensure public access to repositories of advertisements presented on their online interfaces to facilitate supervision and research into emerging risks brought about by the distribution of advertising online, for example in relation to illegal advertisements or manipulative techniques and disinformation with a real and foreseeable negative impact on public health, public security, civil discourse, political participation and equality."
(104) "Another area for consideration is the possible negative impacts of systemic risks on society and
democracy, such as disinformation or manipulative and abusive activities or any adverse effects on minors. This includes coordinated operations aimed at amplifying information, including disinformation, such as the use of bots or fake accounts for the creation of intentionally inaccurate or misleading information, sometimes with a purpose of obtaining economic gain, which are particularly harmful for vulnerable recipients of the service, such as minors."
(106) "The rules on codes of conduct under this Regulation could serve as a basis for already established self-regulatory efforts at Union level, including the Product Safety Pledge, the Memorandum of understanding on the sale of counterfeit goods on the internet, the Code of conduct on countering illegal hate speech online, as well as the Code of Practice on Disinformation*. In particular for the latter, following the Commission’s guidance, the Code of Practice on Disinformation has been strengthened as announced in the European Democracy Action Plan**."

*Code of Practice on Disinformation (2018):
https://www.euractiv.com/content/uploads/sites/2/2018/10/1CodeofPracticeonDisinformation.pdf

**European Democracy Action Plan (2020): "... focuses on three areas within democracy: tackling disinformation, promote free and fair elections, and support media freedom and pluralism." Uit:
https://involve-democracy.eu/wp-content/uploads/2025/08/PB_EDAP_EDDP.pdf
EDAP werd later opgevolgd door het European Defence of Democracy Package (DDP), wat op haar beurt een vervolg kreeg in the European Democracy Shield (2024):
https://epd.eu/what-we-do/policy/european-democracy-shield/: "to turn the tide of democratic regression within the Union".

(108) "In addition to the crisis response mechanism for very large online platforms and very large online search engines, the Commission may initiate the drawing up of voluntary crisis protocols to coordinate a rapid, collective and cross-border response in the online environment. Such can be the case, for example, where online platforms are misused for the rapid spread of illegal content or disinformation or where the need arises for rapid dissemination of reliable information."

Wat blijkt uit deze overwegingen?
Dat het begrip desinformatie inhoudelijk niet verduidelijkt wordt.
M.n. op het punt van maatschappelijke risico's van desinformatie wordt het begrip alléén beschreven door te wijzen op: de (veronderstelde) gevolgen voor de samenleving en vandaar uit moet dan duidelijk worden wat desinformatie is; het begrip wordt alléén door zijn veronderstelde (maatschappelijke) effecten beschreven, achteraf dus.
In (95: advertenties) wordt nog een aanwijzing gegeven aan welke terreinen in de samenleving gedacht moet worden t.w. "public health, public security, civil discourse, political participation and equality' en dat was het dan. Voor de "duidelijkheid" wordt nog gesproken van een 'real and foreseeable' negatief effect - wat ook niet echt opschiet.
Wanneer informatie maatschappelijke risico's versterkt (= effect) dan is het desinformatie.
Maar hoe kun je dat vooraf bepalen?
Er is maar één manier om dat vooraf te kunnen bepalen, namelijk door vooraf te benoemen hoe die informatie er dan uitziet.

Wanneer je van oordeel bent dat het zinvol is om alle informatie te bestrijden, die risico's voor de samenleving kan opleveren of die bestaande maatschappelijke risico's (welke?) kan vergroten dan kun je met de DSA in je nopjes zijn want de betreffende overwegingen doen niets anders dan de uitvoerders, de rechterlijke macht en de samenleving (bijna subliminaal) gevoelig maken voor (alle) ongespecificeerde risico's die door informatie gecreëerd kunnen worden. De Digital Information Risks Act als het ware.
Waarom subliminaal? Omdat de schadelijkheid van bepaalde informatie voor de samenleving alléén gesuggereerd wordt door te wijzen op: de schadelijkheid van bepaalde informatie voor de samenleving.
De dames en heren uitvoerders van de DSA inclusief die van de rechterlijke macht moeten hun eigen fantasie aan het werk zetten om te bepalen of iets desinformatie is of niet.
Ik waardeer fantasie, maar niet bij een wet.
Desinformatie wordt als een soort brandversneller overal bij gegooid om iedereen van de gevaren van online informatie te doordringen en om veel eerder te kunnen ingrijpen dan bij alleen illegale content het geval zou zijn.
Het begrip wordt als een eigenstandige, onafhankelijke categorie naast illegale content opgevoerd en fungeert daarmee als een de facto uitbreiding van het begrip "illegale content".

Een ander opvallend en hieraan gelieerd begrip in de DSA is systemic risks.
Hiervan worden in de DSA vier soorten onderscheiden in de volgende overwegingen: (80): alleen illegale content en illegale activiteiten; (81): de inhoud van deze overweging is hoopgevend voor verdedigers van de mensenrechten; (82): zie hieronder; en (83).
Uit (84): (..) "When assessing the systemic risks identified in this Regulation, those providers should also focus on the information which is not illegal, but contributes to the systemic risks identified in this Regulation. Such providers should therefore pay particular attention on how their services are used to disseminate or amplify misleading or deceptive content, including disinformation."
De term 'systemic risks' is de "brug" die in de DSA wordt gebruikt om de beperkingen van het begrip "illegale content" te omzeilen. In (84) staat het letterlijk: "When assessing the systemic risks identified in this Regulation, those providers should also focus on the information which is not illegal, but contributes to the systemic risks identified in this Regulation."

Met name (82) "A third category of risks concerns the actual or foreseeable negative effects on democratic processes, civic discourse and electoral processes, as well as public security" is een route waarmee desinformatie een invulling krijgt, die toegespitst wordt op informatie die voor het functioneren van de democratie relevant is.
Het begrip "systemic risks" heeft dezelfde functie als het begrip desinformatie: een uitbreiding van de mogelijkheid om in te kunnen/mogen grijpen.
Het sleutelbegrip is ook hier weer: 'actual or foreseeable negative effects (on democratic processes)'.
Waarbij het weer aan de fantasie van de uitvoerders van de DSA wordt overgelaten wat daaronder verstaan moet worden.

Het probleem van de DSA is dan ook niet zozeer dat het door een gebrek aan duidelijke ingevulde begrippen, waarvan desinformatie er een is, een symbolische, papieren tijger wordt, zoals bij BNNVARA gevreesd wordt, maar dat de vaagheid van enkele begrippen ertoe leidt dat er willekeur optreedt, willekeur die m.n. politiek, dus niet at random, geïniteerd is.
https://www.bnnvara.nl/joop/artikelen/een-jaar-digital-services-act-goede-bedoelingen-beperkte-resultaten

Zoals al aangegeven n.a.v. (106) -zie aldaar- krijgt het begrip "desinformatie" steeds meer een politieke lading doordat het direct gelieerd wordt aan democratie.
In het European Democracy Shield van Ursula von der Leyen/EC is het een onderdeel van één van de vier pijlers van het schild.
Zie:
https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/BRIE/2025/775835/EPRS_BRI(2025)775835_EN.pdf : pagina 2.
Het begrip komt op die plek weer terug in de combinatie die het in de historische context van de Koude Oorlog had:
"... to combat disinformation, foreign information manipulation and interference (FIMI)" hoewel het nu uitdrukkelijk gereserveerd is voor binnenlands gebruik, dus voor een activiteit van de eigen bevolking i.h.b. extreem rechts in het politieke spectrum - in Nederland wordt daarvoor FvD aangewezen.
Ook de nieuwe (informatie)categorie van de AIVD: anti-institutioneel extremisme zit op deze EU-lijn en is van daaruit te begrijpen.

De uitvoerders van de DSA wordt dus aangeraden om m.b.t. desinformatie de wetgeving aangaande de democratie_volgens_de_EU eropna te slaan want dat is de manier (route, brug) die Ursula von der Leyen/ EC gebruikt om het begrip een inhoud te geven.
Die inhoud is cruciaal, zonder inhoud blijft het begrip "desinformatie" in de lucht hangen.
De opvattingen van FvD over de staat en de democratie zijn inhoud.
Deze inhoud van FvD zal linea recta door de 'trusted flaggers' en de Europese 'fact-checkers' als desinformatie bestempeld worden omdat zij de democratie "bedreigt" en mensen kan attenderen op de gecorrumpeerdheid van de nationale en Europese zgn. "democratische" processen - wat niet de bedoeling is van de democratie à la EC-EU.
Net zo vlot als hoe in de coronatijd een organisatie van medische experts en professionals, zoals Stichting Artsen Collectief, door het establisment gediskwalificeerd werd voor de discussie en net zoals toen vele (onderbouwde en verifieerbare) feiten met de term "desinformatie" uit het Europese "huis" gebezemd werden zal met de DSA in de hand politiek ongewenste informatie van internet verwijderd gaan worden.

Zoals altijd werkt de EC-EU met vele omgaande en parallelle bewegingen naar haar doel: de creatie van een Europees deel-universum wat hermetisch afgesloten is van de rest van de wereld en waarover de EU(-NAVO) de scepter zwaait.
De EU heeft inmiddels een gigantisch bouwwerk van wetten en regelgeving opgebouwd, die een bureaucratisch paralleluniversum van teksten vormt.
Er worden constant nieuwe teksten gegenereerd waarin nieuwe dwarsverbanden worden gelegd en begrippen op een net iets andere manier aan elkaar geknoopt worden. Dit vormt a.h.w. een subliminaal patroon waarbij de ondergeschikte betrokkenen (bevolking en Europees Parlement) het gevoel hebben dat de EU hard werkt en goed bezig is waardoor er genoeg draagvlak voor de hele bureaucratische onderneming blijft bestaan.
In dit bureaucratische tekst-bouwwerk navigeert de voorzitter van de EC zeer bekwaam en doelgericht om met de voortdurend gegenereerde (bureaucratische) teksten de doeleinden van de EU te bereiken: "European Services" in de meest brede zin van het woord, gesigneerd door alle partijen die de macht hebben over de Europese bevolking.

O ja, jij doet dat anders, gewoon een spreekverbod van zes maanden aan fractieleden opleggen als ze iets tegen een hoger geplaatste landgenoot van je hebben.

https://www.telegraaf.nl/buitenland/bbb-op-strafbankje-in-europarlement-na-steun-motie-van-wantrouwen-tegen-eu-kopstuk-von-der-leyen/125898550.html

Een motie van wantrouwen tegen von der Leyen steunen, waar halen die Europarlementariers het gore lef vandaan. Spreekverbod!

Ik?! Aan wie denk je dat je dit schrijft?

Misschien moet je je wenden tot fractieleider Manfred Weber. De BBB heeft zich in het EP aangesloten bij de fractie EVP, christendemocraten op initiatief van de al aanwezige groep CDA in die fractie. En juist zij zijn het eens met deze reprimande: „Er is altijd volop ruimte voor meningsverschillen en afwijken stemgedrag, maar deze motie stuurt de voltallige Europese Commissie weg en dat is volstrekt onverantwoord in een tijd dat Europa van alle kanten onder druk staat”, reageert CDA-delegatieleider Tom Berendsen. Hij stelt dat het lidmaatschap van de Europese fractie ook betekent dat je „verantwoordelijkheid neemt voor een sterk en stabiel Europa.”

Richt je aan Weber of Berendsen. Ik heb zelf helemaal niets met de BBB, de agrarische wereld of zelfs niet met "Ultra rechts" (met Ultra Links trouwens ook niet).

BBB is in het Europarlement onderdeel van de Europese Volkspartij (EVP, christendemocraten), en het is de EVP die dit doet, niet de EC of een ander onderdeel van de EU. Dit gaat over fractiediscipline, over hoeveel democratische speelruimte de BBB binnen de EVP krijgt.

Dat betekent niet dat er niets aan te merken valt op hoe de EU georganiseerd is, maar dit is geen voorbeeld van wat daar mis mee is, dit is hoe een partij binnen de EU dingen intern organiseert.

Deel II.
N.a.v. Code of Practice on Disinformation (CoP):
en in het kader daarvan:
EDMO: European Digital Media Observatory.
"The European Digital Media Observatory is the answer to online disinformation in the EU."

Waarom is EDMO in het leven geroepen (in juni 2020)?
"EDMO was created in order to answer to the challenge of online disinformation across the EU. Disinformation poses a substantial and ongoing threat to democracy. Disinformation can be used to divide the public in debates over policy (e.g., migration, climate change), to manipulate or suppress participation in electoral processes, and to attack the legitimacy of democratic institutions."

Impact van EDMO: (volgens haarzelf)
".. a reference for data and policies on disinformation."

Resultaten:
"EDMO works to strengthen and enable collaboration among a multidisciplinary community of stakeholders tackling online disinformation. It brings together fact-checkers, who cooperate on the EDMO digital platform, media literacy experts, and academic researchers to understand and analyse disinformation. That happens in collaboration with media organisations and media literacy practitioners. EDMO and its network have greatly contributed to fight disinformation campaigns during the Covid-19, the ongoing War in Ukraine and the Hams-Israel conflict. EDMO is currently focusing its effort to detect and alert the public about disinformation campaigns aiming to influence the EU elections." (toegevoegde schuindruk)

Dankzij de aanduiding 'during the Covid-19' hebben mensen een concreet aanknopingspunt welke inhoudelijke "desinformatie" de EDMO toen zo succesvol (?) bestreden heeft.
Na afloop van de coronatijd blijkt heel wat zgn. "desinformatie" feitelijk juiste informatie te zijn en de door de autoriteiten aan de bevolking gepresenteerde informatie bewuste misleiding te zijn geweest ... die nog steeds doorgaat.
Deze feitelijk geverifieerde informatie wordt sinds die tijd door het establisment -nationaal en Europees- verzwegen: het is taboe-informatie geworden waarover in de mainstrammedia niet meer gepraat mag worden.
Dat is een veel gebruikte politieke strategie van de autoriteiten: informatie verzwijgen en negeren, waar die niet 'gedebunked' kan worden omdat dan de zogenaamde 'fact-checkers' (van de EDMO bijvoorbeeld) zich bloot zouden moeten stellen aan de informatie van de niet door het establisment erkende fact-checkers (die sowieso altijd op een 10-0 achterstand staan omdat ze veel minder middelen hebben en zichzelf vaak ad hoc organiseren).

De functie van de EDMO, die door de EU op haar website als één van haar 'digital success stories' wordt gepresenteerd, bestaat dus uit het onderdrukken van informatie over delen van de werkelijkheid, die niet met de belangen van het establisment overeenkomt.
De waarheid die door de EDMO (en andere EU-initiatieven) "gefact-checked" gepresenteerd wordt, is, kortom, één van de pijlers in de informatie-oorlog die tegen de Europese bevolking gevoerd wordt.

https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/factpages/digital-success-stories-european-digital-media-observatory

EFCSN: European Fact-Checking Standards Network

Wat is de EFCSN?
"The European Fact-Checking Standards Network (EFCSN), an association representing over 60 independent fact-checking organizations in most European countries. The EFCSN is the voice of European fact-checkers who uphold and promote the highest standards of fact-checking and media literacy in their effort to combat misinformation for the public benefit.
The EFCSN and its verified members are committed to upholding the principles of freedom of expression. They work to promote the public’s access to fact-checked trustworthy data and information and to educate the public in how to assess the veracity of information in the public sphere."(Pag. 12) (toegevoegde schuindruk)

https://efcsn.com/wp-content/uploads/2025/09/Review-CoC-July.pdf
Waaruit:
"The 2022 Code of Practice on Disinformation officially became a code of conduct under the Digital Services Act (DSA) on July 1, 2025. Yet, the risk of the Code becoming irrelevant has never been higher as some of the same platform signatories that ignored their commitments for years are now officially abandoning them, but still presenting themselves as active members of this effort." (Pag.2) en de conclusies:
"Fact-checkers in Europe would love to have a more positive evaluation of most platforms’ current commitment to the Code of Conduct, but the reality is what it is. Over the last two years, most platforms have become more and more reticent towards taking meaningful action against disinformation on their services and thus are less inclined to collaborate with independent fact-checkers or to fulfill their commitments under the Code.
The promise of the Code, which was that it would serve as a guide for effective risk mitigation under the DSA, has been broken by some of its major signatories. It is therefore regrettable that those same companies would benefit from a signatory status that has become largely irrelevant to their actions." (Pag.11)

De EFCSN klaagt dus over de non-implementatie van de Code.
Daarna volgt nog (om de klacht bij te zetten):
"To be clear: the Code itself is still fit for purpose."
Vraagje: "Are you sure?"
Tot haar eigen onvrede moet de EFCSN vaststellen dat:
".... the carve-out for politicians (who cannot be fact-checked) remains problematic." (Pag. 10; toegevoegde schuindruk).

Nog een vraag: waar is een feit een exact, verifieerbaar feit en waar begint een feit een politiek feit te worden?
En waar is de politiek van de EU gebaseerd op dergelijke exacte, verifieerbare feiten en waar gaat het om zuiver politieke feiten?
Inhoeverre is de EU in staat om haar politiek te onderwerpen aan echt onafhankelijke fact-checkers, die een ander belang hebben dan het belang van het (voort)bestaan van de EU?

Staan de door de EFCSN in haar rapport "aangeklaagde" Big Tech platforms van YouTube & Google, Microsoft (Bing Search en LinkedIn), TikTok en Meta, die uiteraard door en door hypocriet zijn door die Code of Practice on Disinformation te ondertekenen om daarmee de EU te 'pleasen' echt helemaal in hun onrecht als commerciële organisaties die een dienst aan hun gebruikers bieden?
Wat blijft er van hun klanten over wanneer deze platforms zichzelf transformeren tot louter spreekbuizen van EU-politiek, die alleen nog maar de door de EU 'gefact-checkte' informatie mogen leveren?
Die klanten gaan vermoedelijk vroeg of laat lopen en andere platforms gebruiken die niet alleen informatie leveren, die in het narratief van de EU past - zolang ze dat tenminste nog kunnen in de EU.
De regering van Trump hééft een punt wanneer ze iets zegt over Europese censuur, niet dan?

Het is maar goed dat je er een vraag van hebt gemaakt en het tussen aanhalingstekens hebt gezet want anders zou dit direct in de EU-categorie "desinformatie" vallen (maar wellicht is een foute vraag stellen ook desinformatie - ik vermoed zoiets).
Er staat een stelling met soortgelijke strekking in de database met 19.568 'debunked cases' van desinformatie die door euvsdisinfo.eu is aangelegd door de EU (zie link onderaan).

"EUvsDisinfo is the flagship project of the European External Action Service’s East StratCom Task Force. It was established in 2015 to better forecast, address, and respond to the Russian Federation’s ongoing disinformation campaigns affecting the European Union, its Member States, and countries in the shared neighbourhood.

EUvsDisinfo’s core objective is to increase public awareness and understanding of the Kremlin’s disinformation operations, and to help citizens in Europe and beyond develop resistance to digital information and media manipulation." Uit:
https://www.eeas.europa.eu/delegations/china/euvsdisinfo_en?s=166 d.i. de website van EEAS, European External Action Service (diplomatieke dienst van de EU).

De EEAS ga ik verder niet bespreken in het kader van de Code of Practice on Disinformation want de EEAS heeft weinig diepgang: alles wat de EU vindt is juiste informatie en iedereen die het niet met deze "juiste" informatie eens is doet aan desinformatie.
Simpeler kan het niet.
De database doet mij hallucinant aan - de reacties van de EU, welteverstaan.

https://euvsdisinfo.eu/report/the-european-union-is-not-a-democratic-institution/

(eerste anoniem)

State-Sponsored Disinformation Around the Globe
How Politicians Deceive their Citizens
edited by Martin Echeverría [1], Sara García Santamaría [2] & Daniel C. Hallin [3]

New York: Routledge 2024, 1st Edition [PDF] 350 pages
ISBN https://doi.org/10.4324/9781032632940

[1] University of Puebla, Mexico. [2] University of Bristol, UK. [3] University of California, San Diego, US.

Dit boek is onderverdeeld in drie delen – 1. liberale democratieën, 2. electorale democratieën en 3. electorale en gesloten autocratieën – en bevat 14 casussen uit de hele wereld die een uitgebreid inzicht geven in de verschillende strategieën, tactieken en effecten van desinformatie die door uiteenlopende regeringen worden gebruikt. Door deze casussen te analyseren, wil het boek licht werpen op de complexiteit en nuances van door de staat gesponsorde desinformatie en inzicht verschaffen in effectieve tegenmaatregelen en strategieën om de schadelijke effecten ervan te beperken.

De gratis Open Access-versie van dit boek, beschikbaar op https://www.taylorfrancis.com , is beschikbaar gesteld onder een Creative Commons [Naamsvermelding-Niet-Commercieel-Geen Afgeleide Werken (CC-BY-NC-ND)] 4.0-licentie.

Staat bol van de eufemismen en ander verhullend taalgebruik. Hoofdstuk 7 gaat over Nederland, en als dat maatgevend is voor de rest van het werk, dan is de gehele publicatie elitair propaganda materiaal van de Markuszower kliek ism EU en Trump.

Interessant, dank voor de link.

Wat vinden Willem Engel & Jeroen Pols van deze zaak?
Euractiv heeft een leugen van Ursula von der Leyen blootgelegd.
Dat mag niet van Ursula.
Het is niet de bedoeling dat journalisten aan fact-checking doen! Wat een verwarrende boodschap is voor het Europese publiek - dat terzijde.

https://voorwaarheid.nl/buitenland/wanneer-macht-kritiek-niet-meer-verdraagt/

(Ursula von der Leyen is recent door "discipel" Kaja Kallas een dictator genoemd).

Willem & Jeroen zijn geëmigreerd, en wonen tegenwoordig in een voormalige Duitstalige nazi-kolonie in Paraguay. Doei!

In dat artikel waar je naar verwijst, wordt ook het vermeende GPS jamming incident in Bulgarije in september '25 genoemd, stond in een heleboel EU-volgende pers, Financial Times, Politico.eu etc. Met als bron Arianna Podesta, de perswoordvoerder van de Commissie.

Dat verwerd tot een canard waar strijdende partijen tijdens de Eerste Wereldoorlog ook al kranten mee vulden, als of de landing van met papieren kaarten uitgevoerd moet worden. Begrijp me goed: uiteraard leggen politie en geheime diensten weer ouderwetse kaartenbakken aan, en zijn bezig met air-gapped en slaan op oude main-frames schaduwdatabases op. Dat is vooruitzien, in deze heftige tijden.

Waarbij ik wil aantekenen, dat de Nederlandse legacy media zichzelf kietelt met zelf-censuur, door geen aandacht te schenken aan wetgeving die in de Kamer behandeld wordt, want dat beinvloed de snelheid van het wetgevingsproces. Zo wordt de richtlijn die omgezet wordt in nationale wetgeving, zoals de aankomende cyberbeveiligingswet (gevolg van NIS-2) niet agendeert voor het brede publiek. Het is schandelijk. Als er al tech-nieuws op het menu staat, dan is het AI, Big Tech, en privacy. Niet wat er straks in de Gemeente aan de hand is.

Persvideo over landing Bulgarije von der Leyen: https://audiovisual.ec.europa.eu/en/media/video/I-276341

Dat was de leugen waarop ik doelde.
Von der Leyen beweerde (heb ik op die dag gelezen/gezien op scherm) dat haar vliegtuig een uur in de lucht had gecirkeld voordat het kon landen en dat de piloten moesten terugvallen op analoge/papieren kaarten.
Wat je reinste onzin was, maar het ging Von der Leyen om het effect, namelijk om het "verschrikkelijke gedrag" van Rusland aan te kunnen zetten (Rusland doet veel aan jamming, maar dat heeft dus niet het effect op landende lijnvliegtuigen, wat Von der Leyen graag zou zien met haar polariserende agenda).
Lees de drie commentaren onder het artikel:

https://www.aerotime.aero/articles/ursula-von-der-leyen-plane-gps-jamming-bulgaria

De mainstreammedia fungeren uitsluitend als middelen om de bevolkíng de fatale kant op te sturen die de EC, afgetekend door het EP, voor ogen heeft en die strikt door de Nederlandse kabinetten wordt nagevolgd.
Meer kun je er niet van maken.
Met echte problemen wordt de bevolking alleen gelaten.
Het publiek wordt, kortom, alleen gebruikt om de problemen_van_de_elitaire_kliek in Brussel op te lossen (te weinig budget, te weinig macht).

Dat hele verhaal is al lang gedunkt en de feiten staan hier: https://feitoffake.wordpress.com/2025/09/02/veel-nederlandse-media-in-de-fout-vliegtuig-von-der-leyen-gebruikte-geen-landkaarten-voor-de-landing/

Nadat de Financial Times op 1 september 2025 een artikel had gepubliceerd over GPS-jamming waar het toestel van voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen last van had gingen vele Nederlandse media in de fout. Er was namelijk geen sprake van gebruik landkaarten door de bemanning. Er is hier sprake van klakkeloos overnemen door vele redacties van fouten bij de bron van het nieuws namelijk Financial Times. Waarna het ANP klakkeloos het FT overnam en de Nederlandse media klakkeloos het ANP overnamen.

Ook na een update van het artikel van FT bleven deze fouten in het artikel staan. Dat dit fouten zijn had de redactie eenvoudig kunnen vaststellen middels Flightradar 24. Het toestel, een Falcon 900 met de Belgische registratie OO-GPE was het enige zakentoestel dat op zondagmiddag 31 augustus landde op de luchthaven van Plovdiv. Daarop is te zien dat het toestel geen uur lang rondjes vloog. Iedere luchtvaart expert had de redactie kunnen uitleggen dat GPS niet het enige middel is om toch zonder gebruik van kaarten te kunnen landen.

Ondanks het feit dat een makkelijke factcheck de onjuistheden van FT had kunnen vaststellen waren de Nederlandse media, en de anti-EU discipelen er als de kippen bij om de berichtgeving over te nemen.

Dus een uitstekende locatie om het gedrag (w.o. wetgeving) van de EU te beoordelen.

Hoeveel mensen denk jij gaan een 'fact-checking'-site raadplegen na zo'n mediabericht omdat ze het niet vertrouwen?

Also...Traditionsreich. Ik wist niet dat ze gemigreerd waren. Je kan van alles van Willem en Jeroen zeggen, maar ze hadden wel het lef om een groot publiek in 2020-2021 wakker te schudden ten aanzien van een aantal zaken.

Ergens klinkt het ook wel romantisch om een nieuw leven te beginnen in Paraguay. Ik lees momenteel de roman "Die Verratenen" (Loewe-Taschenbuch, 2015) van Ursula Poznanski, over zes studenten (waarvan vijf in vitro opgekweekt) die opgroeien in "hermetoplastische" glazen koepels van een "wetenschappelijke" community (de "Sphärenbund") die, in een dystopisch afgekoeld Duitsland en Europa (na een klimaat- plus nucleaire ramp), zichzelf beschouwt als weldoeners ten opzichte van de "Prims" (primitievelingen) die buiten die koepels proberen te overleven. Het doet in aanzet dus nogal denken aan de roman "Wij" van Jevgeni Zamjatin (1884-1937).

De Prims zelf denken er heel anders over dan de gesoigneerde, gedisciplineerde, hoogopgeleide en deels ultra-naïeve koepelbewoners, want zij ervaren dodelijke vervolging en verdrijving van de kant van een genadeloze militie die door de hogere echelons van deze "wetenschappelijke weldoeners" wordt bekostigd omwille van "de veiligheid" en "het instandhouden van beschaving". Een beetje anachronistisch zou je die militie "ICE" kunnen noemen (Immigration and Customs Enforcement, maar in de Duitse setting ook Inter City Express, want de in grijze uniformen gestoken militie reist per magneetbaan tussen de koepelsteden heen en weer om de Prims eronder te houden).

De Prims brengen hun alternatieve visie over aan de zes studenten wanneer die eenmaal genoodzaakt zijn om zich in de wildernis te verbergen voor het koepelregime omdat ze van een vooralsnog niet nader gespecificeerd verraad worden beschuldigd en zonder proces dreigen te worden geëxecuteerd. Terwijl de "Sphärenbund" nog niet eens een Digital Service Act (DSA) heeft en ook geen politieke zwarte lijst zoals de EU waarmee zonder proces jouw burgerrechten van je kunnen worden afgepakt - zie bijv. de casus Jacques Baud.(*)

Het is een dikke trilogie, ik weet nog niet hoe het verder gaat, maar het belooft weinig goeds, want deel twee heet "Die Verschworenen" (de samenzweerders) en deel drie heet "Die Vernichteten" (de vernietigden).

Dus ja, het klinkt romantisch om in Paraguay opnieuw te beginnen, althans voor mensen die een bepaalde financiële basis hebben. Maar elk huisje heeft z'n kruisje, of andersom (Cruijff): "Elk nadeel heeft z'n voordeel". Plus: met de nieuwe Mercosur-overeenkomst zijn de EU en verschillende Zuid-Amerikaanse landen hun handel en andere betrekkingen met elkaar aan het integreren. Dus uiteindelijk denk ik dat burgers waar dan ook ter wereld zullen moeten opkomen voor hun mensenrechten, hun privacy, het medisch beroepsgeheim en hun lichamelijke integriteit, ten overstaan van het bewind van hun eigen land of (sub)continent. Paraguay biedt misschien op een aantal punten enig respijt, maar geen definitieve oplossing.

Willem en Jeroen, wanneer jullie dit lezen in Paraguay, die roman van Poznanski is een aanrader, in ieder geval als je hem gratis in een kringloopboekenkast aantreft, zoals ik enkele dagen geleden. Het leest soepel. Ik weet niet of er in Paraguay "kringloopwinkels" zijn, of dat het hele land functioneert als een kringloopwinkel met slechts enkele elitaire "koepelwinkels" ertussen. Hoe dan ook: als je over een KOUD land wilt lezen, dan heeft deze roman veel te bieden. Tijdens het lezen zet ik de verwarming een tandje hoger.

M.J.

(*) Op de Duitse Wikipedia wordt over de casus-Jacques Baud het volgende geschreven:


De Engelse Wikipedia voegt daar het volgende aan toe:


Van Jacques Baud weet ik nog minder dan van Willem Engel en Jeroen Pols. Maar als het klopt dat van tientallen mensen, net als bij Baud, zonder enige rechterlijke toetsing de burgerrechten zijn afgepakt door de EU omdat ze dingen zeggen die volgens de EU "desinformatie" zijn, dan vind ik dat schokkend. Het lijkt me juridisch niet houdbaar, maar in de praktijk betekent het natuurlijk dat Baud de komende tijd bezig wordt gehouden met uitputtende juridische procedures om zijn vrijheid terug te winnen, waardoor hem effectief de tijd en energie wordt ontnomen om zijn (mogelijk geheel onjuiste ideeën, maar daar gaat het nu even niet om) over het voetlicht te brengen...

Alleen... heeft de EU er op deze manier wel voor gezorgd dat Baud nu steun zal krijgen van heel veel mensen die grondrechten belangrijk vinden. Er lijkt hier sprake van een soort politiek "Streisand-effect" waarmee de EU zichzelf gigantisch in de voet schiet. Ik had bijvoorbeeld nog nooit van Baud gehoord, totdat de EU deze maatregel trof. Door op deze wijze te proberen Baud uit te schakelen, zorgt de EU ervoor dat veel mensen nu serieuzer naar hem zullen gaan luisteren. Uit Wikipedia:

Het lijkt erop dat de EU met deze onrechtsstatelijke maatregel niet zozeer Baud heeft ontmaskerd, maar vooral zichzelf.

M.J.

De vijfdelige VPRO documentaire serie "Wakker in Paraguay" biedt een scherpe en onbevooroordeelde kijk in de denkwereld van mensen die ervan overtuigd zijn dat in Nederland de waarheid wordt verzwegen en dat zij als enigen het bedrog doorzien. Terwijl ze in het verre en onbekende Paraguay een nieuw thuis voor zichzelf opbouwen, proberen zij met vallen en opstaan het gat te dichten tussen droom en daad. Lukt het hen om hun droom waar te maken?

https://www.npodoc.nl/documentaires/2026/01/wakker-in-paraguay.html

De expliciete motivering van de sanctie door de EU luidt niét dat ze desinformatie verspreiden -desinformatie is informatie die onjuist is- maar dat ze met hun mening (de ondermijnende activiteiten van) de Russische Federatie helpen - wat dus een zuiver politieke categorie is ("spreekbuis van Rusland zijn", waarbij "spreekbuis/'mouthpiece' nergens gedefinieerd wordt).
Ze hebben dus een mening die niet overeenkomt met de politiek van de EU.
Dat is iets totaal anders dan een mening hebben die in strijd is met de feiten (desinformatie).
Op dat moment wordt het dus zuiver censuur.
Een sanctie kan m.a.w. helemaal los staan van de feiten.

De truc die gebruikt wordt om het juridisch houdbaar te maken -de plaatsing op de sanctielijst kan achteraf aangevochten worden, maar hoe realistisch is dat als je niet mag reizen en geen cash (meer) hebt om eten te kopen en mensen die jou geld geven de werking van de sanctie saboteren en dus ook moeilijkheden kunnen krijgen- is om het uit de sfeer van de feiten te halen en over te brengen in de sfeer van de nationale veiligheid, wat een politieke categorie is omdat er verschillende meningen bestaan over hoe nationale veiligheid versterkt (of verzwakt) kan worden.
Dat gaat dus veel verder dan feiten.
Feiten zijn dingen die altijd gebeurd zijn.
Politiek om de nationale veiligheid te handhaven of te vergroten gaat over visie. Een visie over
defensie gaat over een zienswijze waarmee het intreden van bepaalde feiten voorkomen kan worden.

Een heel goed artikel over de wijze waarop de EU de sanctielijst m.b.t. Rusland tegenover Europese burgers en ingezetenen gebruikt en wat voor gevolgen dat heeft is:

https://21stcenturywire.com/2025/12/17/natos-red-pen-on-ukraine-jacques-baud-and-the-silencing-of-dissent/

Daarin staan meerdere links in naar Nederlandse media die erover berichtten. Als je die volgt kan je vaststellen dat NRC (op 3 september) en De Volkskrant (op 4 september) zichzelf hebben gecorrigeerd. NRC deed dat door het artikel aan te passen en eronder aan te geven dat die aanpassing is gedaan en wat ze eerst fout hadden. Bij De Volkskrant heeft de pagina de vorm van een live-blog en hebben ze niet het oorspronkelijke item aangepast maar de correctie als nieuw item toegevoegd.

AD, NOS, RTL nieuws en nu.nl hebben de fout niet gecorrigeerd (NOS meldt het uur vertraging niet, wel het landen zonder elektronische navigatie). Tot de Telegraaf heb ik geen toegang zonder abonnement. Het Parool had het direct goed, meldt Feit of Fake.

Dat nieuwsmedia niet feilloos zijn is niets nieuws. Dat ze dingen van persbureau's en andere nieuwsmedia overnemen en niet alles zelf controleren ook niet. En ze beschikken ook niet over een oneindige ploeg redacteuren met tijd om alles wat er dagelijks aan nieuwsberichten door hun organisatie stroomt grondig te controleren. Dat er soms fouten gepubliceerd worden is daardoor onvermijdelijk.

Of ze die fouten rectificeren of niet is belangrijk. Dat is een van de dingen om op te letten als je nieuwsmedia beoordeelt. Hier hebben NRC en De Volkskrant dat gedaan; NRC op een naar mijn smaak betere manier dan De Volkskrant.

Die kranten zitten nog steeds in hun pavlov-reactie op wat persbureau's in journalisten hun feed gooien, en zullen dat blijven.

Dat kranten niet onfeilbaar zijn en/of hun fouten niet rectificeren is maar een heel klein aspect van de context. Zelfs het feit dat de informatie van een journalist van de FT kwam is maar heel klein onderdeel van de context. Misschien had de beste man wel vliegangst.

Waar het om gaat is dat dit verhaal geframed word als leugen van von der Leyen. Zowel in de transcriptie van het persmoment wat hierboven is aangehaald, als in het artikel op BNR https://www.bnr.nl/nieuws/internationaal/10582282/bulgarije-von-der-leyen-had-geen-last-van-russische-gps-jamming, blijkt dat de allereerste informatie die het EP kreeg vanuit Bulgarije, wees op moedwillige verstoring hetgeen later door Bulgarije (zie BNR) is ingetrokken.

Zowel von der Leyen als Bulgarije hebben nergens aangegeven dat het vliegtuig een uur rondjes aan het vliegen was, en ook al nergens aangegeven dat het toestel via kaartnavigatie is geland. Die informatie komt alleen van die journalist van de FT, hetgeen ook door de FT later is gerectificeerd.

Informatie als feit brengen waarvan je weet, of je kunt redelijkerwijs weten, dat het onjuiste informatie is, word gekwalificeerd als misinformatie.

Zoals je zelf al zegt via de bestandsdelen "hun mening" = "de ondermijnende activiteiten van de Russische federatie".
Ze wéten dis dat de informatie bedoelt is voor ondermijning. En het doel (mening) delen ze met de federatie.

Bedankt voor de link. Ik heb de eerste pagina daarvan gelezen. Wake-up call voor mij. Een dystopische roman lezen is één ding. Realiseren hoever het in de werkelijkheid al is gekomen, is iets anders.

Als het gaat om de juridische houdbaarheid, dan lijkt mij de praktijk die jij beschrijft - het in theorie bieden van de mogelijkheid om het afpakken van fundamentele burgerrechten achteraf aan te vechten - nog steeds in strijd met het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Daarin zijn weliswaar uitzonderingen opgenomen voor wat betreft de bescherming van mensenrechten als de "nationale veiligheid" in het geding is (lees: zou zijn), maar dit betekent wel, dat het Europese mensenrechtenhof (EHRM) zou moeten toetsen of er door een overheid (in dit geval formeel de EU) wel of niet terecht een beroep is gedaan op een dergelijke uitzondering.

Of het EHRM ook daadwerkelijk de moed heeft en bereid is om zo'n toetsing te doen, is een andere vraag. En dan ben je hoe dan ook alweer jaren verder. Dit betekent dat iemand jarenlang feitelijk gestraft wordt zonder veroordeeld te zijn voor enig misdrijf.

De zaak-Baud begint op deze manier enige gelijkenis te vertonen met de zaak-Assange, die ook al liet zien dat het beweerde respect voor de rechtsstaat, de vrijheid van meningsuiting en de bescherming van journalisten en persvrijheid bij zowel de uitvoerende macht (in de VS en het VK) als de rechtsprekene macht (in het VK) onder politieke druk niet bleek te bestaan.

Het doet ook denken aan de omgang met vluchtelingen die is beschreven in het boek "Rightlessness in an Age of Rights" (door Ayten Gündogdu, Oxford University Press, 2015). Net als vluchtelingen worden mensen als Baud effectief buiten de rechtsorde geplaatst, ook waar het gaat om hun mensenrechten.

Voorts doet het denken aan de slachtoffers van de Toeslagenaffaire. Ook daar was het in de kern een politiek oordeel en politiek beleid dat leidde tot de aantasting van hun rechten, vaak met zeer ingrijpende schade aan de levens van ouders en kinderen.

Vrij naar Martin Niemöller:

"Toen ze vluchtelingen lieten bevriezen en verdrinken, of terugstuurden naar een door het ministerie van BuZa als "veilig" aangemerkt land waar ze de dood tegemoet gingen, heb ik gezwegen. Ik was immers geen vluchteling.

Toen ze klokkenluiders in naam beschermden, maar feitelijk vogelvrij verklaarden, heb ik gezwegen. Ik was immers geen klokkenluider.

Toen ze journalisten en critici op een zwarte lijst plaatsten en daarmee beroofden van hun grondrechten en eigendom, heb ik gezwegen. Ik was immers geen journalist of criticus.

Toen ze vele werknemers, mantelzorgers en alleenstaanden in naam niet, maar feitelijk wel beroofden van hun lichamelijke integriteit en hun medische en andere privacy onder verwijzing naar Covid-19, heb ik gezwegen. Ik kon zelf immers thuiswerken bij mijn vrouw en kinderen en had er dus weinig last van.

Toen ze mij beroofden van mijn grondrechten en eigendom en mij voor mijn bestaan afhankelijk maakten van een sociaal kredietsysteem... was er niemand meer die nog kon protesteren."

https://nl.wikipedia.org/wiki/Martin_Niem%C3%B6ller

"Nooit meer!" en "Lest we forget" zijn holle frasen geworden, uitgesproken door kransenleggende politici, bestuurders en celebrities die het tegenovergestelde doen van wat ze zeggen.

M.J.

Wat een onzin, hoe kom je daar bij?

In de officiële stukken is het volgende opgenomen:
Jacques Baud, a former Swiss army colonel and strategic analyst, is a regular guest on pro-Russian television and radio programmes. He acts as a mouthpiece for pro-Russian propaganda and makes conspiracy theories, for example accusing Ukraine of orchestrating its own invasion in order to join NATO.

Therefore, Jacques Baud is responsible for, implementing or supporting actions or policies attributable to the Government of the Russian Federation which undermine or threaten stability or security in a third country (Ukraine) by engaging in the use of information manipulation and interference.

Maar toen was het al te laat, Von der Leyen had haar doelpunt gescoord: het ongerectificeerde nieuws ging de wereld over; in sommige media nog verder gedramatiseerd met termen, zoals "noodlanding" en "zou het een aanslag op Von der Leyen zijn geweest?"
Maar de leugens dat er papieren kaarten waren gebruikt en het vliegtuig een uur boven het bestemmingsvliegveld had moeten cirkelen voordat het kon landen -dat was 23 minuten, maar de totale vlucht duurde slechts negen minuten langer dan bij vertrek gepland was- waarbij ik de navigatieperikelen bij deze journalist nog door de vingers wil zien, maar het "uur langer" niet, waren minder relevant dan waar het om ging: de jammingoperatie_van_de_Russen.
Dat was het effect waar het Von der Leyen om te doen was, dat was de hoofdprijs.
En al die informatie kwam in het artikel in de FT te staan, waarboven journalist Henry Foy, bureau chief FT Brussel, die zich ook in het vliegtuig bevond, zijn naam zette.

Dit is afgesproken werk, aangestuurd door Von der Leyen, met het doel om de kortdurende GPS-signaalstoring, die dagelijkse kost is op dichtbevolkte plaatsen, maximaal uit te buiten voor de politieke opdracht waarmee zij onderweg was: een vierdaagse trip in zeven 'frontline' staten om deze en de rest van de EU te wijzen op de dreiging van Rusland en daarmee op de noodzaak voor Europese staten om meer aan defensie uit te geven, véél meer.
De woordvoerder van de EC, Arianna Podestà, die wereldwijd geciteerd werd, heeft zich goed van deze taak gekweten en Von der Leyen voerde haar anti-Russische retoriek enkele weken later nog maar weer eens op: "Putin is a predator", op haar levensmissie: het accelereren van de militarisering van de EU tot aan wereldoorlog III.

Alleen heeft Baud dat nooit gezegd.
(En hoe bepaal je of iemand "acts as a mouthpiece for pro-Russian propaganda"?)