je mag al niet meer in het buitenland wonen en een Museum hier bezoeken

All die kaarten, waarom niet gewoon met cash betalen? En zijn er dan zoveel 'oplichters' dat de belastingdienst zo ver moet gaan/dalen?

Ik vind dit een goede zaak.
Privacy is belangrijk, maar als je (potentieel) belastingontduiker bent waarbij de maatschappij het slachtoffer is, heb je geen recht op privacy.
Daarbij zou het wel fijn zijn dat mits je onschuldig bent verklaard, de gegevens direct worden gewist, en een eventuele compensatie plaats zal vinden.

Belachelijk,dat ze dat moeten afstaan,tja ik ken de kwestie van die persoon niet die mogelijk volgens de fiscus niet correct belasting betaald.
Maar goed de rechtspraak in NL is niet eerlijk ook,er zijn altijd addertjes onder het gras,dat iemand die een kortgeding aanspant heel vaak aan het kortste eind trekt,wanneer hij in verweer is.
Tja aan een kant moet je dan wel een advocaat hebben die die addertjes goed kent,dat je je zaak kan winnen.
Anders heb je als persoon geen poot om op te staan.

Zo blijkt dus keer op keer dat informatie gebruikt gaat worden voor doelen waar het niet voor verzameld is.
En we blijven er met open ogen in trappen. Terwijl het credo al jaren is: zorg gewoon dat die informatie er niet is! Dan wordt het ook niet misbruikt.

Dat staat overigens los van het feit dat de fiscus z'n best moet doen om fraude aan te tonen. Maar dan wel op basis van informatie en het doel waar die voor verzameld is.

Met belastingontduikers heb ik weinig medelijden.

ik niet met de hoge belastingsdruk en veel belastingen die je niet hebt in het buitenland zoals BPM,vermogensbelasting,hoogste aczijnen op alles,hoogste wegenbelasting enz enz moeten mensen wel creatief zijn

Er is nog helemaal niet gezegd of hier sprake was van belastingontduiking, maar wel van een onderzoek naar de woonplaats van de kaarthouder door de Belastingdienst. Dat is fundamenteel toch wel wat anders.

Het gaat een beetje op China lijken, daar volgen ze al hun inwoners met alle middelen die ze kunnen bedenken.

Zo kun je alles wel goedpraten. Ik zou allereerst vragen hoe de museumjaarkaartbezoekdata ook werkelijk relevant kan zijn bij "het bepalen van je werkelijke woonplaats". Waar gaat het hier nou echt over?

En we weten allemaal dat de overheid dat ook prompt en braaf doet. Behalve als ze even de wisknop niet kunnen vinden, of ze even niet opletten dat de software het vergeet, of noem maar op. Nooit de schuld van de overheid.

En die compensatie? Wat is je schade dan? Of verzinnen we gewoon een bedrag dat we rucksichtlos uitkeren zodat we daar, net als bij de bij-voorbaat-al-kansloze asielzoekers, ook weer mooi over in de zeik kunnen schieten?

Als het een vonnis van de rechter is, dan zul je daar, helaas pindakaas aan moeten voldoen, of in beroep moeten gaan. Waarbij natuurlijk, als je dat beroep verliest, alle eigen en proceskosten ook nog voor jou zijn. Dan kun je nog naar de Hoge Raad, en die zijn inderdaad machtig om vast te stellen dat het recht, of rechtsprincipes geweld zijn aangedaan.

Het is algemeen bekend hoe de belastingdienst erbij staat tegenwoordig. Dat een rechter meent deze onkunde een kontje te geven door in het voordeel van zuchtende belastinginspecteurs te vonnissen is bedenkelijk. Ga maar gewoon even terug naar de tijd waarin alles nog op rolodexen of in doorschrijfboekhoudingen stond. Dan moest er dus voor inzage "binnengetreden" worden. Maar kijk ook even naar de "geest van de wet" van nu. Vastleggen van data enkel voor een duidelijk doel, en beperkt totdat het doel er niet meer is. Om een museumkaart te hebben lijkt me het verstrekken van een adres niet noodzakelijk. Daarnaast ben je volgens mij bij het bestellen van zo een kaart helemaal niet verplicht om zulke gegevens eerlijk op te geven. De museumjaarkaart is immers de overheid niet. Of de rechter zelf. Zelfs voor de rechter mag je nog liegen, en later gewoon eerdere verklaringen intrekken! Tenzij je onder ede staat. Dan wordt het meineed. Onder ede stellen zijn ook zware dingen. Ook dat gebeurt niet zomaar.

Mensen die de boel belazeren, daar heb ik ook weinig medelijden mee. Die nemen een risico, en gaat het mis, is het gewoon de consequentie van het risico dat je genomen hebt. Dus niet gaan janken.

Dat de rechter zulke vonnissen uitspreekt, en met zulke zware dwangsommen is wel zorgelijk. Het gaat de richting op van de wanorde bij de belastingdienst. Bovenal, omdat de "verdachte" altijd kan zeggen, "ik heb maar wat ingevuld". En dat is niet verboden. Bij de museumjaarkaart. Het is vooral zorgelijk omdat een vonnis uitspreken niet niks is. Daar hoort over nagedacht te zijn. Want het is bindend.

De rechter hoort zich ook te beseffen dat als de jaarkaartenwinkel gewoon uit principe nog steeds niet accoord gaat, dat het op kosten jagen door escalatie naar een hogere rechtbank ook een oneigenlijk machtsmiddel is. En dat tegelijk een veroordeelde dan toch maar kiest om mee te werken, tegen beter gevoel in. Zo heeft de Scientology kerk ook jaren mensen achtervolgd met rechtszaken. Kapot procederen. Karin Spaink was daar slachtoffer van, bijvoorbeeld. Brave stoere meid.

Ik vind zelf dat bij een museumkaart je priveadres niet relevant is. En enkel om die redenen al niet opgevraagd kan worden. Volgens mij heeft de belastingontduiker in kwestie ook gewoon nog het recht om eerst zijn gegevens te laten wissen alvorens de belastingdienst er inzage in krijgt. Als ik de wet een beetje ken.

En nee, het is niet om belastingontduikers te helpen. Het is om, vandaag hij, morgen jij. Want een vonnis is gelijk jurisprudentie en jurisprudentie kan weer worden gebruikt om alles nog verder op te rekken! Naar zwembadkaarten, bibliotheekkaarten, bioscoopbonnen, OV jaarkaarten en noem maar op.

Ik ken het vonnis zelf niet. Maar als burger mag je toch hopen dat de edelachtbare in zijn overwegingen zulke consequenties heeft meegenomen?

Ik denk dat de stichting museumjaarkaart zich maar eens achter de oren moet krabben over al die data die ze bijhouden. Voor je het weet komt de fiscus vragen of ze mee mogen kijken. Qpark vond het ook al niet leuk, en die kreeg ook alleen maar het deksel op de neus van de rechter.

Natuurlijk wel. Daar gaat dit artikel ook helemaal niet over.

Waarom is dat belachelijk? Het is eigenlijk belachelijk dat iemand belasting ontduikt.

Eerlijk is iets anders dan correct. En blijkbaar is het wel eerlijk om belasting te ontduiken?

Of gewoon normaal je belasting betalen?

Waarom heeft de organisatie (Museumjaarkaart) zoveel gegevens ogeslagen en bewaard? Wat ze van mij nodig hebben is alleen data die me volgende keer toegang geeft tot een museum omdat ik mijn lidmaatschap betaald heb. Als ze meer willen opslaan/bewaren - dan volledig geannonimiseerd, en anders niet.
Ik eis per direct van Museumjaarkaart om alle overbodige gegevens te wissen!
Belastingdienst en de staat zou dit ook niet mogen misbruiken. Data verzameld voor bepaalde doel moet je niet voor een andere doel gaan gebruiken.... Leren ze daar niets van voorbeelden uit wetenschappelijke wereld (Stapel, om maar een naam te noemen)?
Museumjaarkaart wees slim - ga tegenin, geef geen data!!!

Anoniempje snapt het niet en moet terug naar de schoolbanken of gewoon zn snaveltje dicht houden.
Dit zegt wikipedia over onschuldpresumptie:
De onschuldpresumptie oftewel het vermoeden van onschuld (Latijn: praesumptio innocentiae) is een grondbeginsel van het strafrecht, dat bepaalt dat eenieder voor onschuldig dient te worden gehouden tot het tegendeel is bewezen.
Waar je ook van verdacht wordt, verandert niets aan de rechten die je bezit.
Deze volledig krankzinnige bezopen uitspraak van een extreemlinkse foprechter maakt iedereen in NL vogelvrij voor de datalust van een zich tot STASI kampioen ontwikkelende overheid.
Wat voor een monster moet je zijn, wat voor mensenhaat moet je bezitten, wat voor een NAZI bewonderaar moet je zijn om deze monsterlijke uitspraak te kunnen doen.

Als je het nog niet begrijpt: deze uitspraak geeft de overheid toegang tot elk stukje data in elk bestand van elke organisatie in NL. Simpelweg door te zeggen: mogelijk belastingontduiking. Die twee magische woorden openen alles.

Dubbel..

Het is een zeer geichte vraag naam persoon en bij een specifieke instantie.
Er wordt gedegen moeite gedaan om deze gerichte gegevens te krijgen. Er moet meer bekend zijn en men heeft waarschijnlijk naast losse waarnemingen echte onderbouwing nodig. In dat geval is zo'n overweging van de rechter terecht.

Het is algemeen bekend dat criminele oplichters vandalen hun fout gedrag onder het mom van hun privacy goed vinden.


Het is het beste om eens in die stukken van de rechtbank je te kijken. De link zit in het redactieartikel.
Verrassend is dat het ap ook om een uitspraak dan wel richting gevraagd is. Die heeft de vraag als niet onvankelojk verklaard.
Welke persoon er bij betrokken is natuurlijk niet benoemd.
Het zou kunnen gaan om iemand die aangegeven heeft in het buitenland te wonen... belastingtechnisch.

Als uit die gegevens blijkt dat het veel aannemelijker is dat de door de betreffende persoon opgegeven woonplaats toch juist was en de door de belastingdienst geopperde verdenking minder aannemelijk, dan is het toch juist mooi dat deze registratie er is?
Als er zo'n onderzoek naar je wordt ingesteld kun je zelf maar weinig bewijs produceren wat als neutraal geaccepteerd zal worden en zo iets (net als kentekenplaat herkenning, OV chipkaart, bankpasgebruik enz enz) is dan een prima middel om de belastingdienst te kunnen overtuigen van hun ongelijk.

Niet als ze gelijk hebben natuurlijk.

Precies dit. De ellende begint met dat ze willen bijhouden wie welke musea bezoekt, en als je die data hebt is ome belastingdienst uiteraard geïnteresseerd. Helaas kan je geen meuseumjaarkaart meer krijgen zonder ingebouwde privacy schending.

Oef, toch fijn dat geen bonuskaart nodig hebt om toch de aanbieding te kunnen kopen met contant geld. Dat is over een tijd niet meer mogelijk als je dan geen handschoenen draagt nu je binnenkort jouw vingerafdruk mag afgeven.

Ik begin toch best paranoide te worden door die verzameldrift van de overheden.

In deze dicussie gaat men gemakshalve voorbij aan het feit, dat in de Belastingdienst (BD) mensen zitten die opsporingsbevoegdheid hebben. Binnen het kader van de wet zullen ze alles doen om de belastingcenten binnen te halen. Niet omdat de Dienst dit zo leuk vindt, maar omdat de wet hen daartoe verplicht heeft. En die wetten komen wél uit Den Haag. Als je dus klaagt over de BD, leg je klacht dan bij het Torentje van meneer Rutte en zijn Haagse vrienden in het parlement. Daar hoort de klacht thuis en niet bij de BD.

Omdat een museum jaarkaart 65 euro kost, gratis toegang tot 400 musea in Nederland. En een bezoekje aan 1 museum 25 euro.

En nee, er is nu 1 vermoedelijke oplichter die bijvoorbeeld heeft gezegd dat ie een half jaar in het buitenland heeft gewoond. Dan zou het vreemd zijn als hij in die tijd 3 keer een museum heeft bezocht in Nederland.

Ik vind het niet erg als dit *per geval* getoetst word door een rechter. Waar ik tegen zou zijn, is dat alle gegevens linea recta naar de belasting dienst gaan, zonder vermoeden en zonder rechter.

Als ze slim waren dan hadden ze NAW gegevens niet opgeslagen. Een pas met een foto (alleen op de kaart, niet op de servers) en een naam is voldoende.

Als ze zo nodig gegevens willen hebben kunnen ze dat geanonimiseerd opslaan. Welke musea worden hoe vaak bezocht door bezoekers uit een bepaalde woonplaats bv. Kan nuttig zijn voor ze. Kan ook volledig anoniem.

Het enige nadeel dat hier aan kleeft, is dat als je je kaart kwijt bentm je niet zo makkelijk kunt bewijzen dat jij hem ook daadwerkelijk ooit gekocht hebt. Oftewel geen vervangende kaart kunt aanvragen. Naja. Wat willen we? Privacy of gemak.
Dan kunnen ze je ook nog gewoon een keuze geven. Wil je een geanonimiseerde kaart? Pecht als ie weg is. Of wil je een datalek-kaart. Krijg je een nieuwe als je hem kwijt bent.

Met gemiddeld 6,6 museumbezoeken per jaar heb je weinig houvast voor bewijs woonplaats. Tenzij er iets bijzonders is waarvoor een aanwijzing bestaat.
De gegevens zijn gewoon nodig als verdeelsleutel over de bezochte musea. Je mag ook gewoon bij elk bezoek ter plekke afrekenen. Er is geen dwang dat je perse die kaart nodig hebt.

Ik heb een kaart van de supermarkt. Met een bar code. Bar niet in de zin van dat je een biertje krijgt bij de kassa. Maar wel leuke kortingen en aanbiedingen. Allemaal natuurlijk gebaseerd op mijn eerder koopgedrag. En ik kan dat prima volgen. Ik krijg een kadootje voor mijn trouw. Ik krijg een bon om ook dat duurdere merk toetjes eens te proberen met een leuke korting. Want ze weten dat ik vaak toetjes koop, maar altijd die goedkopere. Ik kan ook met mijn kaart soms het tweede blik soep voor de halve prijs kopen. Allemaal gezellig. Want ik kan het volgen. Zoals de barman in mijn stamtent ook al jaren weet wat ik drink. In de supermarkt wat moeilijker. Maar geeft het je het gevoel dat ze je kennen, dan voel je je ook een beetje meer thuis. Zlfs als je merkt dat ze de kortingen van vorige week even hebben ingetrokken, de prijs even 10 cent omhoog, want de supermarkt kan niet altijd Sinterklaas spelen, die moeten ook ergens van eten. Dan mik ik het ook in mijn mandje. Gelijk hebben ze. Lief zijn moet van twee kanten komen.

Ze hebben wel mijn adres niet. Ik vind alles leuk, maar dat adres is vals. Je moet er ook weer niet aan denken dat ze bij je aan de deur komen. Ook niet met een bos bloemen. Het adres wat ze hebben is van die oudjes hier op de hoek. Die, als die slim zijn, dat gratis bloemetje graag aanpakken. En zeggen dat ze het zijn. Zomaar een gratis bloemetje dat uit de lucht valt, en die hoeven ook niet te weten dat dat door mij komt. Vraagt niet hoe het kan, maar profiteert ervan.

Zelfs dat soort binnenpret kan niet meer. Want die eenzame oudjes op de hoek kunnen daar allemaal gezeur mee krijgen. Omdat de belastingdienst alles op kan vragen. En dat bosje bloemen onbelast inkomen is. En pipo de belastingkleuter stuurt even de uitspraak van de rechter naar de supermarkt. Dat die al bij voorbaat bij de rechter zullen verliezen. Dus dat ze beter meewerken met Darth Vader van de Belastingdienst.

Over wat er gebeurt in Hongarije of Polen, met de vrije pers, en de onafhankelijke rechter, daar vliegen de vingertjes omhoog en de waarschuwingen van onze politici zijn niet van de lucht. Dan krijgen ze geen geld meer wat toch al niet in het budget stond. Maar thuis? Kijk dan eens Nederland, met je wijzende vingertje. Het eerste vingerkootje ontbreekt, en waar je mee wou wijzen ligt op de grond.

Ik snap de rechter niet die zo een ongenuanceerd vonnis heeft kunnen uitspreken. Zal wel een zoon of dochter zijn geweest van een familie uit Wassenaar, Aerdenhout of het Gooi. Die rechten mocht leren en daarna zit je geramd. Want alles wat je uitspreekt is bindend. Je wordt zo beroemd als de rijdende rechter op TV. Boer zoekt vrouw en burger zoekt recht. Zo plat is het geworden. Kijkcijfers, Likes en viral gaan. Dat is nog het enige dat telt in de maatschappij. Waar het over gaat is niet zo belangrijk. Dat begrijpt de maatschappij zelf ook niet meer. Befje is befje.

Dat is toch niet zo moeilijk ?

De persoon zegtin het buitenland te wonen - en dus niet in Nederland belastingplichtig te zijn.
Dat kan , en je mag dan ook best eens in Nederland op bezoek komen, of zaken doen. Maar als je meer dan een bepaald aantal dagen in Nederland bent, accepteert de fiscus je verklaring dat je in buitenland woont niet meer.

Bezoek aan nederlandse musea bewijst een zeker aantal dagen dat je in Nederland was - nog opmerkelijker als de reistijd tussen je fiscale woonplaats en het museum aanzienlijk is.

Er zijn nog wat regels en uitzonderingen voor 'grenswerkers' - mensen die vlak bij de grens wonen en aan de andere kant werken , maar in principe ben je inwoner van het land waar je 'hoofdzakelijk' verblijft .

Feyenoord had ooit een grote kale Cyprioot als voorzitter, die heel zorgvuldig z'n werkdagen in de Kuip moest tellen.
Guus Hiddink is nog heel boos geweest toen hij als Nederlander werd aangeslagen (en veroordeeld voor fraude) terwijl hij (en z'n accountant) dacht dat een Belgische huurpandje 'm fiscaal Belg maakte.

Het is voor de fiscus geen simpel onderzoek - een heel proces om een stel data voor één persoon te krijgen.
Ze doen het ook weleens met aankopen ('derden onderzoek' - dus de administratie van derden opvragen mbt tot de aankoop gegevens van één persoon) - Bram Moscowicz had meer uitgegeven bij restaurants en kledingzaken dan hij aan wit inkomen had.

Dit heeft te maken met de vaststelling van het fiscale woonland, ook zonder privacy-gedoe een nogal onsmakelijk gebeuren. Stel dat ik de helft van de tijd in België woon, dan moet ik een hele lange vragenlijst invullen om de fiscus duidelijk te maken dat ik fiscaal wil verhuizen naar België. Zo'n verhuizing kan fiscaal zeer voordelig zijn, en daarom controleert de fiscus fanatiek. Het lullige is dat voor sommige "zwervers" eigenlijk niet te zeggen is in welk land ze hoofdzakelijk wonen. Guus Hiddink is een bekende Nederlander die strafrechtelijk is vervolgd omdat hij te vaak in Nederland was.

Er is wel dwang in de zin dat een museumjaarkaart geen vrije keuze is als je daarmee veel geld bespaart. En dat is zo als je 6 keer een museum bezoekt. Een gemiddeld museum moet sinds subsidies zijn weggevallen veel entreegeld vragen, dat kan oplopen tot enkele tientjes per bezoek.

Het museumjaarkaart kan zich de bemoeinis makkelijk besparen door het aantal bezoeken per bezoek anoniem te tellen. Dan is er geen persoonlijke registratie en dan kan er niet meer worden voldaan aan verzoeken van de overheid. Er is immers geen enkele plicht om dit soort gegevens vast te leggen.

Overigens wel weer een typisch geval van function creep. Gegevens worden vastgelegd voor een specifiek doel (eigenlijk niet absoluut nodig) en daarna ziet iemand daar een "kans" in om een ander doel te dienen. Het is niet nodig om dit soort gegevens vast te leggen en als je de AVG richtlijnen had gevolgd (privacy by design) was het proces van gegevensopslag al zo ingericht dat het niet misbruikt kan worden.

Anoniempje:
Dit zegt wikipedia over onschuldpresumptie:
De onschuldpresumptie oftewel het vermoeden van onschuld (Latijn: praesumptio innocentiae) is een grondbeginsel van het strafrecht, dat bepaalt dat eenieder voor onschuldig dient te worden gehouden tot het tegendeel is bewezen.
Waar je ook van verdacht wordt, verandert niets aan de rechten die je bezit.

volgens mij heeft de fiscus voor zichzelf geregeld dat .. alleen voor hen,.. het omgekeerde geldt: als ZIJ je beschuldigen, moet JIJ je onschuld bewijzen.

En alhoewel belasting ontduiken op zich niet juist is, ik kan er begrip voor opbrengen met de krankzinnig hoge lasten waarmee wij opgezadeld zijn. Ik zag ergens een spreadsheet waarin aangetoond werd wat een absurd rondpompcentrum de belastingdienst is, waarbij alle ellende bij de middeninkomens komt. .Dis .. ik heb wel begrip voor deze museumbezoeker

Je hoeft alleen maar te weten "deze bezoeker had een museumjaarkaart". Daarvoor is niet nodig dat stichting museumjaarkaart precies bijhoudt welke bezoeker wanneer waar geweest is. Daarmee is de data dus veel gedetailleerder en bevat veel meer persoonsgebonden informatie dan strikt noodzakelijk voor het opmaken van de verdeelsleutel.

Dus nee, de bulk van de gegevens zijn niet nodig als verdeelsleutel. Dat kan met een kleine fractie van wat ze nu bijhouden.

Strafrecht, je zegt het al. Als de belastingdienst iemand onderzocht gaat het in de eerste plaats om belastingrecht. Strafrecht komt erbij kijken als iemand van belastingfraude wordt beschuldigd.

De onschuldpresumptie houdt trouwens niet in dat er geen bewijsmateriaal mag worden verzameld.

De bevoegdheden door de fiscus hebben ze niet zomaar voor zichzelf geregeld, die zijn in wetten vastgelegd en die zijn door de 2e en 1e kamer goedgekeurd. In een kort geding heeft een rechter nu geoordeeld dat de fiscus zich aan die wettelijke bevoegdheden houdt. Of die conclusie overeind blijft in een hoger beroep gaan we hopelijk nog zien.

Dat is waarschijnlijk ook het enige dat ze bijhouden. De verdeelsleutel van het geld dat SMK binnenkrijgt wordt daarmee verdeeld. De tijd / datum met kaartnummer is van belang om fraude bij musea door veel clikbait bezoeken tegen te gaan.
Bedenk het geld komt binnen door elke geregistreerd bezoek voor het museum terwijl het de bezoeker niets kost.


Je hebt de vraag van de relevantie van de woonplaats nog niet. Dat is voor de gewone Nederlander niet zo relevant.
Dus ja je hebt gelijk voor de gewone Nederlander die elk dubbeltje moet omdraaien, is het financieel voordeel dwang.

Voor het belang van de woonplaats weet ik enkel deze https://europa.eu/youreurope/citizens/work/taxes/income-taxes-abroad/index_nl.htm Als je de woonplaats in het buitenland gekozen hebt met de overweging om daarmee belasting te ontwijken en dan toch heel vaak hier bent. Denk aan https://www.rtlnieuws.nl/geld-en-werk/artikel/4160551/belastingparadijzen-beeld-gebracht-hier-moet-iets-aan-gebeuren[/url Daarmee gaan we naar de verhalen rond de panama papers. Dan is elk ander bijzonder spoor interessant zoals ooit de herkomst van een kookwekker. Er bestaan woonlocaties met 0% inkomstenbelasting dan wel andere voordelen. Ik ben heel benieuwd naar de zaak erachter. Als dat een zaak wordt zullen we er meer van horen.Ik zie in de berichtgeving al iets lekken. Het zou gaan om een vrouw die zegt in het buitenland te wonen.

Er vind nu enkel nog onderzoek plaats waarbij de belastingdienst probeert te bewijzen dat de woonplaats aanduiding fictief is. De bewijslast ligt bij de belastingdienst. Die zoekt naar mogelijk bewijs.
Jouw stelling is dat omdat de belastingdienst onderzoek doet ze daarmee de persoon bij voorbaat schuldig verklaren. Daarmee verklaar je elke handhaver en onderzoeker bij voorbaat schuldig en ga je hard tegen de onschulpresumptie in.
In een rechtstaat die hier nog werkt (al is het niet perfect) laat je dat aan de rechter over.

Rechtzaken zijn ongeveer 80 procent in het voordeel van de overheid en 20 procent voor de burger. Waarbij moet worden vermeld dat burgers als ze winnen, de zaken jarenlang worden gerekt en 300% in hun recht moeten staan. De geaccepteerde onderbouwing door overheden hoeven meestal maar half. Waarom ? De rechter past de wet toe en toetsing hieraan, die worden opgesteld door diezelfde overheid (en betaalt de rechter zijn salaris) in eigen voordeel. Desondanks is de rechtspraak in NL redelijk goed op orde, maar rechtzaken tegen de overheden is er eentje waarbij je bij voorbaat 0-2 achter staat en vooral in de verlenging wordt gespeeld.

Helaas is de prijs per PB-opslag dusdanig laag dat het zelfs voor de overheid betaalbaar is grote hoeveelheden data op te slaan en zelfs onwettelijk te bewaren. (zoals politie data bewaard bij de belastingdienst, waardoor ze de data tenminste 5-7 jaar kunnen bewaren voor simpele controles).

De burger heeft recht op privacy, maar de overheid bepaalt hoeveel en hoever. Een overheid zal deze "rechten" nooit meer afstaan, alleen hooguit ietswat aanpassen. Klinkt zuur, maar helaas erg logisch.

Daarvoor niet nee. Maar dat er sinds enkele jaren een pasfoto op de kaart staat suggereert dat ze behoefte hebben om iets aan fraudebestrijding met de kaarten zelf te doen. De kaarten zijn op zich makkelijk genoeg te vervalsen, er staan een barcode en een QR-code op die gescand worden en de voorkant is in zwart/wit. En dan zijn er ook nog eens verschillende musea waar je de kaart zelf bij een poortje scant. Ik kan me voorstellen dat men wil kunnen zien dat dezelfde kaart binnen een uur in Delfzijl en in Middelburg gescand is om hem dan te blokkeren.

Maar om fraude met die kaarten zelf te constateren is het nog steeds niet nodig de gegevens gedurende vele jaren te bewaren. Misschien doet men het wel omdat men de administratie van de belastingdienst 7 jaar moet bewaren. De artikelen 47 en 53 AWR die de rechter in het vonnis citeert suggereren dat die plicht heel ruim opgevat kan worden, ook gegevens die van belang zijn voor de belastingheffing van derden vallen eronder.

Maar als je bedenkt dat je in een winkel contant kan betalen en dat zelfs transacties waar rechtstreeks geld mee wordt uitgewisseld niet allemaal terug te herleiden zijn naar een persoon en dat ook niet hoeven te zijn dan vind ik het nogal ver gaan als de bewaarplicht voor de belastingdienst zich uitstrekt tot zoiets indirects als dit. Ik weet niet of dat zo is, maar als het daarop neerkomt dan hoop ik dat de Stichting Museumkaart hiertegen in beroep gaat en dat dit zo'n zaak wordt die helpt te bepalen waar de grenzen liggen.

Daar is wel een mouw aan te passen.

Bijvoorbeeld (er zijn meer mogelijkheden), de kaart uitreiken op een brief met kaartnummer en een authenticatiecode. Kun je ergens anders opslaan, en tevoorschijn halen als je je kaart kwijt bent.

Je kan eens kijken hoeveel van die kaarten kwijtgeraakt en heruitgereikt worden per jaar, op het totaal.

Maar je kan best een naam opslaan bij die kaart zonder gelijk ook de hele gebruikshistorie. Dus de prijs die je voorstelt is niet eens nodig om onderhavige meekijken door de belastingdienst in te dammen.


Gezien de innige relatie tussen belastingdienst en de overheid (centraal onderdeel want de bron van inkomsten) is het lang zo objectief en onafhankelijk niet als je hier wil doen voorkomen.


"Clickbait bezoeken"[sic] is wel weer zo creatief dat je nog even uit mag leggen wat je bedoelde.

Verder, dan hebben ze nog even huiswerk om die fraude op een andere manier te detecteren. Want deze bijvangst zijn ze zelf ook niet blij mee. En, zo is duidelijk, de enige manier om de bijvangst te voorkomen is om een ander net te gebruiken.

Ik dacht ook al dat het zoiets zal zijn. Je kan daar natuurlijk nog steeds goed tegeninbrengen dat je om d'ene of d'andere reden iedere maand een lang weekend overvliegt, zaken regelt en tegelijk een museumpje pakt. Dan ben je nog steeds meer dan 180 dagen per jaar (of wat de grens ook is) in het buitenland maar je hebt hier wel een museumjaarkaart die je er ruim uithaalt. Dus het hoeft niets te bewijzen.

(Ik heb je url-tag maar even aangepast. De preview-knop had je hier goed kunnen helpen.)

Ergens wel grappig als het niet zo triest was: Politici geven zelf hoog op over "open grenzen" en "vrije markt" en vinden dat ze "concurrerend" moeten zijn met andere landen, en zo verder, maar zodra het logische gevolg van mensen die zelf uitkiezen waar ze belasting betalen (==belastingconcurrentie) opduikt dan zijn de goedkopere tenten ineens "belastingparadijzen" en moeten ze op oncollegiale wijze kapotgemaakt worden. Dat is behoorlijk vals.

Nog valser is dat grootbedrijven het wel mogen, en ook op ander gebied. Zo is op voorstel van Neelie Smit-Kroes ingevoerd dat je als bedrijf mag kiezen welke privacywetten voor al jouw gebruikers binnen heel Europa gelden. Dus facebook zegt "ik kies Ierland", en dus valt Nederlandse data voor facebook onder Ierse wetgeving.

Maargoed, belasting. Grappig hoe de mindset hier werkt. Als ze eerlijk waren dan zeiden diezelfde politici in plaats daarvan ofwel "we passen ook onze tarieven aan", ofwel "we sluiten de grenzen en geven toe dat we keuze voor de burger maar niets vinden". Maar dat laatste kan niet vanwege de publieke riedel van de linkse kerk en het eerste kan ook niet want de linkse kerk aanhangen is gewoon te duur om zich belastingverlagingen te kunnen veroorloven. Hoe was het ookalweer met bijvoorbeeld die "tijdelijke" BTW-verhoging "want crisis" die ondertussen officieel voorbij is? Hm?

Terug naar dit verhaal: Stichting museumjaarkaart heeft zichzelf hier lelijk in de vingers gesneden, en dat hadden ze kunnen zien aankomen. Het is kennelijk een kwestie van tijd voor de fiscus jouw data voor fiscus-doelen zal willen inzetten, of dat ook maar iets met jouw gebruiksvoorwaarden en -beloften te maken had, of niet. Je hebt de data, dus mogen ze erbij. Dat zagen we al met Qpark en kentekens gebruiken om parkeren af te rekenen, en nu dus weer.

De museumjaarkaart is dus nu een opsporingsinstantie... ik koop voortaan wel een kaartje met contant geld

Dit is niet een zaak die de fiscus kan winnen.

Als je geregistreerd in het buitenland woont en dit kunt bewijzen dan maakt het niet uit hoe vaak je in Nederland bent.

Kunnen ze die kaart wel blokkeren? Zou best kunnen dat er alleen maar naar geldigheidsdatum op de kaart zelf gekeken wordt.

Ik denk dat we gaan leren dat die plichten enorm ruim liggen en dat dit een stukje fall-out is van de overgang van "traceren kost stasi-veel werk"* naar "we houden alles bij en kunnen het met een druk op de knop tevoorschijn toveren".

Oftewel, wat "wel handig" was in het "papier is geduldig"-tijdperk, blijkt best wel schadelijk in het "digitaal gaat vliegensvlug achter je rug om"-tijdperk. En dat betekenen dat we dit stukje regelgeving van de grond af opnieuw moeten doen. Inclusief publieke discussie.

Voorlopig hebben de "digitale transformateurs" vrij spel en nu zien we nog een reden waarom ze zo graag iedereen van de contant af willen hebben. Dit is ook waarom de fiscus je verplicht je loon op een rekening te laten storten en waarom ze ook al niet willen dat je belasting contant stort, maar het overmaakt van een rekening met handige transactiehistorie om uit te pluizen.

* Denk aan de warenhuizen vol met papieren "bewijs" inclusief gebruikte treinkaartjes die de stasi bijhield.

Als je een zoekopdracht als "woonplaats belasting" uitvoert en een paar van de eerste hits volgt naar websites van de belastingdienst en van juristen dan ontdek je al snel dat het ingewikkelder is en niet altijd zo duidelijk als je zou willen.

Als je daar reden toe hebt dan moet je dat vooral doen. En dan zul je wel weer met een ander verhaal komen waar je
zogenaamd benadeeld wordt.

Ik vind het een slechte zaak als "privacy" wordt gebruikt als argument om het doen van waarheidsvinding te saboteren.
Niet alleen benadeelt dat degene die waarheidsvinding wil doen (in dit geval de belastingdienst dus wij allemaal) maar
ook bezoedelt het de hele discussie rond privacy.
Privacy is niet het recht om te doen wat niet mag en beschermd te worden door regels die voorkomen dat "men" daar
achter komt. Als de privacy discussie keer op keer gevoerd wordt rond dergelijke topics dan komt er meer en meer
het beeld dat je privacy eigenlijk helemaal niet moet willen, omdat het ten nadele van ons allemaal is.
Privacy moet gaan over de persoonlijke levenssfeer en details over de persoon in die levenssfeer, niet over het
afschermen van ontoelaatbaar gedrag. Want dan wordt het op den duur afgeschaft, let maar op.

De belasting moet nog steeds met harde bewijzen komen. Als jij geregistreerd bent in het buitenland en je dit kunt bewijzen dan hoort een vermoeden dat je ergens anders woont niet genoeg te zijn.

Het probleem is dat de belastingdienst genoeg tijd en geld heeft om je kapot te procederen als ze dit willen.

Dit is gewoon een hele enge uitspraak. En het is allemaal te doen om de 'big data' database van de belastingdienst verder te vullen. Hoe meer bronnen ze hebben, hoe meer ze kunnen correleren, hoe dichterbij ze hun 'ontduikers' komen. Natuurlijk is het begrijpelijk dat de belastingdienst dit doel nastreeft, maar op hoeveel data moet zij zitten en hoe gevoelig is die data? Van hoeveel burgers moet de privacy geschonden worden om een handjevol mensen aan te spreken op hun wangedrag?

Als blijkt dat ik geen 'ontduiker' ben, wordt data die over mij gaat dan ook gewist na afloop van het onderzoek? Of komt het maar al te goed uit dat die data inzichtelijk is, en blijft, en zal het tot het einde der tijden in één of andere database staan? Een database met daarin dat ik een bijzondere voorkeur heb voor bijvoorbeeld oorlogsmusea. Wat zegt dat over mij als persoon? Zal dergelijke informatie op een later tijdstip weer met een andere overheid gedeeld worden om een profiel van mij op te stellen?

Wat als er macht komt in Nederland die het niet goed voor heeft met haar burgers. Wat kunnen zij halen uit dergelijke data?

Deze uitspraak zet de deur wagenwijd open naar het doen van dergelijke verzoeken bij tal van andere partijen, die op basis van deze jurisprudentie niet kunnen weigeren.

Het is bijzonder te noemen dat de rechters die dit hebben besloten, amper te lijken hebben nagedacht over dergelijke gevolgen. Maar goed, hoe betrouwbaar zijn deze 'edelachtbare benoemd voor het leven' als blijkt dat er zelfs binnen deze tak van de trias politica op schaal fraude is gepleegd omwille van budgetten?

Ik hoop dat de stichting museumjaarkaart snel actie onderneemt:

- Als bestuur van de museumjaarkaart Ik zou als eerst stellen dat die oude bezoekdata er helemaal niet meer is. Die oude data (van jaren terug) is immers niet meer nodig voor het verdelen van de 'bezoekvergoedingen' onder de aangesloten musea. (Iets wat neem ik aan eens per jaar gebeurt, met de data over het afgelopen jaar?) Kan de BD überhaupt bewijzen dat deze data er wel is?
- Daarna goed gaan nadenken over privacy by design. Er moet een manier zijn om bezoeken van museumjaarkaarthouders te registeren, en dus de bezoekvergoedingen goed te kunnen verdelen, zonder dat je kunt herleiden welke persoon welk museum op welke datum heeft bezocht.

Nee, nee, nee. De discussie is allang gevoerd. Jij hebt niets ontoelaatbaars gedaan TOTDAT het BEWEZEN is dat jij dat gedaan hebt. Dat is de onschuldspresumptie.
Wat hier gebeurt is dat het VERMOEDEN van ontoelaatbaar gedrag voldoende is voor een volkomen bezopen privacy schending. Privacy is een RECHT en dient alszodanig behandeld te worden. Deze knettergekke rechter is totaal van het pad af en moet direct de dwangbuis in.

Volgens mij heb jij het niet goed begrepen. Het gaat de belastingdienst niets aan dat ik een museumjaarkaart heb, hoe vaak ik hem gebruik, en welke musea mijn voorkeur hebben. Dát valt onder mijn persoonlijke levenssfeer!

Dat is een kwestie tussen mij, en in dit geval deze stichting. Waar denkt de overheid zich op de beroepen dat ze dergelijke data mag hebben?

Nu nog héél even voordat de gegevens van klantenkaarten worden opgevraagd. Maar dat wisten we jaren geleden al.
"U zegt dat u in België woont, maar u doet wel érg vaak boodschappen bij Albert Heijn in Breda!"

Nu maar hopen dat bij de stichting Museumkaart iemand op het lumineuze idee komt om simpelweg te stoppen met het verzamelen van (persoons)gegevens.
Hanteer het principe van StartPage.com en klaar.

Waar denkt de stichting Museumkaart zich op te beroepen dat ze dergelijke data mag hebben?

Het vermoeden is niet genoeg om je te vervolgen of te veroordelen.

Maar ze zijn dus bezig om die harde bewijzen dat deze persoon gelogen heeft in z'n aangifte over zijn feitelijke woonplaats aan het verzamelen. Ze (dwz: de FIOD is precies dat - een (Fiscale) Inlichtingen en Opsporings Dienst) die net als de strafrechtelijke opsporingsdiensten (aka politie/recherge) bewijs mag verzamelen , en daarvoor zonodig ook telefoons mag aftappen - of dus gelijk krijgen van de rechter als ze gegevens van een specifieke MJK houder willen inzien .

Dat vormt delen van het bewijs waarmee de BD bij de belastingrechter (of strafrechter) deze persoon kan vervolgen voor onjuiste aangifte of fraude.

Dat je ergens bewijsbaar staat _geregistreerd als inwoner_ is nog geen bewijs dat dat ook je _feitelijke_ hoofdverblijfplaats is.
Voor de belastingwet telt de realiteit van waar je hoofdzakelijk verblijft , en de BD kan en mag bewijs verzamelen wanneer ze twijfelen of de realiteit overeenkomt met hetgeen verklaard is op de aangifte .

Dat moet je vooral doen - serieus - Voor de musea is een bezoeker die de volle mep betaalt natuurlijk beter dan iemand die met korting binnenkomt.

Als je je jong voelt als 65+ er , betaal het normale tarief in plaats van met je paspoort bewijzen dat die kwieke fitte zestiger toch echt wel recht heeft op die paar centen bejaardenkorting.

Eigenlijk is deze zaak wel grappig - zo'n belastingontduiker _is_ natuurlijk een krentenkakker en laat geen voordeeltje liggen - dus gaat niet het volle tarief betalen als hij weet dat hij een 'MJK er wel dik uit haalt' .
Hoewel de fiscale besparing gegarandeert een heel groot veelvoud is van de kortingen die de MJK opleverde.

Maar dat geldt niet in belastingzaken! je kunt wel DENKEN dat het zo is of HOPEN dat het zo is, maar het is niet zo.
Weer ga je de verkeerde kant op met de discussie. Privacy is er niet om de waarheid over misdragingen te verhullen.
Als er keer op keer met privacy wordt gewapperd als het om DAT soort dingen gaat, dan wordt de waarde van
privacy steeds verder gedegradeerd ten opzichte van het belang van waarheidsvinding. En dat is geen goede zaak!

Op de belastingwetgeving. Als je je verdacht gedraagt ten opzichte van je aangifte dan kunnen dit soort onderzoeken
gedaan worden. Als je bijvoorbeeld opgeeft dat je in het buitenland woont maar je vertoont je wel erg vaak op plaatsen
die er ver vanaf liggen dan maak je je aangifte onaannemelijk. Als je opgeeft "ik woon in Nederland" en de bijbehorende
belasting betaalt dan gaan ze dat echt niet controleren. Pas als je opgeeft dat je ergens anders woont dan word je
interessant om te controleren, zeker als er al andere aanwijzingen zijn. En die waren er in dit geval kennelijk anders
was men niet met zo iets vergezochts als een museumjaarkaart gekomen! Zelfs alleen al het feit dat je in Nederland
een museumjaarkaart hebt terwijl je zegt meer dan de helft van het jaar in het buitenland te wonen dat is al "verdacht".
Immers zo'n kaart is alleen interessant als je meermalen in Nederland een museum bezoekt.
Als uit de opgevraagde data blijkt dat je dat inderdaad doet en allemaal binnen een periode van een paar weken en
verder niet, dan maakt dit je opgave eerder waarschijnlijker en dient dus als bewijs in jouw voordeel.

Het zou voldoende moeten zijn om jouw bezoekdata en plaatsen van bezoek te geven. Exacte museum hoeft niet,
plaatsnaam of wellicht zelfs provincie (afhankelijk van het geval) is voldoende. Alleen omdat er weinig vastligt op
dit punt krijgt de beslastingdienst wellicht nu nog meer gegevens zoals welk museum het was.

Het is hetzelfde als met de leasebijtelling. Mensen lopen hier te jammeren dat als ze hun leaseauto op zondag ergens
200km van hun huis parkeren en hun kenteken intoetsen op de automaat deze info naar de belastingdienst gaat,
maar ik vind dat PRIMA als daarmee wordt aangetoond dat er vals is opgegeven dat de auto niet privé gebruikt wordt!
Als je netjes opgeeft "ik gebruik em ook privé" dan gaan ze dat helemaal niet onderzoeken.

Dat onder privacy schuiven verloedert de discussie over privacy.

Als potentieel te-hard-rijder vind je het dus ook niet erg als de politie je snelheid continue in de gaten houdt?
Of als potentieel niet-BOB een alcoholslot op je auto krijgt?

Want bij een belastingontduiker gaat het alleen om wat geld. Niets in vergelijking met dividendheffing.
Bij te hard of met alcohol op rijden kost levens. Dat is in mijn ogen erger.

Peter

Als ze zo nodig gegevens "Clickbait bezoeken"[sic] is wel weer zo creatief dat je nog even uit mag leggen wat je bedoelde.
[/quote] Met clickbait bezoeken bedoelde ik museum kaarthouders die om de opbrengsten voor hun museum omhoog te brengen zo vaak mogelijk. bijvoorbeeld elke 5 minuten hun museum bezoeken. Als elk "bezoek"geld opbrengt is dat lucratief.
Niet veel anders dan websites (internet) of anderszins die zoveel mogelijk bezoekers trekken om de advertentieopbrengsten omhoog te brengen (bekend als clickbait).


Die regel is heel ruim gesteld en het is zeker niet zo dat als je 180 dagen per dagen per jaar in het buitenland bent dat je dan niet in NL woonachtig bent. Met de 0% inkomsten landen is er een grotere afstand dan onze directe buren.
Iemand die grensoverschrijdend werkt/woont heeft best wat regelgevingsproblemen.
Als we in de EU overal het zelfde zouden hanteren als belastingtarieven dan was het probleem van belastingontwijking/ontduiking via woonplaats voor een groot deel opgelost.

Volgende ronde: Belastingdienst eist toegang tot mijn prive foto's op Badoo. De rechter stemt toe, en legt een dwangsom op. Daar ga ik begrip voor hebben. Want het komt in de buurt van verborgen gevaarlijke wapens. Ik schrik er zelf nog steeds van als ik in de badkamer sta en in de spiegel kijk.

Dat is een verkeerde voorstelling van zaken.

De Museumkaart is gepersonaliseerd doordat de pasfoto, naam, geboortedatum en geslacht van de houder erop staat. De kaart bevat een unieke barcode met een vervaldatum en is niet overdraagbaar.

Bovendien kan dezelfde kaart binnen 1 uur niet nogmaals op dezelfde locatie worden ingescand, zo staat in de Handleiding van de Museumvereniging. Fraude met de Museumkaart wordt strafrechtelijk vervolgd.

De gebruikte barcode terminals worden uitgereikt en beheerd door de Nederlandse Museumvereniging, wat een zogenaamde "clickbait" fraude bijzonder bemoeilijkt zo niet uitsluit. Dat valt namelijk vroeg of laat op.

In het verleden heeft een dergelijke vorm van fraude, met de vroegere MJK, op beperkte schaal en bij slechts één museum plaatsgevonden. Dat kwam uiteindelijk uit en die ene zaak in 1999 in Zwolle werd daarop juridisch geschikt.

De latere Museumvereniging, waarin de vroegere MJK is opgegaan, heeft toen dat aan het licht kwam de algemene voorwaarden gewijzigd. Er zijn ook gepaste maatregelen bij hun ICT afdeling genomen, dit om herhaling uit te sluiten.

Handleiding Museumkaart [PDF 10,4 Mb] (voor aangesloten musea)
https://www.museumvereniging.nl/museumkaart

Gebruiksvoorwaarden Museumkaart (voor abonnementhouders)
https://www.museumkaart.nl/Gebruiksvoorwaarden

https://nl.wikipedia.org/wiki/Museumkaart#Fraude

Niet noodzakelijk, omdat naast de entree of inkomsten verkregen via de Museumkaart een museum vaak ook nog goede neveninkomsten verkrijgt uit het bezoek. Uit impuls- of gelegenheidsuitgaven.

Bezoekers aan een museum doen vaak kleine aankopen in het boeken- en souvenierswinkeltje. Een consumptie in het nostalgische theehuis of het bruine koffiecafé gevestigd in of bij het museum tikken ook goed aan.

Vooral gebonden boeken van de grotere kunstexposities, ansichtkaarten van Hollandse meesters en replica's van oudheidkundige vondsten doen het erg goed. De plaatselijk horeca vaart er wel bij.

Vergeet de pluche knuffeldieren niet. Die scoren altijd goed. De horeca of winkeliersvereniging in de buurt sponsort op haar beurt vaak de kleinere musea, omdat ze daar direct of indirect baat bij hebben. Zo is iedereen tevreden.

Houders van een Museumkaart gaan gemiddeld wat vaker naar musea dan het overige publiek -- en hebben vaak net wat meer koopkracht --, met als gevolg dat ze daar meer neigen uit te geven.

Je noemt de maatregelen om de mogelijke fraude tegen te gaan. Eens. Dan heb je de onderbouwing voor vastleggen van de persoonsgegevens, netjes vastgelegd ook dus een gebruiker kan het weten. Voldoet zo te zien aan de gdpr.
Als je niets registreert dan wel controleert heb je die mogelijkheid wel. Leuk dat je noemt dat het een keer is voorgekomen.

Vroeger werden museumkaarten via het toiletraampje naar buiten aan de volgende illegale bezoeker doorgegeven.
Daar keek de belastingdienst toen nog niet naar. Kan zulk misbruik nu nog?

Of even de kaart per post vanuit het buitenland opsturen en door een look-alike laten gebruiken.
Maar nu de info al bekend is, is het effect voor de FIOD ruim minder.

Dan nu dus data gaan controleren afkomstig van andere kortingkaarten.
Komt u weinig in Nederland, let op uw bonuskaart,
l
Let op, u krijgt ook geen roaming korting, alleen voor een vakantieperiode, niet langer hoor.
Dan vangen we als telecom-provider liever weer de volle mep.
We zijn geen liefdadigheidsinstellingen immers.

En zo wordt de klant steeds weer in het pak genaaid.
De gezelligheid gaat er steeds meer af met al die BTW-verhogingen voor de harde werkers,
die onze natie overeind houden en steeds weer daarvoor de hoofdprijs moeten betalen.

Maar doe je de aanname dat de contant-betaler dan géén nevenaankopen gaat doen ?
[... knip over de randzaken van de museum horeca en overprijsde souvenirs ]


Er zitten soms enorme vrekken tussen. Op het bankje buiten hannesen met de meegenomen bammetjes en een thermosje - aan de kleding te zien ruim bovenmodaal.

Dat de fiscale fraude verdachte wellicht gaat hangen omdat hij(?) de korting(kaart) echt niet wilde missen is gewoon supergrappig.

Ik ben dan wel weer benieuwd of bewijs op grond van een museumjaarkaart die geen pasfoto bevat, standhoudt voor de belastingrechter. Je kunt toch makkelijk beweren dat je de kaart verloren bent en er je verder niet druk om gemaakt hebt en dat om het even wie hem vervolgens gebruikt kan hebben?

Dergelijk misbruik is alleen mogelijk door identieke tweelingen of sterk gelijkende look-alikes, want tegenwoordig staat men weer met de smoel op de Museumkaart geportretteerd. De foto zit in de kaart gebakken en laat zich niet makkelijk 'losweken'.

Zo evident was dat althans niet, anders had er geen rechtszaak geweest.


Helemaal mee eens! Echter, in mijn ogen, geen reden om dan maar van de 1,35 miljoen museumkaart houders al hun 8,7 miljoen museabezoeken (cijfers 2017) op te vragen. Dat is gewoon buiten proportioneel, oftewel een schending van de privacy van 99,99% van de houders die gewoon hun belastingaangifte eerlijk doen.

Als je twijfels hebt over de aangifte van een bepaald persoon, en je hebt aanwijzingen dat er toe blijkt dat iemand een museumkaart heeft, en waarvan je denkt dat je met een dergelijke informatie iets kan bewijzen (ook als vind ik dat in dit geval nog steeds vergezocht): Prima. Maak het mogelijk om de gegevens op individuele basis op te vragen. Wat blijkt niet relevant te zijn gooi je daarna per direct weg, en je licht de mensen in die het betrof.

Maar het kan toch niet zo zijn dat waar een Politie of OM door duidelijke wetgeving worden gedwongen rekening te houden met privacy van verdachten in een onderzoek, dat dit (grond)recht ineens allemaal niet meer van toepassing is wanneer het aankomt op het "innen van centjes" en de BD/FIOD zomaar even overal de deur binnen kan trappen en een sloot data kan opvragen "waar mogelijk iets interessants in zit" zonder enige goede onderbouwing van een concrete case? Totaal ontoelaatbaar in een normale rechtstaat lijkt me.

Daarom wordt er ook enkel gericht gevraagd naar de gegevens van de ene met naam genoemde persoon.
Nergens is genoemd dat er complete bestanden overhandigd zouden moeten worden. Er is zelfs de mening van het AP afgewacht (vertraging).

En wederom blijkt dat clubs als deze (te) veel gegevens opslaat van hun kaarthouders. Wat je niet hebt kan je ook niet afdragen... Het prettige is wel dat een rechter hierover zich uitgesproken heeft, echter in Nederland krijgt de Belastingdienst vaak het voordeel net zoals in dit geval maar ook bijv. bij faillissementen ed dus helemaal een lekker gevoel krijg ik hier niet bij.

Vraag is ook wat de Belastingdienst met deze data doet en hoe 't daar mee om gaat mede gezien de brakke ICT bij de Belastingdienst, het afwezig zijn van audit-software om bij te houden wie-wat opvraagt.

Het blijkt maar weer eens dat IT'ers die toch meer tegen de "wiskundige" definitie van "bewijs" aan hangen niet snappen dat bewijs voor een rechter heel iets anders is. Het gaat er niet om dat het 100% onomstotelijk iets aantoont zoals het bewijs van de stelling van pythagoras of de ABC-formule. Het gaat er om dat het iets aannemelijk maakt en dat een gebeuren kan worden beschreven zonder dat er extra zaken bij gesleept moeten worden. De combinatie van meerder van dat soort aanwijzingen dient dan om de zaak bewezen te verklaren. Het gaat nooit om 1 bewijs, zelfs niet als dat wel een 100% onomstotelijk bewijs is.

Ik wil alleen maar zeggen, belasting is diefstal onder bedreiging van geweld.
Niet veel anders dan op een stil bospad berooft worden door een struikrover.

Het is een stuk ingewikkelder. Bijhouden van de vereiste documentatie en invullen van de aangifte alleen al is twee dagen onbetaalde dwangarbeid per maand.

we zijn allemaal (potentieel) belastingontduikers toch en dus volgens jou dus vogelvrij?