Door Anoniem: Door Anoniem:
Er zijn een heleboel consistente, wereldwijde beleidslijnen die elke politieke belangentegenstelling, bijvoorbeeld tussen de Angelsaksische hegemonie en de BRICS-landen overstijgen.
Het invoeren van CBDC's en een (centrale) digitale identiteit ook door Rusland en China getuigen daarvan. De centrale banken van Rusland en China vallen ook onder het BIS, wat een ander zeer belangrijk knooppunt van belangen is (maar nauwelijks aandacht van de media krijgt).
Wat kan hieruit geconcludeerd worden?
Dat de mondiale machtsuitoefening over alle bevolkingen, náást het klassieke (traditionele) middel van het uitoefenen van staatsmacht over de eigen bevolking, wat gebaseerd is op het geweldsmonopolie van elke staat, plaatsvindt d.m.v. een gecentraliseerd ontworpen proces van digitalisering, wat steeds invasiever voor het leven van elke burger op de wereld wordt. 'Invasief' en 'gecentraliseerd' zijn hierbij de sleutelwoorden (noodzakelijkerwijs eindigend in een dictatuur).
Ten eerste: dat landen met tegengestelde belangen zoals China, Rusland en westerse staten vergelijkbare technologieën ontwikkelen, zoals CBDC’s en digitale identiteit, wijst niet automatisch op coördinatie.
Klopt, het wijst op de behoefte aan identiek beleid m.b.t. digitalisering voor de respectievelijke bevolkingen van deze staten.
Het BIS ondersteunt in elk geval deze ontwikkelingen.
Dit is vaak een voorbeeld van convergente ontwikkeling.
Je mag het van mij "convergent" noemen.
Wat telt is, dat de behoefte van staten inzake de digitale omgang met hun bevolking (grofweg) overal op de wereld identiek is.
Staten reageren op dezelfde uitdagingen zoals digitalisering van betalingen, concurrentie van big tech en de behoefte aan efficiënter financieel toezicht. Dat leidt tot vergelijkbare oplossingen, zonder dat er één centrale regisseur is.
Dat kan inderdaad. Ik bedoel met "een gecentraliseerd ontworpen proces van digitalisering"
niet dat het proces van digitalisering
centraal vanuit het BIS aangestuurd of uitgerold wordt, maar dat dit ook op
landelijk niveau centralistisch ingericht kan worden, dus op het niveau van de staat.
Dat is zoals het nu gebeurt.
Excuses voor de verwarring - mijn fout.
En inderdaad, staten moeten allemaal binnen de kapitalistische wereldeconomie functioneren, die beheersd wordt door de financiële markten.
En ik denk dat daar de kern van het probleem zit.
De
wijze van digitalisering van de maatschappij, namelijk centralistisch op het niveau van de staat en daarbij sterk invasief voor het privéleven van mensen, waarbij ik de indruk heb dat het invasieve karakter vooral in de meest economisch ontwikkelde staten speelt, is m.i. sterk verbonden met de fundamentele problemen van het kapitalisme en het proces van geldschepping - twee joekels van problemen, waarmee alle staten op de wereld geconfronteerd worden.
Deze
specifieke wijze van digitalisering (centralistisch en invasief) is een beheersingsinstrument (controle) van de staat, wat ingezet kan worden om de bevolkingen te verarmen om daarmee de elites te kunnen ontzien.
Dat proces van verarming van de bevolking enerzijds en verrijking van de kapitaal-elites (vergroting van de kloof tussen rijk en arm) is aan het escaleren.
Ten tweede: de Bank for International Settlements functioneert niet als een wereldregering.
Dat klopt, maar ze kan wel meteen bijspringen mocht er behoefte aan een wereldregering ontstaan. De BIS is een zichtbaar, formeel knooppunt van macht in de financiële wereld, i.h.b. op het gebied van geldschepping en daarmee zit ze midden in het fundament van alle economieën op de wereld.
Het is een overlegplatform waar centrale banken kennis delen en standaarden bespreken. De beslissingen blijven bij nationale instituties. Dat ook landen met spanningen daar deelnemen, laat eerder zien dat ze elkaar nodig hebben binnen een wereldwijd financieel systeem dan dat ze onder één macht vallen.
En dat wereldwijde financiële systeem heeft explosieve problemen, die de spanning tussen elites en bevolkingen gaan opvoeren...
Ten derde: digitalisering is niet per definitie invasief of totalitair.
Ik heb nergens beweerd dat digitalisering
per definitie invasief of totalitair is.
Digitalisering, zoals die nu op de wereld wordt uitgerold,
de facto dus, is echter wèl invasief en totalitair. Dat is dus een
specifieke wijze van digitalisering.
De manier waarop technologie wordt ingezet verschilt sterk per land. Sommige systemen worden ontworpen met privacybescherming en beperkingen op datagebruik. Andere systemen zijn controlerender. Dat verschil laat zien dat politieke keuzes en instituties nog steeds bepalend zijn.
Dat zou kunnen. De digitalisering in de westerse democratieën is in elk geval
net zo controlerend en net zo'n grote bedreiging voor de bescherming van de privacy als de digitalisering in China of Rusland of Iran. Dat maakt niet uit.
Tot slot: de conclusie dat dit noodzakelijk eindigt in een dictatuur is te deterministisch.
Geen enkele staat is een door haar gecentraliseerde èn invasief uitgevoerde digitalisering toe te vertrouwen.
Waarom niet?
Omdat elke staat een extreme samenballing van macht is. En macht corrumpeert. Altijd.
Technologie stuurt de uitkomst niet op zichzelf.
Dat hoeft inderdaad niet persé zo te zijn.
Er is namelijk in principe ook een vorm van digitalisering denkbaar (en realiseerbaar) welke gedecentraliseerd is en een overwegend horizontale structuur heeft i.p.v. de verticale van nu.
Er is ook een wijze van digitalisering denkbaar waarin de staat haar administratie c.q. de databases met de gegevens van de bevolking niét aan het internet hangt.
Wetgeving, democratische controle en maatschappelijke druk spelen een grote rol.
Wetgeving, democratische controle en maatschappelijke druk met het oog op een menswaardige samenleving zouden in principe inderdaad een grote rol kunnen spelen, maar die doen dat in de realiteit niet.
De wetgeving wordt door het Kapitaal bepaald. Democratische controle is een lachertje omdat de hele volksvertegenwoordiging in de geldzak van het Kapitaal zit en grotendeels digibeet is. En de maatschappelijke druk om de digitalisering af te remmen of anders te ontwerpen is ook niet groot, zeker niet in Nederland.
En daarom gaat dit regelrecht naar een dictatuur.
Dezelfde digitale middelen kunnen zowel vrijheid vergroten als beperken, afhankelijk van hoe ze worden ingericht en gecontroleerd.
Helemaal mee eens.
Een sterkere conclusie is dus dat we te maken hebben met parallelle ontwikkelingen binnen een verbonden wereld, niet met één centraal gestuurd plan dat onvermijdelijk tot wereldwijde onderdrukking leidt.
Dat
weet je niet, je veronderstelt het alleen. Uit iets wat je niet ziet kun je niet altijd concluderen dat het er ook niet is.
Ik vind jouw conclusie dus helemaal niet sterker.
De parallelle dan wel convergente ontwikkelingen m.b.t. digitalisering gaan allemaal dezelfde kant op, namelijk dat overal op de wereld staten hun eigen bevolkingen in de digitale houdgreep nemen.
Dat gebeurt vanuit hun eigen elites.
Waarom is dat zo?
Door Anoniem: De aanwezigen op de bijeenkomsten van het WEF zijn allemaal intelligent en hoog opgeleid en willen wanneer zij hun visie en opvattingen uitdragen en moeten verdedigen wel goed beslagen ten ijs komen en alle pro's & contra's van hun verhaal onder de knie hebben. Zij willen èn moeten dus wel op een fatsoenlijk niveau kunnen discussiëren; het zijn géén papegaaien (althans niet volgens henzelf). Het narratief wat als resultaat uit de bijeenkomsten moet komen wordt daarom van alle kanten intellectueel belicht en ondervraagd/ ter discussie gesteld. Macht moet altijd verdedigd worden tegen partijen die de macht (van de elites) willen afpakken. Er bestaat zelfs binnen een bedrijf, dus niet alleen in de politiek/democratie, tegenstand tegen de beslissingen van het management - de uitvoerders van de wil van de elites, die zich als grootaandeelhouders manifesteren. Wanneer je in een machtige positie zit dan moet je je beslissingen goed (lijkend) kunnen verdedigen - dat moet niet alleen een manager kunnen, maar ook een politicus, ongeacht of deze in de regering zit of in de Tweede & Eerste Kamer.
Het is een feit dat interne intelligentie en kritische discussie binnen elites juist vaak leidt tot méér verdeeldheid, niet tot één strak gestuurd narratief. Binnen fora zoals het World Economic Forum zitten politici, CEO’s, academici en activisten met uiteenlopende belangen. Die hoeven het fundamenteel niet met elkaar eens te zijn. Integendeel, hun belangen botsen regelmatig: denk aan spanningen tussen nationale industriepolitiek, klimaatbeleid, winstmaximalisatie en sociale stabiliteit.
De mensen met echt fundamentele meningsverschillen dan de mainstream van het WEF worden geweerd (of willen sowieso niet met het WEF geassocieerd worden) en gaan bijvoorbeeld naar het alternatieve World Social Forum (Noam Chomsky bijvoorbeeld).
Dat soort tegenstellingen maakt het juist moeilijk om tot één coherente, wereldwijd uitgerolde strategie te komen.
Alle elites hebben hetzelfde belang: ervoor zorgen dat ze elite blijven en niet door het volk eruit worden gegooid (revolutie).
Daarnaast: het feit dat machthebbers hun beleid goed moeten kunnen verdedigen, betekent niet automatisch dat dat beleid voortkomt uit een verborgen agenda.
Dat heb ik zo ook niet gesteld.
Het kan ook simpelweg betekenen dat ze opereren in een omgeving met tegenmacht, publieke opinie en institutionele checks. In veel landen moeten beleidskeuzes standhouden tegenover parlementen, rechters, media en verkiezingen. Dat dwingt tot onderbouwing, ...
Zeker waar.
... maar beperkt tegelijk de mogelijkheid om één centrale visie ongehinderd door te drukken.
Parlementen, rechters, media en verkiezingen zijn géén sterke tegenmachten in de democratieën, maar zitten veelal op dezelfde lijn als het WEF.
Ook het idee dat “elites” als één blok opereren, botst met de realiteit van concurrentie. Grote aandeelhouders, staten en bedrijven zitten vaak in directe competitie met elkaar. Wat goed is voor de ene groep kan schadelijk zijn voor de andere. Die structurele rivaliteit ondermijnt het beeld van een homogeen, eensgezind machtscentrum dat één narratief produceert en bewaakt.
Die structurele rivaliteit is ondergeschikt (detailwerk). Aandeelhouders, bedrijven en staten opereren
in grote lijnen synchroon zodat er voor alle partijen een win-win uit komt.
Waarom wordt het management van bedrijven zo goed betaald, denk je?
Om van de baanzekerheid van iedereen die in staatsdienst werkt, mits geen klokkenluider, maar te zwijgen.
Tot slot: dat er binnen organisaties en bedrijven oppositie bestaat, is juist een aanwijzing dat macht gefragmenteerd is en voortdurend wordt betwist. Als er echt sprake was van een strak gecentraliseerd systeem, zou je veel minder interne tegenspraak zien.
En wie is aan het winnen, denk je? En waardoor komt dat?
Een alternatief perspectief is dus dat wat jij beschrijft niet zozeer wijst op een perfect gecoördineerde elite, maar op een complex veld van concurrerende machtscentra waarin beslissingen voortdurend worden bevochten, aangepast en soms tegengewerkt. Dat maakt het systeem rommelig en soms problematisch, maar niet per definitie centraal aangestuurd.
Kijk naar het resultaat! Wat komt eruit?
Méér zeggenschap voor de bevolking (democratie)?
Méér welvaart en welzijn voor de bevolking?
Méér stabiliteit van het geheel?
Méér vrijheid en zelfbeschikkingsrecht voor de mens?
Rijkdom is diefstal, vergeet dat nooit. En dat is de grondslag van het bestaan van kapitaal-elites.
Dat vergt een voortdurende inspanning om de benadeelden op hun plaats te houden.
Daarover bestaan géén meningsverschillen bij de elites.
***ONDERSTAANDE IS EEN ANDERE VERSIE VAN @ANONIEM*** (tot aan: "----------")
Door Anoniem: Er zijn een heleboel consistente, wereldwijde beleidslijnen die elke politieke belangentegenstelling, bijvoorbeeld tussen de Angelsaksische hegemonie en de BRICS-landen overstijgen.
Het invoeren van CBDC's en een (centrale) digitale identiteit ook door Rusland en China getuigen daarvan. De centrale banken van Rusland en China vallen ook onder het BIS, wat een ander zeer belangrijk knooppunt van belangen is (maar nauwelijks aandacht van de media krijgt).
Wat kan hieruit geconcludeerd worden?
Dat de mondiale machtsuitoefening over alle bevolkingen, náást het klassieke (traditionele) middel van het uitoefenen van staatsmacht over de eigen bevolking, wat gebaseerd is op het geweldsmonopolie van elke staat, plaatsvindt d.m.v. een gecentraliseerd ontworpen proces van digitalisering, wat steeds invasiever voor het leven van elke burger op de wereld wordt. 'Invasief' en 'gecentraliseerd' zijn hierbij de sleutelwoorden (noodzakelijkerwijs eindigend in een dictatuur).
Het feit dat landen met tegengestelde belangen, zoals China, Rusland en westerse staten, allemaal werken aan CBDC’s en digitale identiteit, kan heel goed verklaard worden zonder centrale regie.
Zie boven.
Ze reageren op dezelfde structurele druk: digitalisering van betalingen, afnemend gebruik van cash, opkomst van private betaalplatforms en geopolitieke concurrentie. Dat leidt tot vergelijkbare instrumenten, net zoals landen onafhankelijk van elkaar spoorwegen, internet of belastingsystemen hebben ontwikkeld. Gelijkenis is dus geen bewijs van coördinatie.
Waar komt "
dezelfde structurele druk" vandaan? Toch niet uit de eigen bevolking?
Concepten zoals CBDC en digitale identiteit worden top-down ontwikkeld, bijvoorbeeld door het BIS.
Daarnaast wordt de rol van de Bank for International Settlements vaak overschat. Dit is geen hiërarchisch machtsorgaan, maar een overlegplatform. Het stelt geen bindend wereldwijd beleid vast dat landen moeten volgen. Sterker nog, de praktijk laat zien dat landen hun systemen juist verschillend ontwerpen, vaak om strategische redenen. China gebruikt digitale infrastructuur deels om interne controle te versterken, terwijl andere landen juist privacy waarborgen proberen in te bouwen. Dat wijst op divergentie, niet op één blauwdruk.
Ik ben niet onder de indruk van de zogenaamde verschillen qua digitalisering, die jij meent te zien tussen China en het Westen.
Privacywaarborgen bij digitalisering in het Westen? Wat moet ik me daarbij voorstellen?
Ook het idee van een “gecentraliseerd ontworpen proces” botst met de realiteit van geopolitieke rivaliteit.
Is toegelicht. Zie boven.
Als er echt één gecoördineerd plan was, zou je minder economische sancties, handelsoorlogen en technologische fragmentatie zien tussen machtsblokken.
Klopt.
De huidige wereld laat juist zien dat staten proberen onafhankelijker te worden van elkaar, ook op financieel en digitaal gebied.
Onafhankelijker? Ik zie juist blokvorming.
Tot slot is de conclusie dat dit “noodzakelijk eindigt in een dictatuur” een vorm van technologisch determinisme.
Nee dat is het niet, het is de politiek die bepaalt (of beter gezegd: zou moeten bepalen) op welke wijze het proces van digitalisering vorm gegeven wordt.
Technologie bepaalt geen politiek eindpunt. De uitkomst hangt af van instituties, wetgeving en maatschappelijke tegenmacht. Dezelfde digitale middelen kunnen in de ene context leiden tot meer controle en in een andere tot meer efficiëntie en zelfs meer individuele autonomie.
Klopt in principe. Zie boven.
Een sterker onderbouwde conclusie is daarom: we zien geen bewijs voor één centraal gestuurd systeem van mondiale machtsuitoefening, maar eerder parallelle en soms concurrerende digitaliseringsstrategieën van staten die opereren binnen een onderling afhankelijk, maar politiek verdeeld wereldsysteem.
Zo kun je het natuurlijk ook formuleren. Is in elk geval wetenschappelijk verantwoord.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Door Anoniem: Klopt. Het WEF is géén onzichtbaar machtscentrum, maar een zichtbaar machtscentrum - waarom denk je dat er daar journalisten toegelaten worden?
Het is echter wèl door de soort aanwezigen -de meeste aan machtsuitoefening gelieerd- een machtscentrum te noemen.
De macht van soft power kan nauwelijks overschat worden.
Ideeën, die mensen hebben, liggen per slot van rekening ten grondslag aan àlle, dus ook de bestaande machtsverhoudingen.
Die ideeën zijn niet beperkt tot de ideeën van de elites, maar betreffen ook de ideeën van de gewone mensen, de massa.
Het WEF is een belangrijk knooppunt voor krachten, die ervoor zorgen dat de ideeën van de elites het leven van de massa van gewone mensen kunnen bepalen.
Ook soft power zelf werkt minder lineair dan je suggereert. Het is geen instrument waarmee elites simpelweg ideeën “injecteren” in de massa. Publieke opinie is grillig, nationaal verschillend en vaak wantrouwig tegenover elites. Als elite-ideeën echt zo dominant en effectief gestuurd werden, zou je minder populisme, minder politieke fragmentatie en minder wantrouwen zien. De realiteit laat juist het tegenovergestelde zien: ideeën van boven worden regelmatig afgewezen, vervormd of bestreden.
Maar zetten zichzelf desalniettemin voortdurend door en worden als een klok over de ideeën van de bevolking gestulpt, die zich daar weer elke keer onderuit moeten worstelen...
Tot slot: het feit dat het WEF zichtbaar is en journalisten toelaat, wijst eerder op beperkte macht dan op verborgen controle.
Dit is een valse tegenstelling: beide zijn namelijk waar.
Echte geconcentreerde macht opereert vaak juist minder transparant.
Klopt, de deelnemers aan het WEF vormen de uitvoerende macht. Het zijn poppetjes voor de erachter liggende hogere macht.
Openheid betekent dat ideeën uit dat forum voortdurend worden gefilterd, bekritiseerd en betwist door anderen.
Beperkt geldig. Zie boven.
Een alternatieve conclusie is dus dat het WEF een invloedrijk netwerk is waar ideeën circuleren, maar geen centraal knooppunt dat bepaalt hoe de wereld denkt. Invloed op de massa ontstaat uit een veel complexere wisselwerking van instituties, cultuur, media en politieke strijd, niet uit één forum, hoe prominent ook.
Dat klopt. En het WEF bepaalt niet hoe de wereld denkt, maar doet wel een poging daartoe.
Het is uiteindelijk aan de bevolking of ze dit accepteert.
Het WEF is echter wèl een belangrijk knooppunt van mensen in invloedrijke posities.
Hoe centraal is echter moeilijk te beantwoorden.
Het WEF is een
directe uitwisseling tussen de aanwezige elites en die uitwisseling heeft een specifiek doel, namelijk het behartigen van de belangen van deze elites wanneer deze mensen weer in hun (machtige) posities in de samenleving functioneren. Dat kan niet door maatschappelijke instituties, cultuur, media en politieke strijd op dezelfde directe manier gedaan worden.
Het WEF is een schakel in een keten die informatie top-down verwerkt.
De andere door jou benoemde invloeden op de bevolking (maatschappelijke instituties, media en politieke strijd) versterken ook allemaal, m.u.v. cultuur, het geluid van de elites.
Ik ga stoppen met deze discussie en onzin. Ik ben sowieso al een groot voorstander van de EU en pleit voor een hechtere en strengere samenwerking tussen de EU-landen.
Ik ben ook voor een betere en hechtere samenwerking van Europese landen, maar
niet onder leiding van een door en door
centralistisch opererend orgaan, dat excelleert in ambtelijke
bureaucratie, zoals de EU, en op die manier zichzelf "onmisbaar" wil maken.
De EU is m.i. bezig het overleven van Europa in ernstige mate te bedreigen in weerwil van wat ze beweert (vergroting van de 'competitiveness' - rapport Mario Draghi).