So does articles like this.

Het ergste is de cybercriminaliteit die Interwebz gedoogd en ongedoogd aantrekt.

Er moet zeker eerst een "point of no-return" bereikt worden,
maar binnen de huidige omstandigheden gebeurt er dan nog zeer weinig tot helemaal niets.

Ik heb het zien verworden vanuit de dagen van de veel te vroeg gestorven searchlores-guru, Fravia, in 2004
tot aan de dagen van nu met o.m. Diki.NL en de AI-manie.

Wachten ons het Digitale Armageddon en de Binaire Apocalyps?

Yep, het internet word zo langzaam maar zeker stuk gemaakt door big tech. Alles moet uitgemolken worden om er $$$ mee te verdienen en/of "AI" mee te trainen. Ik zie zelfs op fora, die op zichzelf los staan van big-tech, dat niet alles meer gedeeld wordt omdat er door crawlers dingen mee gebeuren die de poster niet wil. Zo gaan kleine communities stuk en blijven er straks alleen maar big tech diensten over :-(.

Ik zou bijna zeggen: Het is tijd voor een nieuw internet waar we weer normaal met elkaar en elkaars data omgaan.

Oké, het web...
...en nu opeens het internet en je smartphone.

Ik weet het niet, wees eerst eens duidelijk waar je het over hebt.

Het web is kort voor world wide web, en dat is de verzameling webpagina's op webservers die met hyperlinks naar elkaar verwijzen, al die verwijzingen samen vormen een soort alles-hangt-aan-alles-systeem waarvoor de term web is bedacht. De letters HT in zowel HTML als HTTP/HTTPS staan voor hypertext, dat is tekst met hyperlinks. Het internet is het geheel van netwerken (van organisaties, van providers) die aan elkaar gekoppeld de hele wereld met elkaar verbinden. Dat netwerk transporteert inderdaad de inhoud van het web, maar het transporteert nog veel meer.

Dat is allemaal stevig vervuild met allerlei partijen die data verzamelen, maar die zijn niet het web, die gebruiken het, en gewoon gebruik zonder die nadelen bestaat nog altijd. Die nare partijen gebruiken het web als interface, zijn er groot mee geworden, dat is allemaal zo, maar hun dataverzameling en datahandel is net zo min onderdeel van het web als een postorderbedrijf onderdeel is van de post, en die Indiase callcenters die zich voordoen als de Windows helpdesk zijn ook geen onderdeel van het telefoonnetwerk dat ze gebruiken om je te bellen. De smokkelaars die cocaïne aan land brengen in snelle boten gebruiken die boten maar zijn geen onderdeel van het verschijnsel "boten".

Zie de technische hulpmiddelen niet aan voor de mispunten die ze gebruiken. Ook al zijn die mispunten schrikbarend groot en alom aanwezig, ook al zijn het web en het internet van ze vergeven, die zijn niet het web, die zijn niet het internet. Ze gebruiken het.

Waarom maakt het uit? Omdat je het probleem niet zou oplossen als je het hele internet of het hele web zou vervangen door iets anders. Dan zouden dezelfde partijen net zo makkelijk daar actief zijn en daar hun rotdingen doen. Die partijen zelf moeten aangepakt worden, niet de techniek die ze gebruiken, althans niet zolang die techniek ook goede toepassingen heeft, en dat heeft die. Dat aanpakken is helaas wel makkelijker gezegd dan gedaan.

Ja dat klopt wel ik kan geen geen dag zonder hier te kijken :-(
En ik denk, dat ik spreek voor veel security.nl lezers. We laten ons allemaal meerzuigen in wat er hier en elders word geplaatst. Vraag is enkel kun je ook zonder? Ik denk het wel want het leven draait ook door zonder security.nl of andere site.
Mijn Vader en Moeder maken bijv. niet eens gebruik van internet en hebben ook niet eens een smarthone. Ze zijn dus slimmer als ik ergens en krijgen toch het meeste mee via het NOS jourmaal. Misschien niet alles maar wel de belangrijke dingen in het leven en daar draait het allemaal om.

Zodra je online gaat heb je een ISP nodig, ook voor je smartphone, en dit alles kost je centen. Laat staan van het getrack waar neimand iets aan doet zelfs onze overheid niet.

Ik vraag me af of dat helemaal klopt. Kleinere fora in het Nederlandstalig taalgebied zijn ook gestopt doordat de uitbater het wel gezien had met wat er met social media mogelijk was en/of onophoudelijke stroom hackpogingen en getrol. Of het nu php of wordpress was. Er zijn er een handjevol die er een paar die er hun inkomen mee verdienen, en die kleuren ook niet altijd netjes tussen de lijntjes of herkennen getrol of laten het toe als honeypot voor profilering en/of uitlevering aan échte niets ontzienende criminelen. Voorbeelden uit het verleden genoeg, zou ik zo zeggen.

Ik heb juist de indruk dat op US Big Tech discussies iets interessanter aan het worden zijn dan de Nederlandstalige, omdat censuur en zelfcensuur zijn intrede heeft gedaan, en dat gaat om specifiek Nederlandse en Belgische aangelegenheden.

Ik heb het over community fora, niet direct Nederlandstalig, en gerunt door not-for-profits or door vrijwilligers, die hebben dus ook niet de middelen om er even meer hardware tegenaan te gooien om rupsje nooitgenoeg tevreden te houden.
Er zijn fora die inderdaad bijna leeg zijn gelopen doordat de gebruikers weg zijn gegaan (of weg blijven), maar er zijn ook zat fora die qua users nog goed draaien maar regelmatig down gaan door een overvloed aan crawlers over alle pagina's en requests richting de zoekfunctie.

Zelf heb ik niets met alle (a)sociale media van big tech en ben daardoor veel actief op fora, en bijna overal zie je hetgeen wat ik net omschreven heb.

"Het web is een surveillance machine" is een te botte uitspraak. Teveel websites worden door de verlokking van advertentie-inkomsten deel van een surveillance systeem gemaakt.
Er zijn nog steeds websites die dat niet doen: duim omhoog naar security.nl.

Dat met die crawlers kwam ik paar jaar terug tegen, kwam uit China of gebruikte alleen maar de Chinese taal. Veel mensen zijn na kennismaking met SM, inderdaad afgehaakt, het heeft een eigen dynamiek en historie achter zich, de kennisuitwisseling en sociale aspecten van digitale communicatie. Was echt iets van het eerste en tweede decennium van deze eeuw, maar veel users hebben het wel gezien, en als alle EU plannen voor regelgeving in werking treedt, zal nieuwe aanwas gebruikers uitblijven. Al kan een minderjarige volgens mij nog steeds een bedrijf inschrijven, en een forum gaan hosten. Fora schijnen nog wel populair te zijn bij ouderen, is misschien zelfs groeiende. Die hebben dat ooit ontdekt, en zijn er gebleven, of toen het wat stiller werd offline om hen heen, of toen daar iets meer tijd daarvoor kwam, weer gaan gebruiken.

Ik verwacht dat de AI revolutie meer mensen meer vrijetijd zal geven, wat die ermee gaan doen, is de vraag, en of er een vangnet aan sociaal minimum inkomen zal blijven bestaan. Politieke wind wil anders.

Stap om op Engels of multitalige fora actief te worden is klein, met LLM. Ik denk dat die groep zich niets aantrekt van retoriek US Big Tech is Evil. Evil zijn sommige kleine uitbaters ook, en zeker ouderen herkennen dat van vroeger, die hebben dat toen allemaal al meegemaakt, en was toen een reden om niets meer met fora of andere social media te doen. Iets als Facebook of Wordpress is handig bij langdurig verblijf in het buitenland, om af en toe een berichtje op te schrijven. In sommige situaties ook als je in Nederland woont, en afgesproken hebt met mensen dat je zo contact met je op kunnen nemen. Moeten ze dat natuurlijk wel willen, en populariteit Facebookgebruik is tanende, gebruik van Google en Youtube zeker niet, als ik dat zo in mijn omgeving bekijk. Mainstream en indy media zet veel op youtube, en commentsecties lopen over met commentaar en het bedrijf laat alle commentaar staan. Hier is moderatie veel strenger dan bij US Big Tech, en in Telegram rooms, die echt heel groot kunnen zijn. Over moderatie ontsporen discussies al snel, in ogen van de moderator, en bij veel Big Tech SM mag heel veel geschreven worden, geen moderatie.

Terwijl kranten toch minstens tien jaar gestopt zijn met lezers laten reageren en reacties op het nieuws achterlaten, hier loopt dat nog omdat het een concept is dat altijd werkt: een paar nieuwtjes per dag, en mensen daarop laten reageren, elke dag weer iets anders.

Vroeger gebeurde dat op straat, huiskamer, kroeg, onderwijsinstituut etc en ook daar kon je beter je mening en kennis voor je houden, en nu gebeurt dat nog steeds op internet, en sommigen zijn hun schroom totaal verloren, anderen zijn afgehaakt, en een heleboel lezen wel, maar reageren er niet meer op. Dat komt wel door ervaringen uit het verleden, ook met sommige uitbaters. Maakt niet uit of het Big Tech of een kleintje is.

Het zijn niet alleen de crawlers die data plukken, het is censuur (moderatiebeleid) en gewenste zelfcensuur waardoor mensen ook wegblijven. Niet iedereen houdt ervan om zichzelf moeten censureren op het internet, en juist die users keren het de rug toe, of komen in hele uitzonderlijke gevallen nog eens kijken.

Wat jij? Social media is maar een heel klein deel van wat er allemaal aan het internet hangt, en wat er op gebeurt.

Het verdienmodel zit niet in advertenties, maar in profilering, en of ze dat profiel herkennen uit andere profielen die bekend zijn op social media en daarbuiten. Een dossier ergens bijvoorbeeld. Dat bij de politie ligt, of de AIVD, of een buitenlandse dienst waar mee samengewerkt wordt, of werd. Nu is de relatie VS-EU en VS-NL op het eerste gezicht iets veranderd. Of dat werkelijk zo is, is de vraag.

Het is al het bovenstaande, het Internet is in 50jaar verworden van een Idealisties 'iets' van de Universiteiten naar het commerciele gebeuren van nu.

Zie ook 'the Internet's Own Boy on the Internet archiveTe triest voor woorden..
https://archive.org/details/TheInternetsOwnBoyTheStoryOfAaronSwartz?
en
https://archive.org/details/dn2014-0121_vid

Web 1.0 was idealistisch
Web 2.0 Datatheft by Big Tech
Web 3.0 Same again with AI

Near future:
Windows-11, Edge, CoPilot, Widows Recall..

Zal Linux - Risc-V, een uitweg bieden?

Doe je voordeel,
jw.

en wat is de oplossing van de original poster?
Wat wil ie hiermee?

Als je al je vaste lasten automatiseert kan je zo een maand zonder internet/smartphone.

Communiceren met mensen kan ook met een mobieltje.

De vraag is dan hoe dat geld oplevert. Profilering als verdienmodel, het blijft vaag. Ik weet ook een heleboel over een flink aantal mensen en het levert me nog steeds geen ene cent op.

Dan moet je maar net in die dossiers zitten waar een paar sleutelwoorden in voorkomen, wat betreft Nederlandse aangelegenheden met een bekend profiel, en die zijn dan makkelijker te vergelijken met wat in buitenlandse netwerken gebeurd,wie die mensen zijn, en waar die hun broninfo vandaan hadden, en sinds wanneer. Ik kom ze hier ook wel eens tegen;)
(Al had ik liever /s hierachter geschreven)

Hou toch op.

Daar is a/ niet de vraag en b/ helemaal niet relevant.
Opsporingsdiensten vragen gewoon je historie op, daar hebben ze echt BigTech niet voor nodig als voorportaal. Bovendien gaan ze daar ook niet voor betalen, want daarmee zouden ze een afhankelijkheidsmodel creëren die vorderingen mogelijk in de weg staat.

Demonstreren MAG - maar wel binnen kaders die de veiligheid van niet-demonstranten en overlast reguleren.
Je Kritisch opstellen tegen de overheid MAG, maar wel binnen de grenzen waarmee de fysieke veiligheid van mensen word beschermd.

Hou toch op met al die complottheorieën.

Wat dacht je dat webbeheerder doen met bijdragen op fora. Dat is toch niet zo'n heel erg moeilijke gedachtenoefening. Ik weet niet hoe lang je al meeleest en meeleeft, deels op internet, deels daarbuiten.

Joh, dat zijn geen complottheorieen, dat is hoe zaken bij justitie iCT-matig bij elkaar geveegd en getransporteerd worden. Soms kreeg een minister een vraag waar die ook niet direct wist waar die vandaan kwam. Daar wordt op zaakstype geprofileerd. Vraag maar aan je baas, of doe navraag bij degene die je juridische info kunnen verschaffen.

Oh nu zijn webbeheerders ook al een probleem? Die doen vrij weinig zolang je normaal doet op hun forum.

Bedoel je dat justitie meeleest op social media?

Nogal wiedes dat ze dat doen, er worden nogal eens opruiende zooi geroepen. Maar voor het koppelen van uitingen aan personen hebben ze toch echt een vordering (ip gegevens, inlogaccount, metadata) nodig. Zonder dat blijft het bij meelezen.

Opruiende zooi komt ook nog wel eens uit het juridisch apparaat zelf. Ik heb heb het niet alleen over het strafrecht, maar ook over het kiezen van een civiele procedure terwijl het bestuurs of strafrecht gekozen had kunnen worden, om zo tot een uitspraak van de Hoge Raad te komen. Urgenda is daar maar een voorbeeld van. Het toetsingsverbod aan de grondwet lokt uit strategische procesvoering,en advocaten -en onderknuppels- weten dat.

Ik proef veel achterdocht in het eerste bericht. "Main purpose" is niet jou in de gaten houden. Er zijn een handvol bedrijven die dat alleen willen, dat betekend niet dat het internet/computers/telefoons e.d. in de kern fout zijn.

Het is maar in welke mate je eraan mee doet. Internet is niet fout, computers/telefoons zijn niet fout, dus om dat allemaal af te schieten. En je hebt uiteindelijk een keuze waar je aan mee doet.

Ik heb me nooit aangemeldt voor facebook, instagram, dat soort media. Dat is achteraf een goede keuze geweest.
Bedrijven, consumenten, overheden kunnen niet zonder internet, omdat het gigantisch veel voordelen heeft, buiten de door jou genoemde zogenaamde "main purpose".

Terug in de tijd willen we ook niet. Daarnaast zijn er prima middelen om je exposure te verminderen tot bijv. adverteerders als je daar bezorgt om bent, maar om eerlijk te zijn vraag ik me af of het wel goed met je gaat? Je lijkt namelijk een iets buitensporige hoeveelheid achterdocht te hebben.

De main purpose is communicatie en informatie, en daar heb je helaas altijd wat cowboy bedrijven tussenzitten die, bij soms gebrek aan wetgeving, op in willen pluggen. Het is "border line" om te zeggen doe je telefoon maar weg, het is beter om te zeggen: ik bepaal aan welke sites ik meedoe en ik reguleer mijn footprint.

Je hebt het zelfs helemaal niet over strafrecht.

Het Urgenda arrest is geen keuze geweest tussen Strafrecht en en civiele procedure, maar een keuze tussen een Civiele procedure en Bestuursrecht.

Civiel recht is een zaak tussen burgers en bedrijven(en soms de Staat).
Bestuursrecht is een zaak tussen burgers (of bedrijven) en een bestuursorgaan.

Binnen Civiel recht kan er een schadevergoeding worden geeist en heb je (als je de zaak niet wint) een kans bij de Hoge Raad. Bij bestuursrecht heb je dat allemaal niet. Dit is precies ook in de Urgenda zaak gebeurd, de zaak werd als civiele procedure tegen de Staat gevoerd, op basis van onrechtmatige daad. De Hoge Raad behandelde haar vervolgens als civiele cassatiezaak.

Jouw observatie over artikel 120 Grondwet heeft geen enkele relatie met Strafrecht. Als er Strafbare feiten zijn geconstateerd volgt er -altijd- Strafrecht. Strafrecht is ook nooit een 'keuzeonderdeel' geweest in de Urgenda zaak.

Dus waarom je de Urgenda zaak en/of artikel 120 Grondwet aanhaalt als antwoord op de stelling is mij een raadsel. Dit hoort in dit topic helemaal niet thuis.

Het is voornamelijk waterhandel, data versjacheren aan de hoogste bieder.

Data is namelijk het nieuwe goud van nu.

Maar zegt dat iets over het feit dat DATA big business is of over de manier waarop je zelf met deze data om gaat?
Het feit is dat er heel veel geld om gaat in het verzamelen van zoveel mogelijk data en je er vanuit kan gaan dat de grote bedrijven hier achter geen kapitalen ergens in steken wat niets oplevert.
Een kruimeltje hier, een kruimeltje daar vormen uiteindelijk samen ook een maaltijd

Maar wat is dan je irritatie punt?
- het feit dat anderen geld verdienen over jouw rug?
- het feit dat je zelf niet mee verdient?

Ik kan niet voor anderen spreken, maar wat mij stoort is het gebrek aan transparantie in de "datahandel".

Sinds kort zijn mensen online in de minderheid. Meer dan de helft van het internetverkeer is afkomstig van robots. En dat betekent dat het verdienmodel van veel bedrijven op de schop moet, want AI-bezoekers leveren geen advertentiegeld op.

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/08/14/wie-dit-leest-en-mens-is-is-in-de-minderheid-a4934440

Nog enkele behartenswaardige uitspraken van Appelbaum:

"Information is power. If you have information of the whole planet you have power over the whole planet. By knowing what people do in Germany they, of course, have power over them."

Wordt druk aan gewerkt door de macht.
Zie hiervoor het uitstekend gedocumenteerde werk van
https://escapekey.substack.com/

"Cryptography shifts the balance of power from those with a monopoly on violence to those who comprehend mathematics and security design."
"One must acknowledge with cryptography no amount of violence will ever solve a math problem."

En dat is de reden waarom Appelbaum met wetgeving inzake sexuele omgangsvormen belaagd wordt -dit middel is ook tegen Assange gebruikt; en is tevens een belangrijk deel van de basis van machtsuitoefening, zoals die met de inmiddels gedeeltelijk vrijgegeven "E-papers" geïllustreerd wordt- en dat Kamphuis verdwenen is.
En dat vermoedelijk nog vele anderen op dit gebied in het geheim met de deep state te maken krijgen die hen dwingt om hetzelfde na te streven als wat zijzelf doet.

"There's no real separation between the real world and the Internet. What we've begun to see now is a militarization of that space."

De machtsstrijd die zich in de fysieke wereld voltrekt speelt zich ook in de cyberspace af.
En dat is niet alleen een strijd tussen staten, maar ook tussen staten en (individuele) mensen.
Dat is de achtergrond wanneer mensen klagen over dat "het internet kapot is".

#connecting the dots

De kern van dit betoog is sterk, maar er lopen een paar verschillende niveaus door elkaar die je analytisch beter uit elkaar kunt houden.

Appelbaums uitspraken over informatie als machtsmiddel en cryptografie als middel om die machtsverhouding te verschuiven, vormen een vrij coherent politiek-technologisch argument. Als een staat of andere machtige actor op grote schaal communicatie, verplaatsingen, contacten en digitale gedragingen kan observeren, ontstaat inderdaad een asymmetrische informatiepositie. Cryptografie kan die asymmetrie gedeeltelijk terugbrengen: niet doordat cryptografie fysieke macht neutraliseert, maar doordat zij bepaalde vormen van toegang technisch onmogelijk of aanzienlijk moeilijker maakt.

Zijn uitspraak dat “no amount of violence will ever solve a math problem” moet je daarbij vooral lezen als een uitspraak over technische grenzen aan dwang. Een overheid kan iemand arresteren of onder druk zetten, maar dat betekent niet automatisch dat zij een cryptografisch probleem kan oplossen.

De volgende stap in je redenering - dat dit verklaart waarom Appelbaum, Assange of anderen door staten via beschuldigingen, juridische procedures of andere middelen worden aangepakt - is echter van een andere orde. Daar moet je onderscheid maken tussen:

1. vaststaande gebeurtenissen;
2. gedocumenteerde surveillance- of machtspraktijken;
3. plausibele politieke interpretaties daarvan;
4. concrete beschuldigingen van geheime staatsoperaties, waarvoor afzonderlijk bewijs nodig is.

Dat onderscheid is belangrijk, juist omdat de geschiedenis van surveillance en staatsmacht voldoende gedocumenteerde voorbeelden bevat. Je hoeft een onbewezen causale keten niet als feit te presenteren om het onderliggende machtsvraagstuk overtuigend te kunnen analyseren.

Hetzelfde geldt voor de passage over Kamphuis en de vermeende betrokkenheid van een deep state. Dat er sprake is van een machtsstrijd tussen staten, bedrijven, organisaties en individuen in cyberspace is op zichzelf goed verdedigbaar. Dat een specifieke persoon daarom door een bepaalde geheime actor tot bepaald gedrag zou zijn gedwongen, is een veel sterkere bewering en vereist specifiek bewijs.

De laatste observatie vind ik conceptueel het interessantst: “the Internet” is geen afzonderlijke wereld naast de fysieke wereld. Digitale infrastructuur is onderdeel geworden van de machtsinfrastructuur van de fysieke wereld. Surveillance, financiële systemen, communicatie, militaire operaties, journalistiek, activisme en zelfs persoonlijke relaties lopen erdoorheen.

Daarmee krijgt “het internet is kapot” inderdaad een diepere betekenis. Het kan slaan op het verdwijnen van eigenschappen die het internet oorspronkelijk relatief bijzonder maakten: anonimiteit, pseudonimiteit, end-to-end vertrouwelijkheid, gedecentraliseerde communicatie en een relatief lage drempel om zelf informatie te publiceren. Naarmate staten en commerciële partijen meer controle krijgen over infrastructuur, identiteit, data en toegang, verandert ook de machtsbalans.

De fundamentele tegenstelling die Appelbaum aanwijst is dan niet simpelweg “staat versus internet”, maar informatie-asymmetrie versus informatie-autonomie. Cryptografie is één van de technische instrumenten waarmee individuen die asymmetrie kunnen verkleinen. Dat maakt cryptografie uiteindelijk niet alleen een privacytechnologie, maar ook een politiek machtsinstrument.

Het internet is stuk slaat ook op de verschuiving van fysieke criminaliteit naar online criminaliteit.

Je kunt het op minstens drie niveaus begrijpen:

- Machtsverschuiving: staten en grote organisaties kunnen digitale infrastructuur gebruiken voor surveillance, beïnvloeding en controle.
- Criminaliteitsverschuiving: een substantieel deel van criminaliteit is van de fysieke naar de digitale ruimte verplaatst — fraude, identiteitsdiefstal, ransomware, phishing, stalking, afpersing, accountovernames enzovoort.
- Militarisering: dezelfde infrastructuur wordt gebruikt voor cyberespionage, sabotage en militaire operaties.

Daarbij is “verschuiving” nauwkeuriger dan [/i]“verplaatsing”[/i]. Veel cybercriminaliteit bestaat uit hybride criminaliteit: het digitale middel wordt ingezet om uiteindelijk fysieke of financiële schade te veroorzaken. Een ransomware-aanval kan bijvoorbeeld een ziekenhuis, fabriek of transportbedrijf fysiek en maatschappelijk ontregelen.

En er zit een interessante paradox in je oorspronkelijke betoog. Het internet heeft enerzijds de macht van individuen vergroot - cryptografie, vrije publicatie, grensoverschrijdende communicatie - maar anderzijds ook de schaal waarop individuen kunnen worden aangevallen enorm vergroot. Eén dader kan tegenwoordig duizenden of miljoenen potentiële slachtoffers bereiken zonder fysiek bij hen in de buurt te zijn.

Daardoor is cyberspace niet alleen een nieuw strijdtoneel tussen staat en burger, maar ook tussen burger en burger, criminele organisatie en burger, staat en staat, en staat en niet-statelijke organisatie.

Dat maakt Appelbaums uitspraak over de militarisering van cyberspace breder dan alleen staatsmacht: dezelfde infrastructuur die menselijke autonomie kan vergroten, kan die autonomie ook op ongekende schaal aantasten.

Assange heeft gewoon Staatsgeheime informatie op internet gepubliceerd (terwijl hij dat wist). Als hij dat zou hebben gedaan vanuit oprechte of activistische bedoelingen had hij wel de confrontatie en de publiciteit gezocht in de rechtszaal. Sterker nog, hij heeft zijn vertrouwelinge Chelsea Manning gewoon voor de bus gegooid en zelf onderdak gezocht in bij zijn vriend Poetin.

Arjan Kamphuis is verdwenen ergens in een fjord ter hoogte van Bodo Noorwegen. Ik weet niet of je wel eens in Noorwegen geweest bent in Fjord, maar zelfs mensen die daar wonen kunnen jaren dood in hun woning liggen voordat ze worden gevonden. De omgeving waar Kamphuis is zoekgeraakt is een gebied van ongeveer 7.850 km² als cirkel. En dan hebben we het hier over een persoon die over het algemeen niet gevonden wilde worden. In dat gebied zit het vol met beren, veelvraten, lynxen en walvissen. De kans dat hij daar (volgens complottheorieën) door een Staat vermoord is, is vele malen kleiner dan dat hij gewoon door een noodlottig ongeval is overleden en daarna zijn overblijfselen zijn opgegeten. Het feit dat hij een cryptografisch icoon was vergroot alleen het de kans op het complotgehalte en niet de kans op een andere oorzaak.

Als het allemaal transparant zou zijn, zou dat waarschijnlijk niets uitmaken.
We weten namelijk ook niet wat een apotheker verdient aan jouw medicijnen. Net zoals we ook niet weten wat jouw hypotheekaftrek is en wat je met de rest van je inkomen doet.

Interessante opmerking die je aanhaalt.

De casus:
Machtsmisbruik: Appelbaum werd door meerdere personen beschuldigd van het misbruiken van zijn status als 'tech-celeb' om grenzen te overschrijden
Seksuele intimidatie: De klachten varieerden van ongewenste seksuele opmerkingen en intimidatie tot beschuldigingen van ernstiger seksueel wangedrag.
Sfeer van uitsluiting: Slachtoffers gaven aan dat critici of degenen die zich uitspraken, werden geïntimideerd of sociaal werden buitengesloten binnen de gemeenschap.

Waarom dit juist in deze sector escaleerde:
Gebrek aan HR-structuren: Veel vroege tech- en hackercollectieven functioneerden op basis van informele netwerken in plaats van professionele structuren, waardoor formele meldpunten ontbraken.
Cultuur van idealisme: Omdat deze groepen strijden voor nobele doelen (zoals privacy en vrijheid van meningsuiting), heerste er vaak een blinde vlek voor intern wangedrag.
Vergrijzing van de 'heldenstatus': Prominente figuren kregen zoveel krediet voor hun activistische werk dat kritiek op hun persoonlijke gedrag jarenlang werd weggewuifd of genegeerd.

Even voor de goede context.

Dit is géén betoog. Dit zijn vier (waarvan twee gecombineerd), in willekeurige volgorde gepresenteerde uitspraken van A. met enkele korte statements daarover, kort commentaar daarop.
Jij bent degene die er een "betoog" van maakt.
(..)
Je mag het uiteraard lezen hoe je wilt, maar wat A. stelt gaat veel verder dan jouw interpretatie, namelijk dat de geest vrij is.
Het gaat niet over technische grenzen, maar over principiële.
Wiskunde is een product van de geest en het beoefenen van wiskunde is daardoor vrij: je kunt iemand, een begaafde wiskundige, uithongeren of martelen i.c. het onmogelijk maken dat hij nog (goed) kan denken, maar je kunt hem nooit dwingen_om_te_denken, bijvoorbeeld om daarmee een nog niet opgelost vraagstuk in de wiskunde op te lossen.
Je kunt de geest, kortom, niet dwingen.
Principieel niet.
Je kunt met fysiek geweld het denken niet dwingen, alleen vernietigen door het menselijk lichaam te vernietigen.
Niemand kon Einstein met het pistool op de borst dwingen om zijn nieuwe inzichten te formuleren.

Daarom delft uiteindelijk (fysiek en mentaal) geweld uiteindelijk altijd het onderspit omdat het in wezen niets kan creëren, alleen kan vernietigen en het scheppen kan vernietigen.
Dat is de hoop die wij als mensheid kunnen hebben.
(..)
De enige reden waarom Assange in mijn commentaar voorkomt en wat ook uit de zinsopbouw blijkt is dat hij evenals Appelbaum met aanvallen vanuit de wetgeving m.b.t. sexuele omgangsvormen te maken heeft gekregen - laatstgenoemde ook met bredere omgangsvormen dan sexuele.
Wetgeving aangaande sexuele en andere omgangsvormen -hoe benader je mensen- is een per definitie moeilijk m.b.v. recht begaanbaar gebied omdat de controleerbaarheid ("objectiviteit") van de in hoge mate ambivalente en meerduidige "feiten" in dit gebied heel zwak is en gemakkelijk gemanipuleerd kan worden.
En uiteraard heeft Assange zich over staatsinformatie ontfermd waarmee de staat niet akkoord ging.

De relevante context is hier niet of Assange wel of niet juist gehandeld heeft, maar dat hij als "staatsvijand", d.i. een door de staat tot vijand verklaarde persoon, net als Appelbaum, die als cryptographisch expert per definitie een staatsvijand is zolang die niet onder controle van de staat gebracht is, opeens met gebeurtenissen uit het gebied van persoonlijke bejegening van mensen geconfronteerd wordt.
En waarop baseer jij die kansberekening anders dan op jouw m.i. rijkelijk naïeve, romantische en onwetende opvatting over de staat?

--
En NIEMAND reageert hierop he?
BIG Tech en AI zijn ' de Serveillance Machine' ..
Parels voor de Zwijnen weer.... Helaas...

Ik verwijs je ook naar mijn reactie onder @Anoniem 15-08-2026, 11:55 waarin gewezen wordt op de manipuleerbaarheid van "softe" feiten, zoals grensoverschrijdend gedrag & sexuele intimidatie en door sociaal-psychologische (groeps)processen in gang gezette uitsluitingsverschijnselen.

Eén van de aanvalstechnieken van de staat is het zaaien van verdeeldheid en het mobiliseren van weerstand in de persoonlijke omgeving van een persoon die zij onder controle wil brengen. Mensen in de directe omgeving van zo'n persona non grata ("staatsvijand") kunnen gemanipuleerd worden om zich tegen hem te keren.
Daarbij zijn allerlei variaties mogelijk.
Zo kan de staat zich in de persoonlijke omgeving van een getargete persoon mengen, waarin al een en ander niet lekker zit qua machtsuitoefening en dit escaleren. Zeker bij het kleurrijke leven van Appelbaum met feesten, inclusief groupies, liggen de mogelijkheden daarvoor voor het oprapen.
De beschuldigingen van verkrachting aan het adres van Appelbaum zijn zo'n kandidaat voor gemanipuleerdheid. V.z.i.w. is er nooit iemand naar voren getreden, die daarvan aangifte heeft gedaan.

In de samenleving barst het van a-symmetrische machtsverhoudingen en hiërarchische organisatiestructuren. Daardoor is de stelling dat grensoverschrijdend gedrag eerder wèl dan niet voorkomt m.i. goed verdedigbaar.
Het grensoverschrijdende karakter wordt "binnenshuis" vaak niet zozeer opgelost, maar eerder gehanteerd, men arrangeert zich.
Ook heb je geen idealisme nodig om e.e.a. te accepteren, het feit dat er brood op de plank moet komen of breder uitgedrukt, dat er carrière gemaakt moet worden kan in elke formele organisatie met loonsverhoudingen voor tolerantie voor grensoverschrijdend gedrag zorgen.

Ik heb geen reden om aan te nemen dat grensoverschrijdend gedrag in informele netwerken vaker voorkomt dan in formele. Grensoverschrijdend gedrag is wèl aantoonbaar frequenter in gesloten organisaties (groepen) dan in open settings, en dan vaak ook veel ernstiger (kwaliteit).
De kans dat personen met macht in een organisatie, die zich grensoverschrijdend gedragen, door de buitenwereld aan de schandpaal genageld worden, dus een feit creëren, wat op een relevante manier naar buiten komt, is m.i. voor alle organisaties, behoudens de bovengenoemde gesloten organisaties, dan ook gelijk.
Ik zou dus niet weten waarom mensen in een techorganisatie of - netwerk een hogere kans zouden hebben om in genoemde zin eerder op te vallen.

Ik ben daarom van mening dat er een staatshand zit achter de extreme beschuldigingen (verkrachting) tegen Appelbaum omdat hij gevaarlijk was voor de staat. Appelbaum heeft een talent waarover de staat absolute controle wil hebben omdat ze zich daar kwetsbaar voelt: IT en i.h.b. encryptie-techniek.
Heb ik feitelijke bewijzen voor die staatshand? Nee.
Samengevat, je kunt je heel wat grensoverschrijdend gedrag veroorloven mits je niet het "verkeerde" persoonsprofiel hebt. Wanneer je dat wèl hebt dan weet je één ding zeker: de staat houdt je heel goed in de gaten en zal op een gegeven moment toeslaan.

Het mobiliseren door de staat van wetgeving m.b.t. sexuele omgangsvormen tegen personen met IT-talenten behoort niet altijd tot de mogelijkheden.
Bij de bovengenoemde Aaron Swartz, bijvoorbeeld, was dat niet mogelijk.
Daar sloeg de staat keihard met wetgeving toe om naar eigen zeggen: "een voorbeeld te stellen".
Zo kan het ook.

Joh wat een onzin. Als je de theorie van 'Staatsvijanden' loslaat blijft er direct helemaal niets over van je hypothese.
Onzin, maar wel interessante onzin:

- Dat beschuldigingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag in beginsel manipuleerbaar zijn, is niet hetzelfde als aantonen dat ze in dit specifieke geval gemanipuleerd zijn.
- Hetzelfde geldt voor de veronderstelde staatsinterventie: dat een staat inlichtingenoperaties kan inzetten om iemand sociaal te isoleren, maakt niet aannemelijk dat dit hier daadwerkelijk is gebeurd zonder onafhankelijke aanwijzingen.
- Je redenering over formele versus informele organisaties levert bovendien geen duidelijke waarschijnlijkheidsberekening op. Uit het feit dat grensoverschrijdend gedrag in allerlei machtsstructuren voorkomt, volgt niet dat een concrete beschuldiging tegen Appelbaum daarom verdacht of door de staat geïnitieerd is.

Het feit is dat de beschuldigingen door medewerkers gewoon wel gedaan kunnen zijn. Ik zou niet weten waarom jij die verklaringen zou moeten inzien. Maar als het word omgedraaid (in de korte discussie rondom Arjen Kamphuis) wil je niets weten van andere mogelijke scenario's. Ook daar is gewoon een reëel dat er helemaal niemand bij betrokken is geweest.

Het punt zie ik ook veelvuldig hier op dit forum langskomen. Binnen privacy discussies word vaak de kaart "journalisten!", "demonstranten!", "kijk naar Edward Snowden", "Assange" getrokken. Ook hier worden deze kaarten getrokken zonder even terug te gaan naar de feitelijke gebeurtenis.

De "Staat" is helemaal niet tegen encryptie. Het is wél een taak om strafbare feiten op het internet te kunnen vaststellen, en dát schuurt met encryptie. Op zich is dat geen probleem, totdat behalve criminelen ook de rest van de samenleving vindt dat ze geen verantwoording schuldig zijn.

En die grens zijn wij als samenleving al een jaar of 15-20 overgestoken.

Dit:

dit:

en dit:

zou je ook eens moeten testen op je Applebaum theorie.

is hierom:

Dat heb ik impliciet gedaan.
Hoe ziet jouw test (argumentatie) eruit?
Deze argumenten heb ik al besproken.
Wat zijn jouw nieuwe argumenten?

Gôh, wat een sterk argument! /s
Dat is namelijk altijd zo met hypothesen.
Die zijn altijd gebaseerd op een theorie (visie) die assumpties heeft.
Dat is inderdaad niet hetzelfde.
Ik had ook gesteld dat ik dit niet kan bewijzen.
Daar heb je blijkbaar overheen gelezen.
Idem dito.
Nee, en een een dergelijke waarschijnlijkheidsberekening bestaat volgens mij ook niet in de sociale wetenschappen.
I.c.m. de expertise van Appelbaum wèl - dat is nu net mijn theorie (visie).
Voor het aspect "concreet" verwijs ik je naar wat ik gezegd heb over concrete bewijzen.
Mijn reactie heeft uitsluitend betrekking op de beschuldigingen van verkrachting.
Dat staat duidelijk in mijn tekst.
Je valt mij dus aan op iets wat ik niet gezegd heb, namelijk dat alle beschuldigingen tegen Appelbaum over sexueel grensoverschrijdend gedrag gemanipuleerd zijn.
Ik vind het vrij normaal om wanneer je iemand van verkrachting beschuldigt je ook als persoon kenbaar te maken dus uit de anonimiteit te treden en om dan aangifte bij de politie te doen.
Wanneer je in een rechtszaak iemand van verkrachting beschuldigt, maar daar géén aangifte van doet dan wordt dat een héél moeilijk controleerbaar feit.
Kamphuis valt onder mijn theorie van staatsvijanden.
Ik bestrijd niet dat jouw theorie dat er niemand bij de dood van Kamphuis betrokken is geweest reëel is, dus op de realiteit van toepassing is.
Jij hebt gewoon een andere theorie dan ik, een theorie die gelijkwaardig is aan die van mij.
En ik vind die van mij beter.
N.v.t.
Het argument "heldenstatus" Is geen argument van mij.
Dat stel ik ook nergens.
Je leest dus weer iets wat er niet staat.
Ik heb gesteld dat de staat tegen encryptie (als kunde) is wanneer die niet onder haar eigen controle is.
Wanneer je als cryptograaf voor de staat gaat werken dan val je binnen het controlebereik van de staat.
Je ontkent meteen wat je eerst als problematisch formuleert, namelijk dat het kunnen vaststellen van strafbare feiten op het internet met encryptie schuurt.
Dan is het dus helemaal geen probleem meer. :)
Dat is mij ontgaan.

Een hypothese is een aanname, een veronderstelling, iets dat zo zou kunnen zijn. Maar voor de wetenschap geldt dat je die term gebruikt voor iets dat getoetst kan worden aan de waarneembare werkelijkheid, met waarnemingen en experimenten. Als het blijkt te kloppen met de werkelijkheid, en als ook nog blijkt dat je er voorspellingen mee kan doen, dan kom je uit op wat in de wetenschap een theorie wordt genoemd. Dat is niet zomaar een visie, dat heeft een serieus sterke onderbouwing, op basis van hoe de realiteit werkt. Maar het is ook weer niet de definitieve waarheid, want een goed uitgevoerde en bevestigde waarneming die er niet mee te verenigen valt, al dan niet in een experiment gedaan, kan bewijzen dat de theorie niet klopt en dat er dus een betere theorie nodig is. Voor sociale wetenschappen is dit trouwens een stuk moeilijker dan voor de "harde" natuurwetenschappen, omdat mensen zo eindeloos flexibel en variabel zijn in hoe ze doen en reageren.

Ik heb niet de indruk dat jullie de woorden theorie en hypothese op die manier gebruiken.

Tjonge, jonge, jonge... Zijn twee scenario's die elkaar uitsluiten toch allebei op de realiteit van toepassing? Bedoel je dat het twee mogelijkheden zijn? Zie het dan ook als mogelijkheden, en vind niet een ervan "beter" maar schat hem in als waarschijnlijker. Je wekt nu de indruk dat je denkt dat er twee realiteiten naast elkaar bestaan, alsof er twee verschillende dingen die elkaar uitsluiten toch allebei gebeurd zijn. Maar jullie leven niet in verschillende parallelle werkelijkheden, jullie leven in dezelfde realiteit.

De realiteit is dat we domweg niet weten wat er met Arjan Kamphuis is gebeurd. Als hij is omgelegd door een overheidsdienst dan zijn er ongetwijfeld mensen die dat weten, maar die gaan het ons waarschijnlijk niet vertellen. Als hij zelf heeft gekozen om te verdwijnen en nog ergens voortleeft, dan weet hij dat zelf maar gaat hij dat ons waarschijnlijk niet vertellen. Als hij door een ongeluk ergens eenzaam in de wildernis is omgekomen en zijn lichaam nooit is gevonden dan is er niemand die ons dat kan vertellen omdat er niemand is die daar bij is geweest. Er is maar één scenario gebeurd, misschien een van deze scenario's, misschien iets anders. We weten het domweg niet.

Dat we het domweg niet weten, dát is de realiteit die we kennen. Je kan allerlei scenario's bedenken die zouden kunnen hebben plaatsgevonden, en het is helemaal niet verkeerd om dat te doen, want als er iets bedacht wordt dat toetsbaar is aan de werkelijkheid dan is er zowaar een kans dat men er nog achter komt wat er gebeurd is. Je kan best het idee hebben dat het ene scenario waarschijnlijker is dan het andere en daar argumenten voor hebben. Maar je weet het niet, je kent domweg niet de volledige realiteit, en dat is de realiteit die je kent. Die beperking heeft iedereen, niemand weet alles. Een realist beseft dat hij die beperking heeft en wanneer die iets niet weet (al slaagt niemand daar volledig in, ik kom na mijn 60e nog steeds incidenteel tegen dat ik iets dat ik als kind verkeerd heb begrepen nu pas opmerk). Als je denkt, of jezelf wijsmaakt, dat je iets wel weet terwijl je het domweg niet weet, dan is dat geen hypothese of theorie, dan is dat een geloof. Er is helemaal niets mis met "ik weet het niet" als je het niet weet, dat is juist het meest realistisch. En dat sluit beslist niet uit dat je kan proberen om het toch te weten te komen, voor alle duidelijkheid, de realiteit dat je iets niet weet erkennen is niet hetzelfde als fatalisme. Juist als je iets gelooft dat niet klopt zit je op een spoor dat niet tot inzicht in de realiteit gaat leiden. Jezelf dingen wijsmaken is in mijn ogen veel fatalistischer dan erkennen dat je dingen niet weet die je ook werkelijk niet weet.

Nou die is vrij eenvoudig te verklaren. De melding verkrachting is door de aangeefster al lang ingetrokken, dus blijft (seksuele)intimidatie op de werkvloer over.

Dat past goed in het beeld wat geschetst is, is met meldingen ondersteund, en dus acht ik deze hypothese een waarschijnlijk scenario. Die van jou (Appelbaum moest van het toneel want cryptograaf) niet, dat blijft een hypothese.

Joh ik (Anoniem gisteren, 10:26) ben het echt helemaal met je eens. Andere anoniem (Gisteren, 15:17) stelt zich alleen op het standpunt dat alle cryptografen die niet in dienst van de Staat zijn ook meteen Staatsvijand zijn. En dat is ook al op niets gebaseerd, maar om dat overeind te houden heeft hij zijn hypothesen van Applebaum en Kamphuis nodig.

Kijk, kijk.
Al op het idee gekomen dat de werkelijkheid niet òf/òf, maar èn/èn kan zijn?
Dus dat geprobeerd is om Appelbaums grensoverschrijdende gedrag op te rekken naar verkrachting zodat zijn naam nog meer beschadigd zou worden?

Het gaat niet alleen om de melding van verkrachting. Grensoverschrijdend gedrag is voldoende voor een zaak.

Wat jij schrijft is onmogelijk, want er zijn meerdere medewerkers die een dergelijke melding hebben gedaan. Dat zou betekenen dat al deze werknemers zouden zijn beïnvloed door de Staat en dat zonder dat ze dat van elkaar weten. Dat lijkt mij onmogelijk stil te houden. Bovendien is er geen aangifte nodig voor vervolging, maar kan het OM (in ieder geval in Nederland) zelfstandig besluiten tot vervolging na >1 meldingen.

De volgorde is anders: ik heb een theorie over hoe burgers door de staat tot staatsvijanden worden gemaakt (dan wel als zodanig bestempeld worden, wat weer een bijzondere categorie is) en daarvan zijn (de interpretaties van) de situaties van Appelbaum en Kamphuis bijzondere toepassingen, namelijk IT-gerelateerd.
Mijn theorie bevat echter ook nog andere soorten staatsvijanden, die niets met I.T. te maken hebben.

Cryptografie is macht. En macht is felbegeerd.
En elke staat draait om de vraag: wie heeft controle over de macht? De staat toch zeker !?
De controle over macht willen hebben is van levensbelang voor de staat. Haar bestaansrecht (legitimering van zichzelf) hangt ervan af.
Een staat die te weinig controle heeft over dingen die in de samenleving gebeuren verliest het draagvlak in de bevolking. Ook in een democratie.
Dus de staat moet voortdurend bewijzen dat ze (voldoende) controle heeft over wat er in de samenleving gebeurt - of kunnen verkopen dat ze dat heeft (perceptiemanagement).
Daarom is de behoefte aan controle van de staat obsessief.
Om te beginnen controle over mensen die weten hoe je communicatie (data) aan de controle van de staat kunt onttrekken.
Dat is gelijk aan machtsverlies van de staat.
Hoe groter het maatschappelijke belang is van iemands talent -cryptografie is het hart van de digitalisering- hoe meer de staat moeite zal doen om dat in haar controlesfeer te brengen.
En ze zal m.n. de politieke opvattingen van de drager van dat talent in de gaten houden want daarvan hangt voor een groot deel iemands loyaliteit naar de (eigen) staat af.
En o wee, wanneer die loyaliteit onvoldoende (b)lijkt te zijn doordat iemand het gedrag van de staat voortdurend bekritiseert!
Dan is het belangrijk om te beseffen dat jouw talent een politiek bezit is, wat niet alleen van jouzelf is .... maar ook van de staat.

Anoniem gisteren, 15:17

Alles is zo invasief en bijna niet meer te ontgaan.
Wie is eigenlijk de baas op internet, als het de eindgebruiker niet is?
Iemand?

Uiteindelijk gaat het om de voor geldelijk gewin beroving van de met rechten omklede waardigheid van de burger.
Het kan verhelderend zijn om het WEB en de devices om dat te benaderen te beschouwen als een teiltje water met piranja's. De burger is intussen bespottelijk eenvoudig gek gekregen met een zogeheten mobieltje te gaan rondlopen.

Er is v.z.i.w. helemaal geen rechtszaak geweest en waarschijnlijk ook geen politie-onderzoek.
Appelbaum is weggegaan bij Tor (en in Eindhoven gaan studeren).
Het is heel goed mogelijk om de persoonlijke en beroepsmatige omgeving van iemand te infiltreren en daar te gaan stoken op een manier die niet inzichtelijk is voor de betrokkenen, hier: de medewerkers.
Bijvoorbeeld via social media waar medewerkers op zitten.

Hieronder volgt het commentaar van programmeur en auteur bij de Berliner Gazette Ulf Schleth met als titel: Missbrauchsvorwürfe gegen Jacob Appelbaum: Berichterstattung oder Rufmord?, waarin hij het gedrag van de media bekritiseert.
"Wann müssen Medien berichten und wann tragen sie dazu bei, einen Ruf für immer zu schädigen?"
Over de "Gerüchteküche", 'public shaming' en 'digital lynching'.

O.a. Die Zeit (Zeit Online) is middenin deze 'Gerüchteküche' gesprongen.
Die Zeit is een gerespecteerd mainstreammedium (wat dus banden heeft met de staat).

https://berlinergazette.de/de/jacob-appelbaum-fakten-oder-rufmord/

Het internet anno 2026 is niet zoals het was in 2000. Van alle beloftes van een mooie toekomst is er niets meer over.

Het is een tool geworden.

Een tool voor mass mind control en information based brainwashing.

But what can we do...

De corpocratie, de samenwerking tussen grote ondernemingen en (natie)staten of een samenwerking daarvan (EU) ter wederzijds voordeel (win-win) en ten koste van de derde partij: de bevolking.
Hierover valt natuurlijk nog veel meer te zeggen, zoals bijvoorbeeld het verschijnsel 'deep state', die de samenwerking specificeert en de bijzondere positie van de staat in de diverse ontwikkelingsfasen van het kapitalisme.
De corpocratie leidt m.i. naar een wereldregering (mondiale schaal).

https://en.wikipedia.org/wiki/Corporatocracy

Dit is dan ook geen website die op een wetenschappelijke manier maatschappelijke onderwerpen behandelt.
Er staat "theorie", niet "scenario". Woordspelletje. Je vindt een theorie beter, niet waarschijnlijker.
Dit kan ik niet navolgen.
Wanneer de staat i.c. de geheime diensten voor de verdwijning van Kamphuis verantwoordelijk zijn dan is de kans zeer klein dat dit binnen een menselijke termijn/ horizon naar buiten komt. Heel veel van wat geheime diensten en 'special forces' uitvoeren komt nooit of pas vele decennia later uit.
Wat geheime diensten doen willen ze geheim houden. Dat is de grondslag van hun macht.
En de geheime diensten "beheren" een steeds groter stuk van de maatschappelijke werkelijkheid.
Dit betekent dat de feiten weggemoffeld worden en er alles aan gedaan zal worden om te voorkomen dat de werkelijke gang van zaken aan de samenleving bekend wordt.

Jouw idee dat een aan de werkelijkheid toetsbaar scenario handig is zodat er dan "zowaar een kans (is) dat men er nog achter komt wat er gebeurd is" lijkt de aanname te hebben, dat in de (politieke) werkelijkheid de wetenschappelijke intentie om alle relevante feiten boven water te krijgen dominant is, gedreven door dezelfde onbaatzuchtigheid als die voorondersteld wordt bij het ontdekken van nieuwe wetmatigheden in de "natuur".
Of heb je in de toevoeging "toetsbaar" al verdisconteerd dat vele scenario's vanwege politieke redenen niet toetsbaar zijn?

Een heleboel verschijnselen in de maatschappelijke werkelijkheid kunnen niet door het gerecht van feiten beslist worden omdat de feiten nooit boven water komen doordat ze bewust verborgen worden.
Mijn persoonlijke opvatting is dat dit voor heel veel gebeurtenissen in de maatschappelijke werkelijkheid geldt en dat feitenvinding, waarheidsvinding, met de dag moeilijker wordt.
Daardoor wordt het perspectief voor feiten- en waarheidsvinding in de maatschappij steeds slechter en wordt de onzekerheid tengevolge van ongetoetste theorieën en hypothesen steeds groter.
Dit is ook de feitelijke achtergrond van het ontstaan van "complottheorieën" doordat de machthebbers er steeds beter in slagen om de "schakelaars" van de besluitvorming aan het publieke oog te onttrekken. Wanneer de reëel plaatsvindende beïnvloeding van maatschappelijke ontwikkelingen transparanter zou zijn dan zou de bestaansreden voor "complottheorieën" wegvallen.

Elke theorie die niet indirect is afgeleid van andere (getoetste maar onvolledig verklarende) theorieën is een ongetoetst geloof.
Je gaat te ver wanneer je alles wat nog niet aan de relevante feiten getoetst is een geloof te noemen.
Ook de natuurwetenschappen lopen tegen de op een bepaald moment bestaande feitelijke grenzen van toetsbaarheid aan.
Je draaft door: een theorie die nog getoetst moet worden aan de werkelijkheid, maar waarvan je goede redenen hebt om aan te nemen dat die theorie (in principe) bevestigd kan worden is het begin van het (in principe) blootleggen van nieuwe verbanden/ samenhangen in de werkelijkheid. Zo wordt kennis uítgebreid.
Je slaat m.a.w. de toetsing aan de feiten over.
En niet iedereen heeft dezelfde mogelijkheden om een bepaalde nieuwe theorie te ontdekken, bijvoorbeeld omdat hij consequent in de verkeerde richting blijft zoeken (waar jij bang voor bent).
Ik vraag me af hoe jij op het onderwerp fatalisme komt.
Er is inderdaad niets mis met te erkennen dat je iets niet weet, maar dat hoeft ook geen eindstation te zijn, dat lijkt mij zo klaar als een klontje. Ik vind een dergelijke erkenning geen enkele belemmering om meteen naar het volgende station te reizen en allerlei scenario's te ontwerpen, bij voorkeur die waaraan ikzelf gehecht ben (oei, oppassen).
Het wordt pas fatalisme wanneer je een scenario wat in principe toetsbaar is met een zucht bij het grofvuil zet want "je WEET het NIET". Op zo'n moment ontaart jouw "realisme" in berusting.
Je kunt ook te ver gaan met je wetenschappelijke distantie.

Inverted totalitarianism. De VS is als eerste (2013 Flowers, Zeese) zo beschreven:


https://en.wikipedia.org/wiki/Inverted_totalitarianism#

Technologie en alle andere wetenschappen en educatie kan je voor verschillende doeleinden inzetten. Al die andere wetenschappen maken gebruik van technologie. Dat bepaalt al decennia hoe mensen met elkaar omgaan, offline.

Gerard Jagers Akkerhuis is al vanaf de jaren negentig bezig met Operational Hierarchy theorie. Rond 2010 is op Nederlandse televisie al veel aandacht geweest voor AI en technologie en hersenonderzoek. Is eea op youtube en Beeld en Geluid van terug te vinden.

Nee zo word geen kennis uitgebreid, dit is juist de oorsprong van complottheorieën.


Dit is precies de stap die je zelf (ook) overslaat.

Als je kijkt naar het artikel van de berlinergazette, en je leest óók alle aangehaalde artikelen op golem.de en mic.com ontstaat er een heel ander beeld waarin 2015 geen incident was. Dit 'gedrag' speelt al vanaf 2004. Op meerdere momenten tussen 2004 en 2016, door telkens verschillende slachtoffers waarbij de verhalen over die gehele periode consistent zijn.

Niet alleen door vrouwen, maar ook door mannelijke collega's.

@9:46 en 22:51. Ik ken enkele op echte gebeurtenissen (feiten) gebaseerde geschiedenissen, die gebaseerd waren op aannames, hyptheses en mist uit het verleden betreffende het al dan niet veronderstelde werk van activiteiten van geheime diensten of verboden groeperingen. Echt oude dossiers, uit de jaren 70 en 80.

Feit is wel, als je daar maar mee door blijft gaan, en blijft af tasten of je gesprekspartners die geschiedenissen ook kennen, je vanzelf de aandacht van voor jou geheime genootschappen krijgt, of die nou online of offline actief zijn, maar de laatste decennia was het een combinatie van beiden. Soms wordt je even in de voor jou "goede" richting geduwd met een heimelijke actie (zoals het mee kunnen luisteren met een gesprek, of een dossier dat opeens uit je printer komt) maar als die zaak juridisch en/of journalistiek opgedroogd is, bestaat die nog een tijdje online, en als je het goed doet, wordt die soms ook offline weer voor je tot leven gebracht.

Geheime diensten in binnen en buitenland teren op complotverhalen die mensen zelf verzinnen, altijd gebaseerd op een paar feiten, sommige zijn zelfs van algemene bekendheid. In de jaren '90 toen Sovjet Unie uit elkaar viel, en sommige ex-KGB-ers makkelijke nieuw emplooi vonden, maar anderen ook weer niet, en juist die begonnen dossiers te verhandelen, in binnen en buitenland.

Dat was uiteraard in het Westen bekend, en die gooiden ook nog wat verhalen die kant op, of beweerden dat ze afkomstig waren uit die kringen. De EU had in 1990 de Resolution on the Gladio affair aangenomen, dus toen begon de tweede ronde in dat spel. Het is geen spel, het is een activiteit waar doden en gewonden bij gevallen zijn. Zo gaat dat in een machtsstrijd. Is in 1990 en daarna opvallend weinig aandacht aan besteed in de media, het aannemen van die resolutie.

Over Kamphuis en zijn reis naar Noorwegen en verdwijning daar, zijn rond de bekende feiten, uiteraard theorien ontstaan over wat er gebeurd zou kunnen zijn, en of daar anderen bij betrokken zouden kunnen zijn. Dan wordt daar weer een televisieserie over gemaakt en een boek geschreven, en dat was het dan weer.

Staat is niet per se tegen cryptografie, wel tegen de manier van de uitvoering van sommigen, en welke doelen ze ermee trachten te bereiken, in binnen- en buitenland.

Zoek eens naar verhalen over Raoul Wallenberg, en hoe veel berichten er tijdens de Koude Oorlog wel niet in kranten verschenen over waar hij nog gezien was, ondanks officiele documenten van de Sovjets over plaats en omstandigheden van overlijden. En natuurlijk de figuren die beweerden Wallenberg te zijn, die waren er ook.

Een samenleving als geheel moet dat geheugenverlies niet gaan krijgen, dat heeft alles te maken met het trage openbaar maken van deze gebeurtenissen. De kans dat zo'n verhaal in romanvorm, televisieserie of als complotpraktijktheorie geopenbaard wordt, acht ik groter dan dat een journalist of wetenschapper komt met bevindingen komt die correct zijn. Uitzonderlng voor Modderkolk, die mag nog wel eens feiten uit kringen van AIVD-MIVD openbaren. Al zullen er nog wel in Nederland zijn, die wel weten hoe die vork in de steel zat, op een paar dossiers. Maar die krijgen geen journalist te spreken,want dat zou het systeem -ook die van sommige indy media- in gevaar kunnen brengen.

Sluit wel aan bij dat Inverted Totalitarianism, maar meer toegespitst op Nederlandse situatie.

Of hedendaagse Nederlandse studenten politiciologie veel onderwijs krijgen aangeboden in uitingsvormen van totalitarisme, weet ik niet. Het zou me niets verbazen als het als specialisatie wordt aangeboden, belangstelling voor dit onderwerp is er genoeg, juist omdat de media er weinig aandacht voor heeft, al zijn kranten wel handig om te analyseren hoe dat totalitarisme er uit ziet, en wie bij de uitvoering betrokken zijn, en welke poortwachters bij de media die postities verdedigen.

Dat is dan de marketing mix van het toegestane medialandschap, andere smaken mogen niet.

Dat kennis van IT en geschiedenis van gebruik van IT door overheid en diensten onderdeel is van die studie, lijkt mij noodzakelijk voor zo'n studie, en hoef je niet niet technisch onderlegd voor te zijn, een beetje IT Governance en hoe en bij wie IT-ers hun kroonjuwelen verstopten, is genoeg om de basis te begrijpen.

Complottheorieën bestaan niet in de wetenschap. Er bestaan in de wetenschap alleen theorieën met verschillende gradaties van onderbouwing met feiten.
Het begrip "complottheorie" is een politiek begrip.
Waaruit blijkt dat?
Is mij allemaal bekend en dat schuif ik niet aan de kant.
Appelbaum heeft de feiten ongetwijfeld tegen zich, maar die feiten bewijzen niet dat de staat niét de hand heeft gehad in zijn vertrek bij Tor.

En hij zal de staat die hem overal volgt nooit meer kwijt raken. Hij zal heel behoedzaam moeten opereren voor de rest van zijn leven, waarvan het nog maar de vraag is of hij die enorme belasting aan kan.

Niet alleen maar een politiek begrip. Complottheorien bestaan als studieobject in de wetenschap, oa Joram Harambam, Jelle van Buuren houden zich hier mee bezig. Complottheorien in de wetenschap hebben altijd bestaan- hangt wel een beetje van de defininiering van complot en theorie af- dus waarom zouden ze nu niet meer in de wetenschap bestaan?

Soms houdt een paradigma lang stand, was toen het paradigma viel, alles wat eraan vooraf gegaan was, gebaseerd op een complotverhaal dat complotuitvoerders goed uitkwam?

Sommige lieden die het woord 'complottheorie' in de mond nemen kan ik niet serieus nemen, maar juridisch aanpakken is lastig.
[hier knip]

Je kunt alles in de samenleving bestuderen, dus ook complottheorieën.
Complottheorieën als onderzoeksobject van de wetenschap is echter wat anders dan zoiets als een "wetenschapscomplot" (nieuw bedacht woord) waarbij de wetenschappelijke onderzoekswijze zelf niet volgens de regels van de wetenschap plaatsvindt.
In die zin gebruikte jij de term complottheorie (ook), namelijk als een soort van anti-feiten-wetenschap.
Het is mij onduidelijk over wat voor paradigma je het hebt.
Doel je op een paradigmawisseling in de (natuur)wetenschap, bijvoorbeeld het paradigma van de aarde als centrum van het heelal dat werd vervangen door de zon als centrum? Dus op een vigerend wetenschappelijk paradigma_als_complot?
Dat aanpakken zit natuurlijk in dezelfde sfeer als de term desinformatie.
Desinformatie kan niet inhoudelijk gedefinieerd worden zonder meteen op je bek te gaan, dus wordt het op een formele manier gedefinieerd (in de Digital Services Act bijvoorbeeld), namelijk als informatie die niet door de (erkende) maatschappelijke instituties ondersteund wordt.
Zgn. complottheorieën vallen onder de (formele) definitie van desinformatie die de DSA hanteert.

Nou ik sluit niet uit dat Appelbaum nu een veel gelukkiger leven leidt. Dat je technisch misschien de allerbeste bent betekent nog niet dat je bestand bent tegen het beeld als 'uithangbord' met vele 'groupies/volgers'. Dat je uitmuntende technische vaardigheden hebt, betekent niet dat je dan ook 'commerciële', 'marketing' of 'management' skills hebt. Dit heeft m.i. geleid tot de meldingen van 2004 tm 2015.

Het was natuurlijk voor hem een bittere pil dat hij bij TOR weg moest, maar het waren misschien wel hele grote schoenen die hij aanhad. Misschien is hij die last nu kwijt.

@10:06 Historische belangen en politieke strategien zijn niet een anti-feitenwetenschap, ze zijn een wetenschappelijk feit. Universiteiten zijn brood en pensioenvoorziening voor mensen, en die doen ook wel eens domme dingen, of weten niet helemaal wat er aan de hand is bij een bepaalde groep, of handelen uit eigen belang omdat ze vinden dat het geen kwaad kan. Of hun politieke overtuiging en politieke grappen daarover bij iemand die die taal niet kent, die persoon ook niet kan beschadigen, maar dat dus wel doet. Maar ook omdat de computer het niet doet, of mail en telefoon gespoofd worden bijvoorbeeld.

Je hebt ook wel eens een universiteit van binnen gezien, en kent de sfeer en werkwijze, maar wellicht niet op alle faculteiten. Ik ken een paar wetenschapscomplotten -niet zo verwonderlijk dat die zich bij de geesteswetenschappenn afspeelden, een aantal paradigma's en beroepsgebonden frustraties die niet eens heel erg onbekend zijn, en vrij recent bovendien.

Gebruikmaken van recht is immers ook academische bezigheid. Wat kan je allemaal wel niet met zo'n toetsingsverbod GW bijvoorbeeld, of met kennis van aankomende zaken die nog niet in de publiciteit zijn geweest.

De paradigmawisseling in de natuurwetenschap was niet alleen een veranderende manier van wetenschap beoefenen, er was meer aan de hand in de 16 eeuw. Er werd in de vorige eeuw al beweerd dat die relativiteitstheorie van Einstein allang vervangen is door een beter paradigma, alleen door historische belangen en politieke strategien is buiten de muren van de uni weinig ruchtbaarheid aan gegeven werd (school van Steven Young ea) De fuzz over quantum computers dooft van zelf wel weer uit, is voor de toepassing van natuurkundige principes in technische toepassingen al lang niet meer van belang, alleen nog van product ontwikkeling, politiek, historisch en journalistiek strategisch belang. De zogenaamde "bedrijfsgeheimen" en "staatsgeheimen".

Waar wordt desinformatie in de DSA beschreven zoals jij stelt? Dat info niet bevestigd door maatschappelijke instituties desinfo zou zijn?

Belangen zijn geen bewijs voor een wetenschappelijke samenzwering.
Dat universiteiten financiële, carrière- en politieke belangen hebben, is triviaal. Daaruit volgt niet dat een dominante wetenschappelijke theorie uitsluitend door die belangen wordt gehandhaafd. Om dat te onderbouwen moet je aantonen dat relevante tegenargumenten of empirische resultaten systematisch zijn onderdrukt én dat de alternatieve theorie daadwerkelijk beter door de gegevens wordt ondersteund.

“Niet door instituties bevestigd” betekent niet “desinformatie”.
Als ik eerder heb gesteld dat informatie desinformatie is omdat maatschappelijke instituties haar niet bevestigen, dan is dat inderdaad te sterk. Institutionele consensus is hooguit één aanwijzing voor betrouwbaarheid, geen definitie van waarheid. Een nieuwe wetenschappelijke ontdekking kan aanvankelijk door vrijwel niemand worden bevestigd. Omgekeerd kunnen instituties zich collectief vergissen.

Bij de DSA ligt het juridisch bovendien anders: de DSA definieert niet simpelweg desinformatie = informatie die niet door instituties wordt bevestigd. Het Europese kader gaat onder meer over systeemrisico's en de verspreiding van illegale of schadelijke content, en onderscheidt die categorieën juridisch van elkaar.

Maar institutionele feilbaarheid bewijst nog geen alternatieve theorie.
Dit is het belangrijkste probleem met het relativiteitsvoorbeeld. Dat Einstein niet onaantastbaar is, betekent niet dat een beweerde vervanging van de relativiteitstheorie daarom serieus genomen moet worden. Daarvoor zijn reproduceerbare voorspellingen, experimenten en een coherent theoretisch raamwerk nodig. Een concurrerend paradigma kan absoluut bestaan; de bewijslast ligt vervolgens bij de theorie die beweert beter te zijn.

De geschiedenis van wetenschap ondersteunt juist beide kanten.
Wetenschappelijke paradigma's veranderen inderdaad. Newtoniaanse mechanica werd niet simpelweg weggegooid, maar kreeg een ander domein binnen de relativistische en kwantummechanische fysica. Ook de wetenschappelijke revolutie van de 16e–17e eeuw was verweven met bredere maatschappelijke, institutionele, economische en religieuze veranderingen. Dat maakt wetenschap niet tot een zuiver sociaal proces: uiteindelijk moeten theorieën zich tegenover waarnemingen en experimenten staande houden.

“Steven Young” is zonder nadere specificatie geen sterk argument.
Als je een specifieke school of onderzoeker bedoelt die beweert dat de relativiteitstheorie inmiddels door een empirisch beter paradigma is vervangen, moeten we die claim afzonderlijk onderzoeken. Het bestaan van een minderheidspositie is op zichzelf geen bewijs dat de mainstream haar om politieke redenen onderdrukt.

Quantumcomputing is evenmin alleen politieke/productstrategische fuzz.
Je kunt de omvang van de commerciële claims rond quantumcomputers zeker bekritiseren. Dat is iets anders dan zeggen dat de onderliggende natuurkunde voor technische toepassingen irrelevant is. Quantummechanica ligt aan de basis van onder meer halfgeleiders, lasers, MRI/NMR-technologie en talloze andere technologieën. Quantumcomputing is een specifieke toepassing daarvan en kan technisch tegenvallen zonder dat de onderliggende fysica daardoor verdwijnt.

Het toetsingsverbod is een interessant voorbeeld, maar geen bewijs van misbruik.
Juridische expertise kan inderdaad strategisch worden ingezet. Wie weet welke procedures mogelijk zijn, welke informatie openbaar wordt en welke rechter bevoegd is, heeft een informatievoordeel. Maar de mogelijkheid om het recht strategisch te gebruiken is iets anders dan aantonen dat iemand dat daadwerkelijk heeft gedaan. Daarvoor heb je een concrete zaak, handeling en causaal verband nodig.

Spoofing maakt institutionele verklaringen juist ingewikkelder.
Als e-mail, telefoon of computersystemen gecompromitteerd of gespoofd kunnen worden, is “de universiteit heeft dit gedaan” soms een slechte eerste hypothese. Maar hetzelfde geldt omgekeerd: “de universiteit heeft het niet gedaan; het was spoofing” is óók geen conclusie zonder technisch bewijs. Authenticiteit moet onafhankelijk worden vastgesteld.

Hieruit volgt niet dat iedere institutioneel niet-bevestigde claim even waarschijnlijk is, en ook niet dat een gebrek aan institutionele erkenning aanwijst dat er sprake is van onderdrukking. Daarvoor is onafhankelijk bewijs nodig.

En specifiek over je laatste vraag: nee, “niet bevestigd door maatschappelijke instituties” is geen adequate definitie van desinformatie onder de DSA.

Nee, dat heb jij, @Anoniem van vandaag om 20:37 niet gesteld, dat was ik.

Voor de goede orde: bovenstaande reactie van @Anoniem van vandaag om 20:37 is NIET van mij.

Anoniem van vandaag 10:06

Helemaal mee eens en ik vraag me af hoe jij überhaupt op het idee komt dat mijn begrip anti-feitenwetenschap dit zou betekenen.
Ik heb deze term bedacht omdat een andere Anoniem mij daarvan beschuldigde omdat hij vindt dat ik mijn (staatsvijanden)theorie in het geval van Appelbaum niet aan de feiten toets of erger nog: tégen de bekende feiten in handhaaf (anti-feiten theorie) en daarmee een complottheorie creëer.
In de DSA wordt verwezen naar de Code of Conduct on Disinformation. Daarin wordt het bestrijden van desinformatie uitbesteed aan de Fact-checking community: de independent European fact-checking organisations, inclusief cross border cooperation. I.s.m. EDMO (European Digital Media Observatory).

https://disinfocode.eu/assets/pdfs/2025_Code_of_Conduct_on_Disinformation.pdf Vanaf VII: Empowering the Fact-checking Community (pag. 37 t/m 40)

De erkende 'fact-checkers' zijn dezelfde als die in de Coronatijd het narratief van de staat verspreidden, dus de regering, ondersteund door de volksvertegenwoordiging, de mainstreammedia en de hen ondersteunende geselecteerde en gecompromitteerde experts.

Dat is ook precies wat je doet. Je vult ontbrekende bewijsstukken in met theorieën.


Hier doe je het opnieuw.
- Toon aan dat factcheckers dezelfde personen waren die "in de Coronatijd het narratief van de staat verspreidden",
- toon aan dat dit "narratief van de Staat" onjuist is,
- en toon aan dat de experts "door de staat gecompromitteerd zijn".

Excuus, ik heb in deze discussie met meerdere Anoniemen, de postities verhaspeld.

Op zich zou het selectief inzetten wetenschappelijke en lekenopvattingen uit de seksuologie als maatschappelijk effectief ostracisme in de diverse maatschappelijke domeinen, een object van wetenschappelijk onderzoek kunnen zijn. Zeer wenselijk object van onderzoek, wat mij betreft. Want seksualiteit leent zich voor maatschappelijk trollen, on- en offline, net zoals andere ooit emancipatoire stromingen, met zowel ludieke actie als getrol. In Nederland heeft ook een keer een Partij voor de Liefde aan de verkiezingen mee gedaan. Dit is politicologisch en historisch interessant, en ruchtbaarheid aan dergelijk onderzoek kan maatschappelijk debat aanzwengelen.


Onderzoek dat wellicht patronen onthult over netwerken die zich daarmee bezig houden of hielden om inderdaad de historische belangen, en eventueel daarmee samenhangende poltieke strategien bloot te leggen, of verschillen tussen landen. Naast Appelbaum en Assange, zijn er meer van die gevallen geweest, de zanger van Rammstein bijvoorbeeld.

Maar hoe reageert volk en interne partijstructuur op volksvertegenwoordigers met aantoonbaar of vermeende gedragingen buiten die maatschappelijk wenselijke seksuele normen, en wat is de historische ontwikkeling van die normen, hoe zijn deze tot stand gekomen, en wie hielden zich hier mee bezig, voor het verwezenlijken van politieke doelen.

In de DSA wordt verwezen naar de Code of Conduct on Disinformation. Daarin wordt het bestrijden van desinformatie uitbesteed aan de Fact-checking community: de independent European fact-checking organisations, inclusief cross border cooperation. I.s.m. EDMO (European Digital Media Observatory).

https://disinfocode.eu/assets/pdfs/2025_Code_of_Conduct_on_Disinformation.pdf Vanaf VII: Empowering the Fact-checking Community (pag. 37 t/m 40)

De erkende 'fact-checkers' zijn dezelfde als die in de Coronatijd het narratief van de staat verspreidden, dus de regering, ondersteund door de volksvertegenwoordiging, de mainstreammedia en de hen ondersteunende geselecteerde en gecompromitteerde experts.[/quote]
Hierbij opgemerkt dat eigenaren van kleine platforms (art 19 DSA) zich niet verenigd hebben in een Code of Conduct. Die hanteren eigen foefjes en huisregels, al zitten daar grote media spelers bij, zoals DPG met hun Tweakers.

En dat hebben we allemaal aan onszelf te danken want we moesten zonodig met onze echte namen en ons hele hebben en houden op het Internet staan. Tja, we hebben ook gekozen voor partijen die een harde plasser krijgen van meer en nog meer monitoring. En we lopen nog steeds als een blind paard achter de EU aan die alleen maar meer de eigen mening wil onderdrukken en ook steeds meer van ons moet weten. Tja, eigen schuld dikke bult dus.
Het had anders kunnen zijn als mensen maar niet zo dom en lui waren geweest. Er is helaas geen weg meer terug want als je je rechten opgeeft krijg je deze nooit meer terug.

Voor ontbrekende bewijsstukken geldt: wat er nog niet is kan gevonden worden.
Dan moet er wel eerst iemand op het idee (theorie) komen om daarnaar te zoeken.
De casus Coronatijd is in vergelijking met de casus Appelbaum een makkie te noemen.
Dat de Coronatijd een mondiaal geval van doorgestoken kaart en vooropgezette misleiding van de bevolking is geweest is inmiddels met duizenden feiten te onderbouwen.
Dat staat er niet, er staat maatschappelijke instituties.
De personele bezetting van maatschappelijke instituties varieert voortdurend - personen verbinden zich aan maatschappelijke instituties door er bijvoorbeeld te gaan werken (en carrière te maken).
Het aantonen dat het narratief van de staat in de Coronatijd vals en leugenachtig en een door en door politiek narratief was, wat alléén de belangen van de staat (surveillance), de NAVO (het oefenen van een noodtoestand), Big Pharma (geld) en de financiële markten (geld) diende, overschrijdt de mogelijkheden van deze website, maar heb ik in het verleden op deze website op onderdelen (beperkt) kunnen illustreren.

Het narratief van de staat is meestal onjuist omdat dit narratief de afhankelijkheid van de staat van de financiële markten uitdrukt, terwijl ze naar de bevolking toe de schijn moet ophouden dat ze (tamelijk) autonoom kan handelen en dat de burgers (kiezers) invloed op de koers van de staat kunnen uitoefenen.
De staat is uiteindelijk niets anders dan een organisatie die door de (kapitaalkrachtige) belastingbetalers gefinancierd wordt. Het hele bedrijfsleven is afhankelijk van de ontwikkelingen op de financiële markten.
De financiële markten hebben geen ethiek en zijn door de ontwikkeling van het kapitalisme erop aangewezen om de bevolking die niet werkzaam is binnen de financiële markten steeds meer uit te zuigen (parasitair).
Dat verklaart voor 98% wat er in de Coronatijd gebeurd is. Het was een plandemie die van A tot Z geënsceneerd is.
Het narratief van de staat dekte dit: het was bedrog van de bevolking.
Er staat niet dat de staat de experts compromitteert, de experts, die door de staat geselecteerd worden doen dat zelf. Bijvoorbeeld omdat ze conflicterende belangen hebben.
Prototype hiervan is de in de maatschappelijke instituties, inclusief de regering, gevierde Marion Koopmans (heeft altijd fondsen nodig, heeft in een conlicterende dubbelpositie de frauduleuze PCR-test erdoorheen gekregen en is beroepsmatig verantwoordelijk voor gevaarlijk, mensheidsbedreigend gain-of-function-research in Rotterdam) en Jaap van Dissel (RIVM) die een draai van 180° maakte inzake het nut van mondkapjes. Het CBS werkte met oppervlakkige, niet nader bevraagde data (waarvan achteraf is aangetoond dat ze vervuild waren) want het CBS is niet kritisch.
Al deze geselecteerde experts deden mee aan de politieke leugen van de staat van een "wetenschappelijke consensus", die door de facto machtspolitieke middelen was afgedwongen en creëerden zo een bouwwerk van fake feiten.
Dat is niet alleen regelrecht wetenschapsvijandig (wetenschapscompromitterend), maar met recht een complot te noemen.

Hierbij opgemerkt dat eigenaren van kleine platforms (art 19 DSA) zich niet verenigd hebben in een Code of Conduct. Die hanteren eigen foefjes en huisregels, al zitten daar grote media spelers bij, zoals DPG met hun Tweakers.[/quote]
Het zwakke punt van deze hypothese is dat zij gemakkelijk van een legitieme studie van seksuele normativiteit verschuift naar een intentionele-netwerkverklaring waarvoor het bewijs eerst nog moet worden geleverd. Dat bepaalde seksuele normen politiek worden gebruikt, betekent nog niet dat er actoren of netwerken bestaan die deze normen doelbewust produceren of inzetten om politieke tegenstanders uit te sluiten.

Er zijn daarvoor veel banalere verklaringen denkbaar: veranderende maatschappelijke moraal, journalistieke nieuwsselectie, partijpolitieke opportuniteit, electorale voorkeuren, juridische normen, genderstereotypen en simpelweg het feit dat seksueel gedrag bijzonder geschikt is voor publieke verontwaardiging. Wanneer verschillende actoren vervolgens dezelfde interpretatie overnemen, kan dat eruitzien als een netwerk terwijl er helemaal geen onderlinge coördinatie bestaat.

Daar komt een tweede probleem bij. "Maatschappelijk wenselijke seksuele normen" is geen neutrale analytische categorie. Wanneer de onderzoeker zelf bepaalt welke norm emancipatoir, repressief, wetenschappelijk of politiek gemanipuleerd is, dreigt het onderzoek de normatieve strijd die het wil analyseren zelf over te nemen. Een wetenschappelijke classificatie van een seksuologische opvatting als "lekenopvatting" of "politiek instrument" vereist daarom een zeer strenge operationalisering.

Ook de voorgestelde casussen zijn problematisch. Zaken rond Assange, Appelbaum en Lindemann verschillen fundamenteel qua juridische status, aard van de beschuldigingen, institutionele context en politieke betekenis. Het gevaar bestaat dat men ze alleen naast elkaar zet omdat ze allemaal met seks en publieke controverses te maken hebben. Dan ontstaat case selection on the dependent variable: men zoekt juist de gevallen waarin seksuele beschuldiging zichtbaar is geworden en concludeert vervolgens dat daar een gemeenschappelijk politiek mechanisme achter zit.

De sterkste versie van het onderzoek zou daarom juist proberen de hypothese te falsificeren. Neem bijvoorbeeld gevallen waarin vergelijkbaar gedrag niet tot uitsluiting leidde, landen waarin dezelfde seksuele norm anders wordt toegepast, en politieke tegenstanders die ondanks vergelijkbare beschuldigingen hun positie behielden. Pas wanneer systematisch blijkt dat bepaalde actoren, organisaties of discoursen de kans op politieke sanctionering vergroten, wordt een netwerk- of strategische verklaring overtuigend.

Het feit dat seksuele normen politiek werkzaam zijn, bewijst nog niet dat zij politiek zijn geconstrueerd met het doel bepaalde personen of groepen uit te sluiten.

Jij gaat er vanuit (BIAS) dat dit niet gedaan is. Daarnaast ga jij er dan ook vanuit dat dit publiekelijk gedeeld zou moeten worden (immers omdat jij er geen inzage in hebt vind je het onderzoek niet compleet).


Nou doe eens, want al die argumenten zijn ook hier op het forum weerlegd.


Dat een overheid experts selecteert voor advies betekent niet dat zij hun wetenschappelijke oordeel controleert. Juist onafhankelijke expertise wordt ingeschakeld omdat beleidsmakers zelf niet over die expertise beschikken.

Een onderzoeker kan financiering nodig hebben, betrokken zijn bij onderzoek en tegelijkertijd wetenschappelijk onafhankelijk handelen. Een belangenconflict is een reden voor transparantie en controle, niet automatisch bewijs dat conclusies zijn gemanipuleerd.

Een veranderend wetenschappelijk standpunt is geen bewijs van corruptie. Dat Van Dissel of andere deskundigen hun oordeel over mondkapjes hebben gewijzigd, kan juist worden verklaard doordat de beschikbare gegevens veranderden. Wetenschap die haar conclusies nooit bijstelt, zou eerder verdacht zijn.

Als CBS met gebrekkige data heeft gewerkt, moet worden vastgesteld wat het CBS wist, wanneer het dat wist, welke controles het had moeten uitvoeren en of het bewust relevante informatie heeft genegeerd. Achteraf vastgestelde datakwaliteitsproblemen bewijzen geen opzet.

Consensus kan ontstaan zonder samenzwering. Dat veel experts tot dezelfde conclusie komen, kan het gevolg zijn van dezelfde beschikbare literatuur, datasets en methoden. Daarvoor is geen politieke coördinatie nodig.

Je kunt niet de hele keten als bewezen beschouwen omdat het eerste of tweede element aannemelijk is.

Sterker nog: als experts zichzelf zouden hebben gecompromitteerd, zoals je oorspronkelijke formulering stelt, dan ondergraaft dat juist de bewering dat “de staat” de wetenschappelijke consensus heeft afgedwongen. Dan heb je hooguit aangetoond dat bepaalde experts onvoldoende onafhankelijk, kritisch of zorgvuldig waren. Dat is iets wezenlijk anders dan een door de staat gecoördineerde samenzwering.

Je legt hier eigenlijk drie verschillende stellingen over elkaar heen. De eerste twee zijn verdedigbare politieke-economische theses; de derde - dat COVID van A tot Z geënsceneerd was - volgt daar niet logisch uit.

1. Staatsautonomie is beperkt.
Staten zijn inderdaad niet volledig autonoom. Ze zijn afhankelijk van belastinginkomsten, kredietmarkten, banken, investeerders, handelsstromen, wisselkoersen en de economische prestaties van bedrijven en huishoudens. Vooral staten met hoge schulden moeten rekening houden met de financieringskosten van hun schuld. Dat beperkt de beleidsruimte.

2. Maar dat maakt de staat niet simpelweg een organisatie van belastingbetalers.
De staat beschikt ook over belastingheffing als wettelijke bevoegdheid, monetair beleid (voor zover het om een monetaire staat gaat), regulering, eigendomsrecht en dwangmiddelen. Bovendien zijn de financiële markten zelf sterk afhankelijk van de staat: centrale banken, staatsobligaties, financiële regelgeving, depositogarantiestelsels, faillissementsrecht en crisisinterventies zijn allemaal essentieel voor het functioneren van het financiële systeem. De afhankelijkheidsrelatie loopt dus in twee richtingen.

3. "De financiële markten hebben geen ethiek" is iets anders dan "ze zijn een actor met één doel".
Markten zijn geen persoon of centraal bestuurd organisme. Ze bestaan uit banken, fondsen, verzekeraars, ondernemingen, huishoudens, overheden, algoritmische handelaren enzovoort, met deels tegengestelde belangen. Je kunt wel stellen dat bepaalde institutionele prikkels - rendementseisen, schuldverplichtingen, concurrentie en vermogensaccumulatie - maatschappelijke druk kunnen produceren die vanuit maatschappelijk of ethisch perspectief problematisch is.

4. De stap naar "dus COVID was een plandemie" vereist onafhankelijk bewijs.
Dat overheden tijdens COVID bepaalde belangen hebben beschermd, fouten hebben gemaakt, informatie strategisch hebben gecommuniceerd of soms beleid hebben gelegitimeerd met een beroep op modellen en deskundigheid, is op zichzelf een empirisch onderzoekbare stelling. Maar daaruit volgt niet dat de pandemie van tevoren als geheel geënsceneerd was. Daarvoor zou je concreet moeten aantonen dat de belangrijkste gebeurtenissen - bijvoorbeeld de verspreiding van SARS-CoV-2, de enorme aantallen ziektegevallen en sterfgevallen, en het gedrag van onafhankelijke staten en maatschappelijke actoren - onderdeel waren van één vooraf gecoördineerd plan.

Ik ga stoppen met het (herhaaldelijk) weerleggen van dit soort onzin. Onderzoekstechnisch klopt het ook niet en is het vol van doelredenering.

@15:35 Seksualiteit en moraal lenen zich voor politieke instrumentalisering. Zie je hier in elke discusie over CSAM weer opduiken.

Ook in de media en ook in Nederland. Het beruchte Mabel-Gate. Seksuele beschuldigingen vielen historisch nog al eens samen met politieke crises of onthulling van geheimen. Iran-Gate, Romeo’s van de Stasi, Watergate en callgirlnetwerk enz.

Een gevonden patroon hoeft geen gevolg te zijn van gecoördineerd complot, maar kan ook berusten op consensus: zo werken we nu eenmaal, al decennia. Mooier woord voor complot is dan combine, met alle negatieve bijbetekenissen die die term ook heeft. Maar dan zijn we van dat woord complot af. Eindelijk.

Banale sociaal-culturele factoren zoals sensatiezucht en veranderende moraal, kunnen ook verklarende factoren n gevonden patronen zijn. Een politieke of staat-gebonden actor hoeft geen normen te produceren, hij verspreidt wat toch al bestaat en zet het strategisch in. Belangen van overheidsinstanties, media en politiek kunnen samenvallen, dat is dan het resultaat van strategische convergentie. Dat hoef je deelnemers niet uit te leggen, die weten hoe de hazen lopen en waar hun persoonlijke belangen liggen. Het is voor een daarin geinteresseerd publiek interessant, en kan bijdragen aan de wetenschap, ook wat betreft theorievorming.

Media aandacht en juridische prioriteiten komen niet neutraal tot stand, dat is aangetoond. Vooral als bedrijfs- of staatsgeheimen of geheime werkwijze bedreigd zouden kunnen worden. Zowel van bovengrondse, als underground, of net opgestarte grassroots netwerken. Signalling via openbare media is al zo oud als dagbladjournalistiek zelf. Op iedere ambassade zit er iemand dagelijks de kranten te lezen en knipselarchieven bij te houden. Geheime diensten en poortwachters in de wetenschap en journalistiek zijn dol op elkaar.

De juridische contexten van zaken verschillen, maar met een aantal figuren uit de digitale transparantiebeweging, waar ik Assange, Appelbaum (en Kamphuis ook) toe reken, zijn aparte life events voorgevallen. Nog wel een paar.

Falsificatie (met controlegroep) is niet de enige onderzoeksvorm, en zeker niet bij het onderzoeken van het gebied waar complexe formele en informele machtsstructuren op elkaar inwerken. Process Tracing wordt daarbij gebruikt: tijdlijn met daarop lekken, informele acties en contacten, juridische druk opvoeren etc, dan kan strategische sturing wel degelijk worden aangetoond, zelfs zonder dat er sprake is van een formeel netwerk.

Het is overigens al decennia bekend dat BVD-AIVD actief beïnvloedend optrad in het medialandschap. Een paar amper gelezen tijdschriften zoals Mijn Idee of Arts en Auto financieren, dat zijn de kosten niet om netwerken aan zich te binden en informeren. Zelfs in triviale narratieven verpakt als biechtverhalen, waaronder misdaadlectuur, kunnen een maatschappelijke frames worden voorbereid of getest. Zoals vroeger de ingezonden brievenrubriek, of daarvoor speciaal ontworpen media war het publiek kon opbellen. De geruchten rond Simon Carmiggelt in het journalistieke metier waren immers ook in elke kroeg bekend. Het kant-en-klaar aanleveren van stukken, ook over schandalen en rechtszaken (primeur!) aan kranten, is ook bekend verschijnsel.

Er hoeft niet gezocht te worden naar een netwerk dat normen produceert, maar onderzoek kan zich ook richten op keten van causale mechanismen en sporen: wanneer en via welk kanaal, de financiële en redactionele sporen, zoekend naar antwoorden op de vraag op schandalen (of verdwijningen, of geforceerde mental breakdowns) organisch zijn ontstaan, of georkestreerd is. Ook al is het niet openlijk, het kan wel degelijk intentioneel zijn. Dit is zowel wetenschappelijk, als journalistiek hard te maken.

Tegenwoordig kan dat met microtargeting via internetverbindingen op de smartphone nog eenvoudiger, ook voor de AIVD en andere (buitenlandse?) netwerken die van ongeveer dezelfde technieken gebruik maken.

De laatste keer voor mij:

De kernfout in deze redenering is dat mogelijke beïnvloeding wordt behandeld alsof zij al een aannemelijke verklaring voor de waargenomen patronen is.

Dat seksualiteit, schandalen en politieke crises historisch soms samenvallen, bewijst op zichzelf vrijwel niets: zulke onderwerpen zijn juist intrinsiek nieuwswaardig en politiek explosief. Watergate, Iran-Contra en andere bekende affaires vormen bovendien geen controlegroep waaruit je kunt afleiden dat vergelijkbare gebeurtenissen zonder politieke sturing niet zouden voorkomen.

Een reeks opvallende gebeurtenissen is nog geen causaal patroon.

Dat geldt ook voor de term *strategische convergentie*: wanneer actoren hetzelfde handelen, kan dat voortkomen uit gedeelde prikkels, professionele normen of simpelweg dezelfde informatie, zonder onderlinge afstemming.
Daarmee wordt een formeel complot weliswaar vermeden, maar het risico ontstaat dat hetzelfde verklaringsmodel vrijwel unfalsifieerbaar wordt.

Als media-aandacht, juridische prioritering én het ontbreken van aandacht allemaal als mogelijke aanwijzing voor sturing gelden, kan vrijwel iedere uitkomst achteraf in het model worden ingepast. Process tracing lost dat probleem niet automatisch op. Het is een krachtige methode, maar alleen wanneer vooraf gespecificeerde causale mechanismen daadwerkelijk onderscheidend bewijs opleveren en concurrerende verklaringen serieus worden getoetst. Een tijdlijn met lekken, contacten en juridische gebeurtenissen toont correlatie; zij toont pas sturing wanneer de sporen specifiek waarschijnlijker zijn onder de hypothese van sturing dan onder plausibele alternatieven.

Daarvoor zijn bijvoorbeeld onafhankelijke bronnen, temporele voorspellingen, directe documenten of communicatie, en duidelijke counterfactuals nodig.

Ook de historische vaststelling dat veiligheidsdiensten journalisten hebben beïnvloed, betekent niet dat een specifieke hedendaagse mediacampagne door een veiligheidsdienst is veroorzaakt. Van bewezen historische capaciteit naar actuele causale betrokkenheid springen is precies de inferentiële stap die bewezen moet worden.

Hetzelfde geldt voor Mabel-Gate, Assange, Appelbaum en Kamphuis: dat mensen uit dezelfde bredere omgeving opmerkelijke of belastende gebeurtenissen meemaken, vormt geen bewijs voor één onderliggende actor of causaliteitsketen.
Bovendien is selectie-effect hier enorm relevant: spectaculaire gevallen worden onthouden, terwijl duizenden vergelijkbare gebeurtenissen zonder politieke dimensie nauwelijks een historisch spoor nalaten.

Dat creëert achteraf gemakkelijk de indruk van een patroon.

Bij CSAM komt daar nog iets fundamenteels bij: de maatschappelijke en juridische prioriteit kan uitstekend worden verklaard door de daadwerkelijke ernst en slachtoffers van het delict, zonder dat daarvoor politieke instrumentalisering nodig is.
Dat machthebbers een bestaand maatschappelijk sentiment kunnen exploiteren is triviaal waar, maar zegt nog niets over de oorsprong van dat sentiment of over concrete exploitatie in een specifieke zaak.

Ook moderne microtargeting verandert dat niet: technische mogelijkheid is geen bewijs van gebruik, laat staan van gebruik door AIVD of buitenlandse diensten.

De wetenschappelijke vraag is dus niet of orkestratie *denkbaar* is - dat is ze vrijwel altijd - maar welke observeerbare consequenties de orkestratiehypothese heeft die andere verklaringen niet voorspellen.

Zonder die onderscheidende consequenties verschuift de analyse van empirisch onderzoek naar patroonherkenning.
En juist bij complexe machtsstructuren is dat gevaarlijk, omdat een elegant verklaringsmodel gemakkelijk meer samenhang suggereert dan de bronnen daadwerkelijk dragen.


Ja, maar ook hier zit precies dezelfde methodologische valkuil. Dat verschillende prominente personen uit een bepaalde beweging afzonderlijk opmerkelijke juridische, persoonlijke of professionele gebeurtenissen hebben meegemaakt, is op zichzelf nog geen aanwijzing voor gecoördineerde tegenwerking.

Je zou die gebeurtenissen pas als aanwijzingen voor één mechanisme kunnen behandelen wanneer je eerst onafhankelijk vaststelt dat er meer samenhang is dan de base rate en selectiebias verwachten. Daarvoor moet je onder meer alle relevante personen meenemen, ook degenen bij wie niets bijzonders gebeurde, en vooraf bepalen welke gebeurtenissen als bewijs tellen.

Anders ontstaat een klassieke selection-on-the-dependent-variable: je begint met mensen die opvallende gebeurtenissen hebben meegemaakt en gebruikt vervolgens die gebeurtenissen om te concluderen dat de groep opvallend vaak wordt getroffen.

Bij Assange, Appelbaum en Kamphuis kunnen bovendien verschillende causale mechanismen spelen: hun publieke activiteiten, internationale contacten, juridische kwetsbaarheid, beroepskeuzes en persoonlijke omstandigheden verschillen aanzienlijk. Dat maakt één gemeenschappelijke verklaring juist een hypothese die extra bewijs vereist.

Een patroon van opmerkelijke life events is dus interessant als onderzoeksvraag, maar niet als bewijs voor politieke instrumentalisering. Het onderscheid tussen die twee is hier cruciaal.

Je hebt wat mij betreft geen enkele kennis van het doen van onderzoek, laat staan van het uitvoeren van wetenschappelijk onderzoek.

Ik ga nu weer wat nuttigs doen met mijn tijd.

Uit het BVD-archief blijkt hoe stevig de greep op de pers was na WOII. Elke journalist had een dossier. Het begon allemaal eind jaren veertig. Bevangen door de Koude Oorlog (1945-1991) en de strijd tegen het communisme hield de geheime dienst de circa 2.400 journalisten in heel Nederland en de meer dan honderd kranten en weekbladen in de gaten. Lokale politiekorpsen moesten bij de dienst verslag uitbrengen over „de politieke richting” van elk blad.

https://www.security.nl/posting/806629/NRC%3A+partijen+structureel+ge%C3%AFnfiltreerd+door+BVD

De AIVD wilde niet tegenover de NRC laten weten of het politieke partijen structureel bespioneert en infiltreert. c|:-{

Dat de BVD journalisten, kranten en weekbladen onderzocht, staat op zichzelf niet ter discussie. De Koude Oorlog bracht intensieve politieke surveillance met zich mee, waarbij de veiligheidsdienst bijzondere aandacht had voor communistische organisaties en personen die zij als een veiligheidsrisico beschouwde. Maar daaruit volgt niet dat de Nederlandse pers als geheel onder controle van de BVD stond.

Een dossier betekent bovendien niet automatisch dat iemand permanent werd gevolgd, dat er sprake was van beïnvloeding, of dat de journalist in kwestie als staatsgevaarlijk werd beschouwd. Veiligheidsdiensten legden juist vaak ook routinematig, incidenteel of uit openbare bronnen afkomstige informatie vast. Zonder inzicht in de inhoud, aanleiding en duur van die dossiers is de conclusie dat „elke journalist” werd gecontroleerd methodologisch veel te vergaand.

Ook de rol van lokale politiekorpsen moet in de juiste context worden geplaatst. Dat politiemensen informatie doorgaven over de politieke richting van kranten zegt iets over de omvang van de naoorlogse veiligheidsbewaking, maar bewijst nog niet dat de BVD de redactionele inhoud van die kranten bepaalde of dat journalisten geen journalistieke vrijheid meer hadden.

De cruciale vraag is daarom niet óf de BVD de pers en journalisten observeerde — dat deed zij — maar hoe ver die observatie daadwerkelijk ging. Het is historisch onzorgvuldig om surveillance zonder meer gelijk te stellen aan controle. Wie beweert dat de BVD „een stevige greep op de pers” had, moet aantonen dat de dienst daadwerkelijk structurele invloed uitoefende op de inhoud, benoeming van journalisten of redactionele besluitvorming. Alleen het bestaan van duizenden dossiers levert dat bewijs niet.

Kortom: er was sprake van omvangrijke veiligheidsobservatie in een periode van uitzonderlijk sterke anticommunistische paranoia, maar de stap van „de BVD hield journalisten in de gaten” naar „de BVD had de pers stevig in haar greep” is een interpretatie die veel sterker is dan de aangevoerde feiten rechtvaardigen.

Je hebt geen enkele kennis van het doen en uitvoeren van historisch, rechtssociologisch, politicologisch wetenschappelijk onderzoek. Toch ook door machtsstructuren - overheids- en bedrijfsleven- gesubsieerd wetenschappelijk onderzoek.

Ik ga verder nuttige tijd te besteden in deze draad met Anoniemen met meer kennis van zaken dan jij.

Toen de coronapandemie begon, toen duidelijk werd dat er iets gaande was, dat het ernstig was en dat het zich verspreidde, toen dacht ik bij mezelf: er is een nieuwe, besmettelijke en gevaarlijke ziekte; er is nog verdomd veel dat er niet over bekend is; overheden moeten desondanks al beslissingen nemen over hoe ermee om te gaan, op basis van adviezen van (onder meer) wetenschappers die ook nog lang niet alles erover weten.

Ik dacht direct dat dan onvermijdelijk was dat besluiten zouden worden genomen voordat er een goede onderbouwing voor was. Ik snapte direct dat er in dat soort omstandigheden onvermijdelijk fouten worden gemaakt. Ik hoopte dat onze eigen regering voldoende het hoofd koel zou houden om overwegend goede beslissingen te nemen en fouten zou corrigeren als zou blijken dat ze fouten waren, maar ik snapte dat daar absoluut geen garantie voor was. Het is in een situatie vol onzekerheden domweg voor een flink deel een kwestie van per ongeluk raak schieten.

Jij stelt dat wat je aandraagt voor 98% verklaart wat in Coronatijd gebeurd is. Wat ik direct aan het begin van die periode al bedacht heeft voor de volle 100% verklaard wat er gebeurd is, werkelijk alles wat ik wereldwijd heb zien gebeuren paste in mijn beeld. Ik heb daar geen complotten en geen plandemieën voor nodig gehad.

Als je de feiten nog niet kent en toch beslissingen moet nemen is het domweg een kwestie van geluk als je per ongeluk de juiste beslissing neemt. En als je een verstandige bestuurder bent dan zorg je dat er meerdere scenario's worden uitgedacht om de diversiteit aan mogelijkheden te dekken, zorg je dat die scenario's voortdurend worden getoetst aan wat er werkelijk gebeurt en worden bijgespijkerd. Je zorgt dat er is nagedacht over hoe aan de ontwikkelingen herkent of je nog op het goede spoor zit, wat dan wel het goede spoor is, en hoe je flexibel van spoor kan wisselen als dat nodig is.

Hugo de Jonge heeft vol overgave niet in plan B geloofd (hij zei het maar ik verdenk Mark Rutte ervan dat hij geen haar beter was en mogelijk zelfs De Jonge het vuile werk heeft laten opknappen), en heeft zich duidelijk gedragen alsof je dingen al kan weten voordat je ze weet, en dat was schadelijk. Bij de meerdere uitgewerkte scenario's die ik al noemde hadden juist nog meer plannen gehoord, misschien wel A, B, C, D en E, of wat er maar nodig was. Dat is geen kleinigheid, maar moet je dat soort werk wel ambiëren als je dat soort dingen kennelijk niet kan?

Ik kan niet beoordelen in hoeverre degenen die in een plandemie geloven de tunnelvisie van alleen in plan A geloven aan hebben gezien voor dat alles gepland was in plaats van de zelfoverschatting te herkennen van mensen als De Jonge; of dat ze juist de onzekerheden van een pandemie niet kunnen bevatten, er met hun verstand niet bij kunnen dat je heel erg veel domweg nog lang niet zeker kan weten, dat er in de natuur dingen kunnen gebeuren die niemand gepland heeft en die niet meteen glashelder zijn.

Hoe dan ook, Nederland heeft het duidelijk niet zo goed gedaan als ik gehoopt had. Tegelijk had het nog een aanzienlijk stuk slechter gekund dan gebeurd is. Voor mij past het in het beeld dat ik verwachtte, wat gebeurde hoorde tot de mogelijkheden, voor de volle 100%.

Mee eens.

AIVD is dan wel de politiek staatsrechtelijke historische opvolger van de BVD en MID, de tot standkoming en in werkingtreding van de WIV in 2002 had uiteraard een aanloopje, in gang gezet onder kabinet Kok II, met de nodige parlementaire en bredere maatschappelijke discussies. Als je in archieven van techgerelateerde SM kijkt, lees je opvallend weinig belangstelling in die tijd voor deze wetswijziging, en het proces van wetswijziging. Op zich mooi onderzoeksmateriaal, de totstandkoming van de WIV 2002, en de receptie van die wetswijziging bij de professionele en maatschappelijke domeinen, waaronder de wetenschap en journalistiek. Iedere middelbare scholier krijgt Staatsinrichting aangeboden op school. Een aantal van volwassenen zouden, misschien via hun schoolgaande kinderen, hier bijgeschoold kunnen worden, wetende dat eindtermen onderwijs, ook een overheids- en lobby taak van de sector is.

@12:46. De corona lockdown kwam meerdere sectoren erg goed uit, ook app ontwikkelaars en de app analysten. Die zijn commercieel, en het draait om macht op de markt, en het is wel heel naief daar niet even flink gebruik van te maken, want de concurrenten doen dat namelijk ook. Dus waarom als enige netjes en respectvol zijn, als het ook vies kan.

Dit zag je in meerdere sectoren, ook bij staatsrechtelijke en andere juridische kwesties. Wat IT betreft was de lang verwachte komst van publieks AI van de commerciele partijen interessant. Ook fijn voor linguisten, want de metaforisering en het gebruik van nieuwe woorden, als ook oude woorden in een nieuwe context, nam een vlucht, terwijl nog gewerkt werd aan de broncode over wat AI wel en niet als antwoord terug zou gaan geven, en aan voor welke leeftijdscategorie die informatie waardevol of geschikt was.

Maar kijk waar het tie zal gaan leiden,
zombieficering van de maatschappij.
Nog meer afhankelijkheid van AI,
Nog minder zelf kritisch denkvermogen.